Przemówienie Leona XIV w Chiclayo | 13 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

Dobry wieczór wszystkim!

Dziękuję za tak serdeczne przyjęcie!

Dziękuję ks. bp. Edinsonowi za skierowane do mnie w imieniu wszystkich słowa, a także za świadectwa, które usłyszeliśmy

Serdecznie pozdrawiam wszystkich obecnych: kapłanów, diakonów, zakonników i siostry zakonne, seminarzystów, członków zespołów synodalnych i rad duszpasterskich oraz wszystkich braci i siostry przybyłych z parafii Diecezji Chiclayo i różnych regionów Peru. I wydaje mi się, że przybyli tu również niektórzy z Ekwadoru. Witajcie! Witam was na tym spotkaniu. Dziękuję za waszą obecność w tym Sanktuarium poświęconym Maryi, naszej Matce, czczonej pod wezwaniem Matki Bożej Pokoju.

Drodzy bracia i siostry, przybywając dzisiaj do was jako Następca św. Piotra Apostoła, jeszcze mocniej odczuwam więź, która jednoczy nas w Chrystusie i w Jego Ciele, którym jest Kościół – to tajemnica komunii, Lud Boży pielgrzymujący przez dzieje. Wy sami doskonale ukazujecie bogactwo tego Ludu w różnorodności charyzmatów i posług. Jednym z integrujących wymiarów życia Kościoła, rozwijanym z wielkim zapałem przez Papieża Franciszka, jest synodalność, która oznacza wspólne podążanie drogą, słuchanie, rozeznawanie i współodpowiedzialne uczestnictwo w misji. Stawiamy sobie zatem pytanie: w jaki sposób możemy stawać się Kościołem coraz bardziej synodalnym i misyjnym?

U podstaw leży nasza więź z Chrystusem, zakorzeniona w chrzcie. Wszyscy wiemy, że fundamentem tożsamości chrześcijańskiej jest chrzest. Przez niego zostaliśmy wszczepieni w Chrystusa, staliśmy się dziećmi Bożymi, członkami Kościoła katolickiego i uczestnikami jego misji. Zanim zaczniemy wykonywać służbę, urząd, zawód czy posługę, jesteśmy ludźmi ochrzczonymi. Naszą pierwszą i podstawową tożsamością jest bycie synami i córkami Boga oraz członkami Jego Ludu. Jako ochrzczeni wszyscy uczestniczymy w kapłaństwie Chrystusa i Jego misji prorockiej, dlatego cała wspólnota jest współodpowiedzialna za ewangelizację. Chrzest jest ciągłym powołaniem do słuchania Słowa Bożego, celebrowania wiary, życia miłością, uczestnictwa we wspólnocie, głoszenia Ewangelii i służenia przede wszystkim ubogim i wykluczonym.

Pierwszym świadectwem, jakie powinny dawać wspólnoty chrześcijańskie, jest braterska miłość między ich członkami, będąca odzwierciedleniem Trójcy Przenajświętszej (por. J 13, 34-35; 17, 22-23). Nie ma misji bez komunii.

Komunia Kościoła, która czyni go znakiem i narzędziem zjednoczenia z Bogiem oraz jedności całego rodzaju ludzkiego (por. Konst. dogmat. Lumen gentium, 1), nie oznacza uniformizacji. Autentyczna komunia uznaje różnorodność kultur, powołań, charyzmatów i posług za bogactwo, docenia je i wspiera ich rozwój. W tym duchu władza w Kościele powinna być sprawowana jako służba, rozeznawanie oraz docenianie charyzmatów i podejmowanych inicjatyw, ponieważ uczestnictwo świeckich nie jest przywilejem udzielanym im przez innych, lecz wyrazem ich godności wynikającej z godności chrzcielnej. Kościół synodalny dzieli również radości i nadzieje, smutki i trwogi ludzkości, zwłaszcza ubogich i cierpiących, jak naucza Sobór Watykański II (por. Konst. duszp. Gaudium et spes, 1). Wsłuchiwanie się w rzeczywistość społeczną i kulturową, obrona godności ludzkiej, towarzyszenie rodzinom, młodzieży, migrantom, ludności rdzennej i osobom żyjącym w ubóstwie, a także zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości, pokoju i dobra wspólnego nie są zadaniami, które możemy podejmować według własnego uznania, lecz są wymogami naszej misji eklezjalnej.

„Synodalność” wyraża ideę wspólnego podążania drogą. Jest ona konstytutywnym wymiarem Kościoła, ukazującym Lud Boży będący w drodze oraz zgromadzenie zwołane przez Pana Zmartwychwstałego. Bracia i siostry, zachęcam was, abyście coraz pełniej odkrywali piękno bycia wspólnotami synodalnymi. A w jaki sposób? Starając się, aby każdy wnosił swój własny wkład, niczym żywe kamienie duchowej budowli (por. 1 P 2, 4-5), zgodnie z różnorodnością powołań oraz wielością darów i posług ożywianych przez jednego Ducha Świętego (por. 1 Kor 12, 1-31).

Wymaga to duchowości zakorzenionej w modlitwie, słuchaniu Słowa, uczestnictwie we Mszy św., adoracji eucharystycznej, braterskim dialogu i wspólnotowym rozeznawaniu. Chodzi o taki styl życia wspólnotowego i duszpasterskiego, który należy sobie głęboko przyswoić, aby móc konsekwentnie wprowadzać go w praktykę. Łatwo bowiem mówić o synodalności, lecz urzeczywistnianie jej stanowi wyzwanie i wymaga od wszystkich zweryfikowania własnych postaw i zachowań, poczynając od pasterzy, którzy są pierwszymi sługami wspólnoty.

Aby diecezje i parafie mogły przyjąć ten synodalny styl komunii, uczestnictwa i misji, warto ożywić działalność rad duszpasterskich, w których pracę angażują się także niektórzy z was tutaj obecnych. Chociaż mają one głos doradczy, ich znaczenie dla życia Kościoła jest ogromne: pomagają wsłuchiwać się w głos wspólnoty, poznawać rzeczywistość, rozeznawać priorytety i wypracowywać bardziej adekwatne odpowiedzi. Dlatego zachęcam was, abyście zadbali o to, by każda wspólnota mogła mieć własną radę duszpasterską, której członkowie podejmą również zobowiązanie do zdobycia odpowiedniej formacji.

Drodzy przyjaciele, na zakończenie chciałbym podziękować każdemu z was za wielkoduszne oddanie sprawie Ewangelii. Zachęcam was do wytrwałości w tym dziele. Niech Matka Boża Pokoju błogosławi waszym wysiłkom, aby Królestwo Boże zakorzeniało się na tej ziemi północnego Peru i przynosiło obfite owoce na chwałę Boga i dla dobra dusz.

Bardzo dziękuję!

Powróćmy teraz do ducha modlitwy, tak ważnego w naszym życiu.

Niezależnie od tego, czy jesteśmy biskupami, kapłanami, osobami konsekrowanymi czy wiernymi świeckimi. Musimy żyć tym wymiarem modlitwy, aby zawsze pozostawać zjednoczeni z Chrystusem.

Módlmy się więc wspólnie słowami, których nauczył nas sam Jezus.