Homilia Leona XIV w Córdobie | 10 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: leon XIV

Do podążania drogą świętości, dawania świadectwa Ewangelii w codziennym życiu i budowania ojczyzny opartej na braterstwie i solidarności zachęcił papież 10 listopada podczas Mszy św. w intencji uświęcenia narodu argentyńskiego. Eucharystię sprawował na terenie Wojskowej Szkoły Lotniczej w Córdobie. Przypomniał przykłady argentyńskich świętych i błogosławionych, którzy łączyli umiłowanie Chrystusa z zaangażowaniem na rzecz bliźnich.

Drodzy Bracia i Siostry!

Wyznanie Piotra, które na przestrzeni dziejów rozbrzmiewa w ustach jego Następców, ukazuje nam tajemnicę Boga objawioną w Chrystusie dla naszego zbawienia. Orędzie zbawienia pozostaje wciąż aktualne, a jego głoszenie wspierane jest wstawiennictwem tak wielu naszych braci w wierze, którzy teraz towarzyszą nam z nieba. Nie bez powodu ziemia, która nas teraz gości, wydała obfite owoce świętości. Przykład tych, którzy poprzedzili nas na tej drodze, wciąż stanowi dla nas wezwanie, byśmy żyli tak jak oni i oddawali życie, jak Chrystus, który oddał życie za nas, którego oni potrafili doskonale naśladować.

Miasto Córdoba, naturalna spadkobierczyni pierwszej siedziby biskupiej utworzonej w Argentynie, było ziemią świętych. Przez jej klasztory i kościoły, ulice i szpitale przewinęli się mężczyźni i kobiety, którzy rozmiłowani w Jezusie, oddali życie za Ewangelię. W Argentynie żyli tacy ludzie, jak ks. Brochero i Mama Antula – by przywołać tylko dwa przykłady – którzy zostali powołani przez Pana i posłani do misji, nie zdając sobie nawet sprawy z tego, jak niezwykłe okaże się ich dzieło ewangelizacyjne. Jako chrześcijanie jesteśmy wszyscy jedynie sługami i nie powinniśmy czynić niczego więcej, jak tylko wypełniać swoje obowiązki (Łk 17, 10).

Wypełnianie misji, którą Pan powierza każdemu z nas, jest zatem radosnym obowiązkiem. Tak, drodzy bracia i siostry, wszyscy jesteśmy powołani do świętości. Na tym polega nasze zadanie na ziemi: na osiągnięciu doskonałego zjednoczenia z Bogiem. Powołanie to ma zarazem zawsze wymiar misyjny: powinniśmy dzielić się z innymi pięknem, które sami poznaliśmy w Chrystusie (contemplata aliis tradere – przekazywać innym to, co się kontemplowało). Jako chrześcijanie powinniśmy „głosić to, co jest zgodne ze zdrową nauką” (Tt 2, 1). W tym duchu pragnę również uczynić własnymi słowa napomnienia św. Leona Wielkiego, którego wspomnienie liturgiczne dziś obchodzimy i któremu się powierzam: „Poznaj swoją godność, chrześcijaninie! Stałeś się uczestnikiem Boskiej natury, porzuć więc wyrodne obyczaje dawnego upodlenia i już do nich nie powracaj. Pomnij, jakiej to Głowy i jakiego Ciała jesteś członkiem. Pamiętaj, że zostałeś wydarty mocom ciemności i przeniesiony do światła i królestwa Bożego” (Sermo I in Nativitate Domini, PL 54, 192-193)[1].

Nie ma lepszego sposobu nauczania niż dawanie przykładu własnym życiem, ponieważ „świat oczekuje od nas zaangażowania się całym życiem i dawania świadectwa modlitwy” (Św. Jan Paweł II, Homilia, Stadion Vélez Sarsfield w Buenos Aires, 10 kwietnia 1987, n. 8)[2]. Wymaga to całkowitego przylgnięcia do Jezusa Chrystusa. Takie właśnie świadectwo dają święci i to ono pozwala nam żyć nadzieją, nawet pośród trudności.

Dzisiaj, tutaj, w Córdobie, geograficznym centrum kraju, pragniemy dziękować Bogu za różnorodne owoce świętości osób posłanych przez Pana na tę argentyńską ziemię – tych, którzy się na niej urodzili lub spędzili tutaj znaczną część swojego życia. Podobnie jak góry Sierras de Córdoba wyróżniają się pięknem i harmonijną różnorodnością swoich kształtów i odcieni, tak również święci i błogosławieni odznaczają się różnorodnością otrzymanych charyzmatów i powierzonych im misji. Stanowią oni wielogłosowe świadectwo powszechnego powołania każdego ochrzczonego do świętości, czyli do upodobnienia się do Chrystusa. W obliczu świętych o argentyńskim rodowodzie szczególnie wyraźnie dostrzegamy jedność między pasją do Ewangelii a zaangażowaniem w budowanie ojczyzny braterskiej i solidarnej. Wszyscy oni potrafili podejmować wyzwania swojej epoki historycznej i przekształcać je w okazję do głoszenia Dobrej Nowiny. Czynili to nie w sposób abstrakcyjny, lecz tak kształtując własne życie, aby stawało się wiarygodnym i skutecznym świadectwem miłości Chrystusa.

