Papież w Barcelonie apeluje do katolików, by byli prorokami jedności i zgody | 9 czerwca 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

Z wielką radością rozpoczynam moją wizytę, modląc się wraz z wami w tej Katedrze Modlitwą południową Liturgii Godzin.

Sobór Watykański II określa Liturgię Godzin jako „głos Oblubienicy przemawiającej do Oblubieńca” (Sacrosanctum Concilium, 84) oraz jako „modlitwę, w której Chrystus wraz ze swoim Ciałem zwraca się do Ojca” (tamże). Również wysłuchane przez nas czytanie podkreśla, że „wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało” (1 Kor 12, 13). Możemy więc oprzeć naszą refleksję właśnie na tych dwóch obrazach: Oblubienicy i Ciała.

Pierwszy z nich przypomina nam, że Kościół, a w szczególności to zgromadzenie, bogate w dary i charyzmaty oraz w różnorodność historii każdego z jego uczestników, jest przede wszystkim umiłowaną Oblubienicą. Bóg chciał, byście tutaj byli, ponieważ w was i w waszym byciu razem miłuje niepowtarzalne i święte piękno oraz dobro. Wybrał właśnie was, abyście dzisiaj reprezentowali „wspólnotę świętych” (por. 1 Kor 1, 2), która jest w Barcelonie. I właśnie w tej świadomości zachęcam was, abyście zgodnie odnowili postanowienie wspólnego podążania – wszyscy, wierni i Pasterze – śladami Chrystusa ku pełni życia. Kościół jest owocem aktu miłości, który go poprzedza i który pochodzi od Boga. Przede wszystkim zaś wzrasta on, pozwalając się kochać Bogu, trwając w jedności oraz zachowując serce pokorne i wdzięczne, ponieważ tylko ten, kto pozwala się kochać Bogu, może wraz z innymi budować dzieła miłości.

W tym kontekście Papież Franciszek, zaledwie kilka lat temu, zachęcał tę wspólnotę diecezjalną, by wychodziła „od spotkania z Chrystusem”, aby wzrastać „w braterstwie i w głoszeniu Dobrej Nowiny Ewangelii” (Przesłanie wideo z okazji inauguracji wieży Najświętszej Maryi Panny Bazyliki Sagrada Família, 8 grudnia 2021). Rok później powtórzył seminarzystom tejże Archidiecezji, pielgrzymującym do Rzymu: „Nigdy nie przestawajcie smakować i wspominać tej miłości wybrania, która została rozlana i będzie obficie rozlewana w waszych sercach (…). Nigdy nie gaście tego ognia, który uczyni was odważnymi głosicielami Ewangelii” (Przemówienie do wspólnoty Seminarium w Barcelonie, 10 grudnia 2022).

Jego słowa wskazują pewien klimat – jesteśmy powołani, by szerzyć go w naszych środowiskach: w rodzinach, parafiach, miejscach pracy i formacji, w strukturach kurialnych i w każdej innej przestrzeni życia; klimat rodzinny, w którym żyje się razem, będąc świadomymi wspólnego synostwa i wspólnego powołania, będąc solidarnymi, otwartymi, zdolnymi do miłosierdzia, ofiary, wzajemnej troski i przebaczenia.

Drodzy przyjaciele! Barcelona posiada w tym względzie wielką tradycję Kościoła. Przypominał o tym św. Jan Paweł II podczas swojej wizyty tutaj, kiedy chwalił „ducha gościnności, który w ciagu wieków nakazywał Barcelończykom i Katalończykom, wam właśnie, przyjmować po ludzku i chrześcijańsku niezliczonych ludzi” (Anioł Pański, Barcelona, 7 listopada 1982)[1]. Zachęcał was również, abyście głosili „wobec Kościoła, że to miasto i ta kraina są obszernym i otwartym na chrześcijańskie braterstwo domem” (tamże)[2].

W jego słowach odnajdujemy oblicza tak wielu braci i sióstr, którzy pośród was poświęcali się i nadal poświęcają budowaniu harmonii i komunii ponad wszelkimi polaryzacjami. Także dziś słowa te znajdują potwierdzenie w witalności licznych dzieł głoszenia [Ewangelii], formacji i miłości bliźniego, których wszyscy jesteście animatorami i tymi, którzy odgrywają w nich główną rolę.

