Homilia Leona XIV w Chiclayo | 14 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

Z sercem przepełnionym radością dziękuję Bogu, że mogę być dzisiaj tutaj z wami i wspólnie celebrować naszą wiarę, jak czyniliśmy to już tyle razy w tej Katedrze, która była świadkiem pierwszych kroków mojej posługi biskupiej w służbie tej Diecezji Chiclayo. Z wdzięcznością za lata, w których Pan pozwolił nam podążać razem, przygotowuję się teraz, jako Następca św. Piotra, do ukoronowania naszego pięknego wizerunku Niepokalanej Maryi Panny. Gest ten ma szczególne znaczenie, ponieważ korona, którą nałożę na głowę Naszej Pani, ma symbolizować hołd wdzięczności i synowskiej miłości, jaki Papież wraz z wami i całym Kościołem składa Maryi, uznając Ją za troskliwą Matkę i Opiekunkę Chiclayo, wywyższoną przez Boga jako Królowa nieba i ziemi.

Jak usłyszeliśmy w czytaniu z Izajasza, również dzisiaj ciemności wciąż na nas czyhają i zdają się całkowicie nas ogarniać. Czujemy się zagrożeni niepewnością związaną z szerzącą się przemocą oraz niewypowiedzianym cierpieniem, które nadal dotyka tak wielu naszych braci i sióstr. Jednak pomimo tych ciemności, które tak często przysłaniają naszą nadzieję i osłabiają naszą ufność, dar Boży nieustannie jaśnieje przed naszymi oczami: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany” (Iz 9, 5). Tym Dziecięciem jest Jezus Chrystus, Syn Boży i Syn Maryi. Tak, bezbronne Dzieciątko jest odpowiedzią, jakiej Bóg udziela ludzkości pogrążonej w ciemnościach, a zarazem spragnionej jedności i pojednania. Tylko On jest światłem, które rozjaśnia najbardziej ukryte zakątki ludzkiej egzystencji; jedynym światłem zdolnym wybawić nas z grzechu i przezwyciężyć jego zgubne konsekwencje w naszym życiu osobistym i wspólnotowym. On objawia nam, kim naprawdę jesteśmy: synami i córkami Boga, zaproszonymi do udziału w radości Jego zbawienia i do weselenia się z tego, że jesteśmy braćmi i siostrami.

Nie bez powodu wzywamy Niepokalaną Dziewicę jako „Przyczynę naszej radości”, ponieważ dzięki Jej „tak”, wypowiedzianemu w odpowiedzi na zwiastowanie Anioła (por. Łk 1, 38), Bóg, który stał się człowiekiem, wkracza w dzieje naszego świata i przez swoje posłuszeństwo Ojcu czyni wszystko nowe (por. Ap 21, 5), wybawia nas z tragedii grzechu i objawia nam przeznaczenie do życia wiecznego, do którego powołany jest każdy mężczyzna i każda kobieta.

Umiłowani moi synowie i córki tej drogiej mi ziemi Chiclayo! Nabożeństwo do Niepokalanej Dziewicy stanowi część chrześcijańskich korzeni, które kształtują waszą tożsamość i umacniają waszą wiarę. Matka Boża z troską i miłością towarzyszyła temu ludowi przez kolejne pokolenia i nadal mu towarzyszy. Dlatego, ufając Jej wstawiennictwu i opiece, zachęcam was, abyśmy wszyscy nadal podążali razem jako jedna rodzina Boża. Rodzina pragnąca świata, którego znakiem rozpoznawczym będą miłość i współczucie, przebaczenie i dążenie do sprawiedliwości. Rodzina, która ma niezachwianą pewność, że Najświętsza Maryja Panna zawsze wskazuje nam bezpieczną drogę prowadzącą do Jezusa, będącego źródłem życia w obfitości i Prawdą nieustannie otwierającą przed nami nowe możliwości.

Ku Tobie, nasza Niepokalana Matko, wznoszę dziś z synowską miłością mój wzrok i serce. Przy Tobie uczyłem się być pasterzem Chiclayo. Ty towarzyszyłaś mi w wioskach i miastach tej diecezji, uczyłaś mnie spotykać się z jej mieszkańcami i dostrzegać ich potrzeby, tak jak uczyniłaś to podczas wesela w Kanie Galilejskiej. Twojemu Niepokalanemu Sercu powierzam dziś moje życie i moją posługę Następcy św. Piotra. Proszę Cię również, abyś otaczała troską i opieką Lud Boży pielgrzymujący na tych ziemiach i zawsze prowadziła go do Twojego Syna, Jezusa Chrystusa.

Drodzy bracia i siostry, zanim zakończę, aż do czasu, gdy znów się spotkamy, chciałbym, abyśmy zjednoczyli się we wspólnej modlitwie do naszej niebieskiej Matki:

Święta Maryjo, pełna obecności Boga,

Ty, która w swoim ziemskim życiu pokornie byłaś posłuszna

woli Ojca i dałaś nam przykład prostoty,

błagamy Cię, abyś nadal wędrowała razem z nami

i aby Twoje macierzyńskie Serce wypraszało nam u Twojego Syna, Jezusa Chrystusa,

dar uległego wsłuchiwania się w głos Ducha Świętego,

abyśmy z pomocą Jego łaski byli gotowi

wiernie za Nim podążać,

stawać się budowniczymi pokoju i pojednania,

sługami Królestwa Bożego oraz naszych braci i sióstr. Amen.