Bp Glapiak: narody mają prawo do wolności i niepodległości

„Narody mają prawo do wolności i niepodległości. Nigdy jeden naród nie może rozwijać się kosztem drugiego za cenę jego uzależnienia, podboju, zniewolenia, za cenę jego eksploatacji, jego śmierci” – mówił 25 września bp Jan Glapiak. Poznański biskup pomocniczy przewodniczył w Kościele pw. Najświętszego Zbawiciela w Poznaniu Mszy św. w 87. rocznicę powstania Polskiego Państwa Podziemnego.

W homilii bp Glapiak zwrócił uwagę, że podstawą wszystkich innych praw danego narodu jest jego prawo do istnienia: „nikt zatem – ani żadne państwo, a inny naród czy organizacja międzynarodowa – nie ma prawa utrzymywać, że dany naród nie zasługuje na istnienie”. Przypomniał słowa papieża św. Jana XIII, który pisał w encyklice „Pacem in terris”, że na mocy tego prawa „nie wolno żadnemu narodowi niesprawiedliwie uciskać innych narodów lub bezpodstawnie wtrącać się w ich sprawy. Wszystkie natomiast państwa winny nieść innym pomoc w dochodzeniu do coraz pełniejszej świadomości ich obowiązków w podejmowaniu nowych i pożytecznych poczynań oraz w samodzielnym wysiłku przyczyniania się we wszystkich dziedzinach do ich własnego rozwoju”.

Poznański biskup pomocniczy zauważył, że z prawem do istnienia wiąże się prawo każdego narodu do własnego języka i kultury, poprzez które dany naród wyraża i umacnia to, co możemy nazwać jego pierwotną „suwerennością duchową”. Stwierdził, że każdy naród ma prawo budować swoją przyszłość, zapewniając młodym pokoleniom odpowiednie wychowanie. Bp Glapiak zaznaczył, że historia pokazuje, że w pewnych skrajnych okolicznościach to właśnie kultura narodu pozwala mu przetrwać mimo utraty niepodległości politycznej i ekonomicznej.

Podkreślił, że powstanie Armii Krajowej było jednym z najważniejszych wydarzeń w walce o wolność naszej Ojczyzny. „Była to największa podziemna armia świata w okresie II wojny światowej, powstała z miłości do Ojczyzny, rozrywanej przed dwóch okupantów” – mówił ks. biskup.

Po Mszy św. odbył się Apel Pamięci pod pomnikiem Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej.

Polskie Państwo Podziemne funkcjonowało od 27 września 1939 do 1 lipca 1945 r. W nocy z 26 na 27 września 1939 w Warszawie powstała Służba Zwycięstwu Polski – konspiracyjna organizacja wojskowa, mająca toczyć walkę przeciw okupantom po kapitulacji stolicy 29 września 1939 r. W listopadzie 1939 r. w organizacji wyodrębniono pion wojskowy nazwany Związkiem Walki Zbrojnej, ostatecznie w lutym 1942 r. przekształcony w Armię Krajową pod dowództwem gen. Stefana Roweckiego, oraz pion cywilny Polskiego Państwa Podziemnego. Armia Krajowa pod koniec 1942 r. liczyła ok. 200 tys. żołnierzy, a cywilne struktury objęły całe terytorium II Rzeczpospolitej. Powołano do istnienia – obok Armii Krajowej – największej armii podziemnej Starego Kontynentu – organy władzy prawodawczej i wykonawczej, polskie podziemne sądownictwo, szkolnictwo, zakłady wydawnicze oraz zinstytucjonalizowaną pomoc potrzebującym. W końcu marca 1945 r. NKWD podstępnie aresztowało przywódców Polskiego Państwa Podziemnego i w połowie czerwca 1945 r. w Moskwie odbył się ich pokazowy proces, którego celem było skompromitowanie kierownictwa Polski Podziemnej, a w konsekwencji wszystkich Polaków sprzeciwiających się dominacji sowieckiej. Jednocześnie na konferencji w Jałcie, przedstawiciele zwycięskich mocarstw zgodzili się na całkowite podporządkowanie Polski Związkowi Sowieckiemu.