To prowadzi nas do drugiego obrazu, nad którym chcemy się zatrzymać: obrazu ciała, będącego bezpośrednim tematem wysłuchanego przez nas czytania (por. 1 Kor 12, 12-13). Jeśli Chrystus jest Oblubieńcem, który pierwszy nas umiłował, to jest On także Głową, z którą jesteśmy zjednoczeni jako członki jednego organizmu, jedni w służbie drugim, „z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu” (Ap 5, 9), wszyscy ożywiani działaniem tego samego Ducha, wszyscy powołani do tej samej świętości. To również jest ważne, ponieważ przypomina nam, że dla nas wspólna praca nie jest wyborem pewnego „stylu”, lecz koniecznością fizjologiczną, wynikającą z samej natury naszego życia, zakorzenioną w łasce udzielonej każdemu „według miary daru Chrystusowego” (Ef 4, 7), na którą odpowiadamy, angażując otrzymane charyzmaty z poszanowaniem powierzonych nam posług. To Duch sprawia, że jako części jednej żywej struktury jesteśmy pobudzani nie tylko do tego, by bez reszty poświęcać się tam, gdzie wzywa nas Opatrzność, ale także do tego, by czynić to zgodnie z Bożymi planami, w posłuszeństwie i zaufaniu.

Tak jak w ciele istnieją członki silniejsze i słabsze, tak również pośród nas są jedni bardziej widoczni, pełniący funkcje dostrzegalne na zewnątrz, oraz inni, ukryci, działający od wewnątrz – niekiedy bez chwili wytchnienia – wykonujący funkcje istotne dla życia, choć nikt nawet nie zdaje sobie z tego sprawy.

Moglibyśmy przywołać wiele obrazów, aby ukazać różnorodność i znaczenie ról oraz misji, które znajdujemy pośród nas, lecz przesłanie pozostaje zawsze to samo: w bogactwie otrzymanych darów jesteśmy mocni, ponieważ jesteśmy zjednoczeni, a jesteśmy zjednoczeni, ponieważ ożywia nas ten sam Duch – Duch Chrystusa, który jest Duchem komunii dla zbawienia wszystkich (por. Ef 4, 4). Dlatego ważne jest, aby każdy z nas nie pozwolił, by cokolwiek niszczyło jedność, którą Bóg nas obdarzył i którą dzień po dniu prowadzi ku pełni.

Barcelona jest nazywana „Cap i Casal de Catalunya” – głową i stolicą Katalonii. To nadaje tej wspólnocie, wam wszystkim – mieszkańcom Barcelony i Katalończykom – szczególne powołanie i odpowiedzialność, byście z pomocą Boga stawali się budowniczymi jedności.

Za chwilę oddamy cześć relikwiom św. Eulalii, współpatronki tej Katedry, tej Archidiecezji i tego miasta.

Św. Augustyn, mówiąc o męczennikach, pisał: „Niech się nie wydaje nam małoznaczącym, że jesteśmy członkami tego ciała, którego członkami byli i ci, z którymi nie możemy się równać. (…) Wszyscy jesteśmy posłuszni temuż samemu Panu (…), idziemy za tąż miłością w tejże samej jedności zespalamy się” (Sermo 280, 6)[3].

Drodzy bracia i siostry! Właśnie w tym duchu także my, w świecie rozdartym przez wojny i podziały, w społeczeństwie coraz bardziej rozbitym i indywidualistycznym, pragniemy być „męczennikami”, to znaczy świadkami i prorokami jedności, gościnności, zgody i pokoju, nawet za cenę wyrzeczeń i ofiar. Podobnie jak dziewica Eulalia i tylu innych męczenników, pragniemy odpowiedzieć naszym „tak”, gotowi – jeśli zajdzie potrzeba – umrzeć dla samych siebie, utracić siebie, aby siebie odnaleźć, wyrzec się tego, co zbędne, aby budować na tym, co istotne i trwa na wieki (por. Mt 16, 24-26).

Tego uczy nas Ukrzyżowany, do tego zachęca nas Apostoł Paweł i przykłady świętych. To właśnie chcemy czynić razem, zgodnie z modlitwą Jezusa skierowaną do Ojca podczas Ostatniej Wieczerzy: „Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś” (J 17, 23).

Niech Maryja, Matka Kościoła i Matka jedności, pomoże nam pozostać wiernymi temu zobowiązaniu i tej misji: „Santa Maria de la Mercè, pregueu per nosaltres” – Święta Maryjo, [Matko] Miłosierdzia, módl się za nami.

Przypisy.

[1] Św. Jan Paweł II, Wasza ziemia jest ogniskiem domowym otwartym na chrześcijańskie braterstwo, Tenże, Nauczanie papieskie, t. V, 2, oprac. E. Weron, A. Jaroch, Poznań 1996, s. 739.

[2] Tamże, s. 740.

[3] Kazanie 280. Na uroczystość męczennic Perpetuy i Felicyty, Tenże, Wybór mów (PSP 12), tłum. J. Jaworski, Warszawa 1973, s. 188.