Homilia Leona XIV w Pampas de Pimentel koło Chiclayo | 13 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

Jakże wielką radością jest powrót do Chiclayo! To dla mnie błogosławieństwo, że mogę ponownie być z wami. Dziękuję za waszą miłość, wsparcie, wasze modlitwy, zwłaszcza o moje zdrowie w obecnym czasie próby, którą z Bożą pomocą przezwyciężam. Patrząc na wasze twarze, spontanicznie wznoszę do Pana modlitwę dziękczynną za to, jak wielkim błogosławieństwem byliście i nadal jesteście dla mojego życia i dla mojej posługi biskupiej. Nieustannie pamiętam o was w moich modlitwach; proszę również, abyście nadal modlili się za mnie, by nasz Pan Jezus Chrystus udzielił mi łaski dalszego umacniania moich braci w wierze.

Dzisiejsza liturgia zachęca nas do skierowania uwagi na pilny i nieodzowny obowiązek każdego ochrzczonego: głoszenie Ewangelii. Jednocześnie daje nam sposobność do pogłębienia świadomości, że wszyscy chrześcijanie, zarówno wyświęceni szafarze, jak i wierni świeccy, jesteśmy uczniami-misjonarzami, niezależnie od funkcji pełnionej w Kościele czy stopnia naszej znajomości prawd wiary. W Adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi św. Papież Paweł VI przypomniał, że żaden ochrzczony nie może pozostawać obojętny wobec zadania ewangelizacji, ponieważ stanowi ona zasadniczą misję Kościoła, jego najgłębsze powołanie i rację istnienia.

Bóg w swojej mądrości zechciał, aby Kościół był „jakby powszechnym sakramentem zbawienia” (por. Konst. dogmat. Lumen gentium, 1; 48). Kościół, umacniany przez Ducha Świętego, wypełnia misję głoszenia Jezusa Chrystusa, aby zgodnie z nakazem misyjnym, który od Niego otrzymał (por. Mt 28, 19-20), Jego dzieło odkupienia dotarło aż po krańce ziemi i przemieniało ludzką rzeczywistość według wartości Ewangelii.

Głoszenie Jezusa Chrystusa jest zadaniem o zasadniczym znaczeniu, wobec którego często czujemy się nieprzygotowani. W jaki sposób – jako uczniowie-misjonarze XXI w. – możemy dzisiaj głosić Chrystusa? Jak możemy wypełniać misję ewangelizacji jako rodzina, wspólnota parafialna czy wspólnota diecezjalna? Odpowiedź na te pytania brzmi: poprzez świadectwo autentycznego i konsekwentnego życia chrześcijańskiego. Po pierwsze, należy postawić Jezusa Chrystusa w centrum zarówno głoszenia Ewangelii, jak i własnego życia. Następnie trzeba pamiętać, że konsekwencji w postępowaniu nie możemy uważać jedynie za owoc własnej woli, lecz także za łaskę, o którą powinniśmy błagać Pana i z którą jesteśmy powołani współpracować poprzez osobiste zaangażowanie i wysiłek. Tylko On bowiem ma moc przemieniać nasze życie, abyśmy z odnowionym zapałem głosili i przekazywali wiarę, a w ten sposób pomagali braciom i siostrom, których spotykamy podczas naszej pielgrzymki, nawiązywać osobistą więź z Chrystusem i odkrywać radość Ewangelii.

Osobiste spotkanie z Jezusem Chrystusem – dar, którego Bóg nam nie odmawia – ma swoje centrum w Ostatniej Wieczerzy, podczas której Jezus, dając swoje Ciało jako chleb życia i swoją Krew jako napój zbawienia (por. Mt 26, 26-28), prosi Ojca, aby wszyscy Jego uczniowie stanowili jedno, by świat uwierzył (por. J 17, 21). Pan oczekuje nas przede wszystkim w Eucharystii i w Słowie Bożym, przy dwóch stołach, z których czerpiemy życie i duchowy pokarm. Wychodzi jednak nam na spotkanie również w komunii ekelzjalnej i w braterskim przyjęciu bliźniego, w którym staje się obecny jako Ten, który potrzebuje naszej pomocy. Dlatego ewangelizacja nie polega na narzucaniu doktryn ani na pokładaniu ufności w skutecznych strukturach, lecz na dawaniu świadectwa rzeczywistego spotkania z Jezusem Chrystusem.

Ewangelizacja koncentruje się bowiem na świadectwie życia i bliskości we wspólnocie. Bez świadectwa nie jest możliwe wyraźne głoszenie Jezusa Chrystusa. Jak przypominał nam Papież Franciszek, fundamentem ewangelizacji jest wiara oraz „piękno zbawczej miłości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie umarłym i zmartwychwstałym” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 36), a nie przekonujące dyskursy oparte jedynie na ludzkiej mądrości ani prozelityzm (por. 1 Kor 2, 1-5). Jest to ponadto zadanie przeniknięte radością, ponieważ radość Ewangelii odnawia się i pomnaża, gdy się nią dzielimy.

