Kazanie abp. Antonio Guido Filipazziego podczas procesji bożego Ciała w Poznaniu | 4 czerwca 2026

Rok: 2026
Autor: abp Antonio Guido Filipazzi

Umiłowani Bracia i Siostry!

1. We wrześniu bieżącego roku w Stanach Zjednoczonych zostanie beatyfikowany biskup Fulton J. Sheen – wybitny głosiciel Ewangelii, który potrafił wykorzystywać współczesne sobie środki masowego przekazu. W jednej ze swoich katechez o Mszy Świętej powiedział: „Niektórzy młodzi ludzie mówią: «Nie chcę iść na Mszę, nic mi to nie daje». Wiecie dlaczego? Bo nie wkładacie w to nic od siebie… Na przykład niektórzy z was mają mamy, które nie interesują się piłką nożną. Mówicie: «No dalej, mamo, obejrzyj ten mecz, jest fantastyczny!». Ona jednak nie znajduje w tym nic interesującego. Dlaczego? Bo nie zna się na tej grze”. Tak samo jest ze Mszą Świętą.

Bracia i siostry, uczestniczymy w Eucharystii, przyjmujemy Komunię Świętą, adorujemy Najświętszy Sakrament. Ale kluczowe pytanie brzmi: czy wiemy, Kogo – a nie co – celebrujemy, przyjmujemy i adorujemy? Największym zagrożeniem jest to, że przychodzimy na Mszę Świętą, nie zdając sobie sprawy z tego, co naprawdę się podczas niej dokonuje.

2. Gdy tak się dzieje, konsekwencje są zawsze podobne.

Najpierw pojawia się nuda. Liturgia eucharystyczna wydaje się długa i uciążliwa. Ale problemem nie jest sama Msza – problemem jest nasze serce. Nie kochamy Tego, który jest obecny. Jak napisał pewien święty „Mówisz, że Msza jest długa; a ja dodam: ponieważ twoja miłość jest krótka” (Josemaría Escrivá, Droga, 529).

Próbujemy więc zagłuszyć tę nudę, wypełniając wszystko: słowami, śpiewem, działaniem. Stajemy się niespokojni, niemal niezdolni do ciszy. Ale to nie jest prawdziwe uczestnictwo – to raczej wewnętrzny niepokój. Człowiek zaczyna zajmować miejsce Boga.

W końcu, często nawet tego nie zauważając, dochodzimy do najpoważniejszego punktu: zaczynamy świętować samych siebie. Msza Święta staje się tłem lub piedestałem dla naszych idei, inicjatyw czy osób. Tymczasem Eucharystia nie należy do nas i to nie my jesteśmy jej centrum. Msza Święta to Chrystus, który się ofiarowuje.

3. Dlatego musimy nieustannie pogłębiać i przekazywać prawdę o Mszy Świętej, sprzeciwiając się wszelkiej powierzchowności i uproszczeniom.

Msza Święta nie jest tylko wspomnieniem. Nie jest symbolem ani zwykłym spotkaniem ludzi. Eucharystia jest największym wydarzeniem, jakie dokonuje się na ziemi. W niej naprawdę obecny jest Jezus Chrystus – prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek. W niej stajemy się uczestnikami Ofiary Krzyża, złożonej „raz na zawsze” dla zbawienia świata. Nie ma nic większego. Nic bardziej decydującego.

Jeśli to jest prawda – a jest nią rzeczywiście – wszystko się zmienia. Ojciec Pio mówił: „Gdyby ludzie rozumieli wartość Mszy Świętej, przy każdym kościele trzeba by było ustawić policjantów, aby utrzymać porządek wśród tłumów”. Ostatecznie wszystko rozstrzyga się tutaj: albo uznamy, Kto jest obecny, i pozwolimy się przemienić, albo nawet to, co najświętsze, utraci dla nas światło i sens.

4. W waszym mieście znajduje się trwały znak tej Tajemnicy – kościół Bożego Ciała.

To miejsce nie jest jedynie pamiątką jakiejś idei, ale znakiem rzeczywistej Obecności. Pomaga nam zrozumieć, kim jest Eucharystia i jaka powinna być nasza postawa wobec Tego, którego święty Tomasz z Akwinu nazwał „największym ze wszystkich sakramentów”.

Kościół Bożego Ciała nieustannie przypomina nam jedną prawdę: wobec Eucharystii nie można pozostać obojętnym, ponieważ jest w niej obecny żywy Pan.

5. Drodzy bracia i siostry w Panu, prośmy dziś o dwie łaski, które są owocem uroczystości Bożego Ciała.

Pierwsza:

Panie, spraw, abym zrozumiał, Kim jesteś. Spraw, abym nigdy się do Ciebie nie przyzwyczaił. Spraw, abym nie zastępował Ciebie własnymi działaniami ani samym sobą. Uchroń mnie od wychwalania siebie i swoich pomysłów. Daj mi łaskę rozpoznawania Cię i prawdziwego uwielbienia, bo Ty naprawdę tu jesteś.

I druga łaska:

Panie, spraw, abym potrafił pomagać tym, którzy są mi bliscy – szczególnie młodym – w poznaniu i zrozumieniu Tego, Kogo przyjmują w Eucharystii, albo niestety Tego, Kogo mogą nie przyjąć (por. Katechizm św. Piusa X, pytanie 335). Spraw, abym swoim życiem dawał czytelne świadectwo tej Tajemnicy.

Panie Jezu, spraw, abyśmy coraz głębiej poznawali Ciebie i coraz bardziej kochali Ciebie w Najświętszym Sakramencie Eucharystii.

Amen.