Audiencja Ojca Świętego Leona XIV | 8 kwietnia 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!

Soborowa Konstytucja Lumen gentium (LG) o Kościele poświęca cały rozdział piąty powszechnemu powołaniu do świętości wszystkich wiernych: każdy z nas jest powołany do życia w łasce Bożej, poprzez praktykowanie cnót i upodabnianie się do Chrystusa. Świętość – zgodnie z Konstytucją soborową – nie jest przywilejem nielicznych, ale darem, który zobowiązuje każdego ochrzczonego, aby dążył do doskonałości miłości, czyli do pełni miłości wzglądem Boga i bliźniego. Miłość jest bowiem istotą świętości, do której powołani są wszyscy wierzący: wlana przez Ojca za pośrednictwem Syna – Jezusa, cnota ta „kieruje wszystkimi środkami uświęcenia, formuje je i prowadzi do celu” (LG, 42). Najwyższym stopniem świętości, podobnie jak w początkach Kościoła, jest męczeństwo, „najwyższe świadectwo wiary i miłości” (LG, 50): z tego powodu tekst soborowy naucza, iż każdy wierzący musi być gotowy wyznawać Chrystusa aż do przelania krwi (por. LG, 42), jak to zawsze miało miejsce i ma miejsce również dzisiaj. Ta gotowość do dawania świadectwa urzeczywistnia się za każdym razem, gdy chrześcijanie pozostawiają w społeczeństwie znaki wiary i miłości, angażując się na rzecz sprawiedliwości.

Wszystkie sakramenty, a w szczególności Eucharystia, są pokarmem, który sprawia, że wzrasta świętość życia, upodabniając każdą osobę do Chrystusa – wzoru i miary świętości. On uświęca Kościół, którego jest Głową i Pasterzem: świętość jest w tym ujęciu Jego darem, który objawia się w naszym codziennym życiu za każdym razem, gdy przyjmujemy Go z radością i odpowiadamy z zaangażowaniem. W tym kontekście św. Paweł VI podczas Audiencji generalnej 20 października 1965 r. przypomniał, że Kościół, aby być autentycznym, pragnie, żeby wszyscy ochrzczeni „byli świętymi, to znaczy prawdziwie godnymi, mężnymi i wiernymi dziećmi”. Realizuje się to jako przemiana wewnętrzna, dzięki której życie każdej osoby upodabnia się do Chrystusa mocą Ducha Świętego (por. Rz 8, 29; LG, 40).

Lumen gentium opisuje świętość Kościoła katolickiego jako jego cechę konstytutywną, którą należy przyjąć w wierze, ponieważ wierzymy, że jest on „nieskazitelnie święty” (LG, 39): nie oznacza to, że jest on święty w sposób pełny i doskonały, ale że jest powołany do umacniania tego boskiego daru podczas swojej pielgrzymki ku celowi wiecznemu, idąc „wśród prześladowań świata i pociech Bożych” (Św. Augustyn, De civitate Dei 51, 2; LG, 8). Smutna rzeczywistość grzechu w Kościele, to znaczy w nas wszystkich, zachęca każdego do poważnej przemiany życia, poprzez powierzenie się Panu, który odnawia nas w miłości. Właśnie ta nieskończona łaska, która uświęca Kościół, wyznacza nam misję do wypełnienia dzień po dniu, a jest nią misja naszego nawrócenia. Dlatego świętość nie ma jedynie charakteru praktycznego, jakby można ją było sprowadzić do jakiegoś etycznego zobowiązania, choćby wielkiego, lecz dotyczy samej istoty życia chrześcijańskiego, osobistego i wspólnotowego.

W tej perspektywie decydującą rolę odgrywa życie konsekrowane, o którym Konstytucja soborowa mówi w rozdziale szóstym (por. nn. 43-47). W świętym Ludzie Bożym stanowi ono profetyczny znak nowego świata, doświadczanego tu i teraz w dziejach. Znakami Królestwa Bożego, już obecnego w tajemnicy Kościoła, są bowiem te rady ewangeliczne, które nadają kształt każdemu doświadczeniu życia konsekrowanego: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Te trzy cnoty nie są nakazami, krępującymi wolność, lecz wyzwalającymi darami Ducha Świętego, dzięki którym niektórzy wierni są całkowicie poświęceni Bogu. Ubóstwo wyraża całkowite zawierzenie Opatrzności, uwalniając od wyrachowania i szukania własnej korzyści; posłuszeństwo ma za wzór dar z siebie, jaki Chrystus złożył Ojcu, uwalniając od podejrzliwości i dążenia do dominacji; czystość zaś jest ofiarowaniem serca niepodzielnego i czystego w miłości, w służbie Bogu i Kościołowi.

Przyjmując ten styl życia, osoby konsekrowane dają świadectwo powszechnego powołania do świętości całego Kościoła, w formie radykalnego naśladowania Chrystusa. Rady ewangeliczne wyrażają pełne uczestnictwo w życiu Chrystusa, aż po krzyż: to właśnie dzięki ofierze Ukrzyżowanego wszyscy jesteśmy odkupieni i uświęceni! Kontemplując to wydarzenie, wiemy, że nie ma takiego doświadczenia ludzkiego, którego Bóg by nie odkupił: nawet cierpienie, przeżywane w jedności z męką Pana, staje się drogą świętości. Łaska, która nawraca i przemienia życie, umacnia nas w ten sposób w każdej próbie, wskazując nam jako cel nie odległy ideał, lecz spotkanie z Bogiem, który z miłości stał się człowiekiem. Niech Maryja Panna, Najświętsza Matka Słowa Wcielonego, zawsze wspiera i chroni naszą wędrówkę.