Radosne i ożywiające przekazywanie orędzia zbawienia wymaga z naszej strony postawy pokory i troski oraz głębokiego poszanowania sumienia i wolności każdej osoby. W realizacji tego zadania pomocne może być odnowienie praktyki „wspólnej modlitwy”, zwłaszcza w domu, z pamięcią o tym, że rodziny chrześcijańskie stanowią podstawowe środowisko misyjne, ponieważ jako „małe Kościoły domowe” prowadzą swoich członków do czynnego uczestnictwa w życiu wspólnot lokalnych, wielkiej wspólnoty Kościoła powszechnego oraz całego społeczeństwa.

W tym kontekście wysłuchane przez nas czytanie z Drugiego Listu św. Jana pomaga nam również zrozumieć, jak niezbędna w ewangelizacji jest miłość: głoszenie wiary łączy się z miłością i niesieniem pomocy najbardziej potrzebującym. W swoim Liście Jan kieruje naglące wezwanie do miłości braterskiej: dla człowieka ochrzczonego miłość bliźniego stanowi serce chrześcijańskiego orędzia. Jest to przykazanie, które otrzymaliśmy „od początku” (2 J 1, 5). Chodzi o miłość wyrażającą się w czynach, zaangażowaną i pełną szacunku, która ukazuje również nierozerwalny związek między głoszeniem Ewangelii a dążeniem do przemiany struktur życia społecznego (por. Enc. Magnifica humanitas, 30).

Jednocześnie miłość jest nierozerwalnie związana z prawdą, która nie jest teorią, abstrakcyjną ideą ani utopią, lecz Osobą, to – Jezus Chrystus, zapraszający nas do kształtowania własnego życia na wzór Jego życia, w wiernym posłuszeństwie Jego przykazaniom. Współbrzmienie miłości i prawdy wymaga od nas nadawania naszej wierze konkretnego wyrazu poprzez szerzenie z odnowioną radością miłej woni świętości. Pamiętajmy, że bez prawdy miłość staje się zwykłym sentymentalizmem, a prawda bez miłości staje się sztywna i chłodna (por. Benedykt XVI, Enc. Caritas in veritate, 3).

Dlatego ewangelizacja musi dziś stawić czoła zmieniającym się uwarunkowaniom i procesom przekazywania wiary. W niektórych regionach świata przekazywanie wiary zostało niemal całkowicie przerwane. Sytuacja ta wymaga od nas wszystkich odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań, takich jak obojętność religijna, materializm czy egoizm, które dyktują codzienne decyzje. Zaangażowanie to wzywa nas do zachowania harmonii między sercem pełnym miłości do Boga i bliźniego a umysłem zakorzenionym w prawdzie Ewangelii.

Drodzy przyjaciele, misji nie można improwizować. Głosimy to, co sami odkryliśmy, a nawet więcej: zbawienie, którego doświadczyliśmy, przebaczenie grzechów, które zostało nam udzielone oraz prawdziwy sens życia, który odnaleźliśmy. Albowiem „każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie” (Franciszek, Adhort. apost. Evangelii gaudium, 120).

Proszę Pana, aby ta miłość rozpaliła życie każdego z nas, abyśmy jako ochrzczeni, jako wspólnota chrześcijańska, wychodzili do świata, zarażając innych radością, która rodzi się ze spotkania z Panem Zmartwychwstałym, i wnosili ją w życie naszych rodzin; do środowisk pracy, poprzez sumienne wykonywanie obowiązków zawodowych; oraz w życie publiczne, przeciwstawiając się pokusie spychania wiary wyłącznie do sfery prywatnej. W tym apostolskim zaangażowaniu Kościół pomaga nam uświadomić sobie, że jako żywe kamienie ponosimy wspólną odpowiedzialność za budowanie świątyni Bożej (por. 1 P 2, 5).

Drodzy bracia i siostry, świat na nas czeka, a misja dopiero się rozpoczyna. Dlatego zachęcam was, abyśmy już podczas tej pierwszej celebracji naszego ponownego spotkania przy ołtarzu Pańskim, tutaj w Chiclayo i w całym Peru, podjęli zobowiązanie do dzielenia się żywą nadzieją, którą jest Jezus Chrystus, i „napełnili po brzegi” Ewangelią nasze wioski, miasteczka i miasta, aby wszystkim głosić „chwałę Pana”. Niech wstawiennictwo Matki Bożej Ewangelizacji wspomaga nas w zadaniu głoszenia Dobrej Nowiny całemu stworzeniu (por. Mk 16, 15).

Niech tak się stanie.