Bp Okroj w toruńskiej katedrze: czas odkrywać w sobie duchowe piękno

W Środę Popielcową w toruńskiej katedrze sprawowana była Eucharystia połączona z obrzędem posypania głów popiołem. Liturgii przewodniczył bp Arkadiusz Okroj, który wygłosił także homilię. W modlitwie uczestniczyli również bp Józef Szamocki oraz biskup senior Andrzej Suski. Obecny był proboszcz parafii katedralnej, ks. prał. Marek Rumiński, wraz z kapłanami posługującymi w świątyni. W Mszy św. wzięli udział także przedstawiciele Wyższego Seminarium Duchownego z klerykami oraz siostry zakonne.

Podczas Mszy św. bp Okroj nawiązał do symboliki popiołu, którym zostali posypani wierni, wskazując na jego znaczenie jako znaku oczyszczenia. Zwrócił uwagę, że podobnie jak srebro, które choć samo w sobie jest cenne i piękne, wymaga oczyszczenia, by w pełni ukazać swój blask, tak również człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boga, nosi w sobie pierwotne piękno, które jednak z czasem ulega zniekształceniu przez grzech.

W tym kontekście Wielki Post został ukazany jako czas ponownego odkrywania i wydobywania w sobie tego, co najgłębsze i najbardziej autentyczne. To okres duchowego oczyszczenia, uwalniania się od fałszu, zakłamania i obłudy, od wszystkiego, co sprawia, że człowiek przestaje być sobą i oddala się od swojego pierwotnego powołania. To droga powrotu do utraconego podobieństwa do Stwórcy i odzyskiwania wewnętrznej spójności.

Kontynuując myśl, zachęcił do  podejmowania świadomych postanowień formacyjnych, które pomagają usuwać z życia to, co je zniekształca: deformacje, przyzwyczajenia, iluzje i fałszywe wyobrażenia. Chodzi o wszystko to, co sprawia, że człowiek oddala się od swoich najgłębszych pragnień i staje się karykaturą swoich marzeń. W tym sensie jest to zaproszenie do wyjścia z uproszczonych schematów myślenia, ze świata bez krzyża, z powierzchownych ocen i stereotypów, które prowadzą do zafałszowanego obrazu Boga i drugiego człowieka.

Bp Okroj odwołał się do nauczania kard. Stefana Wyszyńskiego, wskazując na jego wciąż aktualne spojrzenie na Wielki Post. Podkreślił, że jest to czas realnej, wewnętrznej przemiany człowieka. W obrzędzie posypania głów popiołem prymas dostrzegał zapowiedź nadziei – zalążek wiary w zmartwychwstanie i nowe życie. Kontynuując myśl Prymasa Tysiąclecia, zwrócił uwagę na potrzebę wyciszenia. Aby zrobić w sobie miejsce dla Boga, konieczne jest „zasmakowanie skupienia”. Kościół uczy tej sztuki by człowiek potrafił zachować wewnętrzną równowagę także w codzienności: pośród zgiełku ulicy, w ciasnym tramwaju, w hałaśliwym biurze czy w szpitalach naznaczonych cierpieniem.

„Wielki Post jest wielką szansą i jesteśmy tutaj, by jej nie zmarnować. Niech dobrze przeżyty czas Wielkiego Postu obudzi w nas pragnienie życia duchowego. Niech pomoże nam powstać z tego, co w nas jest martwe. Niech odsłoni ukryte w nas duchowe piękno. Niech będzie duchową wiosną dla naszej duszy” – zakończył.