Przede wszystkim przypomnijmy sobie z wdzięcznością św. José Gabriela del Rosario Brochero. Kapłan ten był prawdziwie rozmiłowany w Panu i potrafił odnajdywać w modlitwie siłę do życia. Ćwiczenia duchowe św. Ignacego Loyoli na zawsze odmieniły jego życie i ukształtowały je na wzór Chrystusa, urzeczywistniając słowa, które wypowiedzieliśmy w psalmie responsoryjnym: „Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre” (Ps 37 [36], 3). Tylko ten, kto poznał przyjaźń z Jezusem Chrystusem, jest zdolny podjąć takie zadanie apostolskie; tylko ten, kto wie, że jest miłowany przez Pana, potrafi szerzyć Jego królestwo miłości i sprawiedliwości, poświęcając wszystkie swoje siły głoszeniu Ewangelii, nie mając innej broni prócz krucyfiksu i różańca świętego.

María Antonia de Paz y Figueroa, zafascynowana również duchowością ignacjańską, potrafiła łączyć kontemplację z niesieniem pomocy bliźnim. Uznała ona, że najlepszym przejawem miłości wobec drugiego człowieka jest przybliżanie go do Boga. Jak przypominał nam Franciszek, mój czcigodny Poprzednik: ubodzy potrzebują Boga oraz ludzi, którzy swoim życiem dają świadectwo o sile miłości chrześcijańskiej (por. Przesłanie na III Światowy Dzień Ubogich, 13 czerwca 2019, 8). Kierując się tą samą inspiracją, Mama Antula niestrudzenie przemierzała ziemię ojczystą, aby wskazywać tak wielu ludziom drogę do nieba. Jej życiową maksymą było bowiem docierać tam, gdzie Bóg nie jest znany, aby Go poznano.

Dwóch świętych, dwa przykłady, dwa sposoby upodobnienia się do Chrystusa, które On sam wzbudził w tym regionie, gdzie dzisiaj oddajemy Mu cześć.

Wraz z nimi dziękujemy Bogu również za męczenników, którzy wyznali swoją wiarę, oddając za nią własne życie, takich jak św. Héctor Valdivielso Sáez oraz błogosławieni, którzy ponieśli śmierć męczeńską podczas hiszpańskiej wojny domowej, a także w argentyńskich prowincjach La Rioja i Salta.

Dziękujemy Panu za dar, jakim obdarzył Kościół, dając mu pasterzy według swego serca, takich jak bł. bp Mamerto Esquiú, OFM, i bł. kard. Eduardo Pironio.

Szczególne wyrazy wdzięczności kierujemy ku życiu konsekrowanemu, wspominając założycielki zgromadzeń zakonnych, takie jak św. Nazaria Ignacia oraz bł. María del Tránsito Cabanillas i bł. Catalina de María Rodríguez, a także liczne inne siostry zakonne, które z żarliwą miłością poświęcały się wychowaniu dzieci i opiece nad chorymi – jak bł. María Ludovica de Angelis i bł. Crescencia Pérez.

Ponadto wierny Lud Boży raduje się z obecności świeckich, którzy przyjąwszy głoszenie Ewangelii, w pełni żyli swoim powołaniem chrzcielnym, miłując Boga i braci w prostocie codziennego życia – jak św. Artémides Zatti oraz błogosławieni Ceferino Namuncurá i Laura Vicuña.

Drodzy bracia i siostry, wszyscy ci święci i błogosławieni wypełnili już swoją misję na ziemi. Dzisiaj to na nas spoczywa zadanie, by podążać świetlistym szlakiem świętości, który nam pozostawili. Celebrujemy tę Mszę św. o uświęcenie ludu argentyńskiego, o uświęcenie was wszystkich. Otwórzcie swoje serca i z pomocą łaski Bożej idźcie i bądźcie świętymi! (por. 1 Tes 4, 3): w szkole i na placu, w rodzinie i w gronie przyjaciół, na wsi i w mieście, w gospodarstwie rolnym i w biurze. Idźcie i ewangelizujcie!

Podczas tej celebracji towarzyszy nam wizerunek ubogiego Chrystusa, którego wykonanie zlecił sam ks. Brochero, leżąc na łożu boleści. W Jego obliczu artystycznie utrwalono rysy tego ludu. Pozwólmy, by Jego spojrzenie skłoniło nas do refleksji, a w cieniu Jego krzyża odnajdziemy zbawienie i życie, a także drogę do naszego własnego uświęcenia. Proszę Boga, za wstawiennictwem św. Leona Wielkiego, by nadal nam błogosławił i udzielał nam łaski, abyśmy zawsze wyznawali: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16, 16).

[1] ŚW. LEON WIELKI, Kazanie I o Narodzeniu Pańskim: Liturgia Godzin. Codzienna modlitwa Ludu Bożego, t. I, Poznań 2006, s. 366-367.

[2] ŚW. JAN PAWEŁ II, Biada nam, gdybyśmy nie umieli ukazywać Ewangelii światu: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 6 (91)/1987, s. 23.