„List do młodego księdza” ks. Jerzego Szymika | 22 października 2026
Rok: 2026
Autor: ks. prof. Jerzy Szymik
Duszpasterz, poeta i publicysta ks. prof. Jerzy Szymik, zwracając się po raz kolejny do młodszego brata w kapłaństwie, porównuje ustalanie życiowych priorytetów do zapinania sutanny: „Jeśli na najwyższym poziomie, tuż przy twarzy, nad sercem, zostanie popełniony błąd (guzik drugi lub jakiś kolejny trafi do najwyższej dziurki), trzeba będzie szatę/życie rozpiąć i zacząć od nowa, od góry. Zawrócić, nawrócić. Bo najwyższy guzik to Bóg, a najwyższa dziurka to najwyższy piedestał życia”. Dodaje też „parę oldskulowych rad/próśb, np. „Namawiam Cię do tego, co jest esencją młodości: do kontrkultury”, „Nie udawaj swojego chłopa. To taniutkie”, „Nie używaj wulgaryzmów, nie klnij. Nigdy, nawet w myślach. To otwarta furtka dla zła. Od złych rozmów psują się dobre obyczaje, znasz to”, „Wróć do brewiarza-książki, odłóż smartfona”, „Masz pachnieć owcami, OK, ale one chcą w Tobie czuć nie tylko swój zapach – ten znają. Chcą, byś pachniał Bogiem”.
Publikujemy felieton ks. Jerzego Szymika:
List do młodego księdza. Postscriptum
Na czym to stanęliśmy? Bóg sam wystarczy. Bądź wierny, idź! Czyli najważniejsze już sobie powiedzieliśmy. Naradzali się, jak by Go podchwycić w mowie. Lecz prawda jest oliwą, po prostu, i się przebiła.
Podsumujmy. Sutanna ma wiele guzików i do każdego jest dziurka. Sutanna będzie właściwie założona tylko wówczas, kiedy najwyższy guzik wyląduje w najwyższej dziurce, bo wtedy wszystkie kolejne wylądują w dziurkach sobie właściwych. Jeśli na najwyższym poziomie, tuż przy twarzy, nad sercem, zostanie popełniony błąd (guzik drugi lub jakiś kolejny trafi do najwyższej dziurki), trzeba będzie szatę/życie rozpiąć i zacząć od nowa, od góry. Zawrócić, nawrócić. Bo najwyższy guzik to Bóg, a najwyższa dziurka to najwyższy piedestał życia. Niższe guziki niech lądują w niższych dziurkach i tylko tak Twoje kapłaństwo będzie się dobrze spinać. Można ruszać do boju.
Jeszcze parę oldskulowych rad/próśb, Bracie.
Uspokój się. W najgłębszym sensie słowa „pokój”, bo powody do pokoju w Twoim męskim sercu są głębokie: jesteś młody, w stosunkowo niezłym zdrowiu, najlepsze lata życia i apogeum Twoich sił dajesz właśnie miłości, sensowi. Wielkiej Miłości, Najwyższemu Sensowi. Nie jesteś akwizytorem lipnego towaru. Dajesz najczystsze złoto, nie Twoje – Mistrza. Jesteś z ludźmi w życiu i w śmierci. Gdy się rodzą, dorastają, kochają, grzeszą, cierpią, umierają. Co za łaska… Czego chcieć od życia więcej? Cokolwiek się w/z Twoim życiu (-em) dzieje, nie strać z oczu tego zasadniczego fundamentu i horyzontu: poszedłeś za Nim, starczyło Ci łaski i odwagi. Jesteś w kapitalnym momencie życia.
Wróć do brewiarza-książki, odłóż smartfona. Podczas modlitwy zakreślaj wersety, rób notatki w brewiarzu, smakuj słowo, oglądaj świat z wnętrza psalmu. Daj sobie czas, usiądź. Dodaj do brewiarza jakąś poważną lekturę duchową, coś, co będzie podkarmiało, a nie podtruwało Twego ducha i intelekt. Ważne jest nie tylko z kanapy wstawać, lecz i na niej siadać.
Namawiam Cię do tego, co jest esencją młodości: do kontrkultury. Nie musisz wieczorami walić w klawiaturę, reagując na każdy post. Świat sobie bez Twojej opinii świetnie poradzi. Ale my nie poradzimy sobie bez Twojej modlitwy, kontemplacji, pokoju w Twoim sercu. Bo jesteśmy systemem naczyń połączonych, świętych obcowaniem, Kościołem.
Nie używaj wulgaryzmów, nie klnij. Nigdy, nawet w myślach. To otwarta furtka dla zła. Od złych rozmów psują się dobre obyczaje, znasz to.
Nie udawaj swojego chłopa. To taniutkie. Jak najbliżej ludzi, skromnie, z oddaniem, lecz jako pasterz-przyjaciel, nie kumpel. Masz pachnieć owcami, OK, ale one chcą w Tobie czuć nie tylko swój zapach – ten znają. Chcą, byś pachniał Bogiem.
Spróbuj mniej jeździć. Może się uda, może nie, ale spróbuj. Bardziej się nam przydasz pogłębiony niż zajechany. Zwolnij, nie jest za późno.
Trzymaj ścisły kontakt z rodziną (niebywale istotne dla celibatariusza) i z rocznikiem święceń. Spotykam się z moimi kolegami z rocznika 1979 od prawie 50 lat regularnie na urodzinach (każdy je organizuje co roku, dla wszystkich). Nasza więź pomogła wielu z nas przejść nad niejedną przepaścią życia. Nikt z naszego rocznika nie zrezygnował z kapłaństwa.
Zależy mi na Tobie.
Na koniec raz jeszcze dziękuję wszystkim uczestnikom debaty wokół „Listu…”. Szczerze. I równie szczerze dedykuję im te oto trzy zdania:
Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, aby Go strącić.
On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.


