Przemówienie Papieża w katedrze w Limie | 12 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Biskupi, Kapłani,

Zakonnicy i Siostry Zakonne, Seminarzyści,

Członkowie Rad Duszpasterskich i Zespołów Synodalnych,

Wszyscy Bracia i Siostry w Jezusie Chrystusie!

Z wielką radością ponownie przebywam na peruwiańskiej ziemi, blisko Kościoła, który jest mi tak drogi. Przybywam jako ojciec i brat w wierze, jako pasterz, który miłuje swoją owczarnię.

Po raz pierwszy przybyłem do Peru przed wieloma laty, posłany, aby służyć Ludowi Bożemu i budować Jego Królestwo, krzewić pokój oparty na sprawiedliwości, ze szczególną troską o najsłabszych. Dzisiaj powracam, aby zachęcić was do dalszego prowadzenia dzieła głoszenia Ewangelii, z uwagą skierowaną na życie i potrzeby osób. W tym celu chciałbym, abyśmy wspólnie zastanowili się nad pewnymi postawami, które są ważne dla naszego bycia Kościołem oraz budowania cywilizacji miłości, rzeczywiście opartej na dobru wspólnym. Pomaga nam w tym krótkie czytanie, którego przed chwilą wysłuchaliśmy, zaczerpnięte z Pierwszego Listu św. Jana (por. 1 J 3, 23-24).

Pierwszą myślą, jaką podsuwa nam to czytanie, jest wezwanie do wiary „w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa” (w. 23), czyli do wpatrywania się w Niego jako jedyny fundament, na którym możemy budować naszą świątynię z żywych kamieni (por. Ef 2, 19-22). Chrystus jest Światłością, Słowem i Chlebem, a Kościół wzrasta tam, gdzie ludzie żyją zjednoczeni ze sobą dzięki komunii z Nim. Potwierdza to nieustanne poszukiwanie Boga, które cechowało życie tak wielu świętych, jak choćby św. Turybiusza z Mogrovejo, biskupa, niestrudzonego apostoła, przedsiębiorczego i twórczego, odważnego obrońcy ubogich, wielkodusznego pasterza, gotowego nie szczędzić sił dla swojej owczarni. Jeśli jednak chcemy dotrzeć do źródła tak wielkiej energii i dynamizmu, musimy zwrócić uwagę na jego głęboką więź z Panem, w którego naśladowaniu aż po krzyż odnajdywał sens, kryterium i siłę całej swojej misji. To właśnie w tej postawie również my powinniśmy szukać natchnienia do służby wspólnocie, ucząc się odczytywać naszą historię w świetle Paschy. Kontemplując Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, Pana Cudów, w „znakach” Jego dobroci odnajdziemy niezawodny drogowskaz na naszej drodze.

Drugą wartością, którą chciałbym przypomnieć, jest pojednanie. Św. Jan pisze w swoim Liście, że wolą Bożą jest, abyśmy „miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał” (1 J 3, 23). Peru bardzo tego potrzebuje; potrzebuje Kościoła, który zasiewa miłość, potrafi budować mosty tam, gdzie inni wznoszą mury, umie słuchać, leczyć i przebaczać, a jednocześnie jest gotowy uznawać własne niewierności i z pokorą prosić o przebaczenie, biorąc odpowiedzialność za rany, które zadał w swoim wnętrzu i wokół siebie. Potrzebuje Kościoła, który obejmując krzyż, potrafi również stawiać czoła konfliktom z miłością i odwagą, z wiarą, że w Chrystusie zawsze można rozpocząć od nowa i odnaleźć jedność, ponieważ – jak mówi św. Paweł – wszystko to nie jest jedynie naszym dziełem, lecz „pochodzi od Boga, który pojednał nas ze sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania” (2 Kor 5, 18).

Tylko w ten sposób będziemy, zgodnie z określeniem tak drogim Papieżowi Franciszkowi, prawdziwymi twórcami pokoju (por. Enc. Fratelli tutti, 225). I to jest trzeci punkt, nad którym chciałbym się zastanowić. Wielokrotnie słyszeliście, jak mówiłem o potrzebie krzewienia w świecie „pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego” (Orędzie na LIX Światowy Dzień Pokoju, 1 stycznia 2026)[1]. Jest to rzeczywiście realna potrzeba, na którą należy odpowiadać, pielęgnując w każdych okolicznościach, dzień po dniu, wartości dialogu i braterstwa oraz unikając wszelkiej polaryzacji prowadzącej do podziałów. Pokój zaczyna się zawsze „tu i teraz” i zależy od tego, jak postępujemy, jak patrzymy na siebie nawzajem, jak okazujemy sobie szacunek i jak siebie słuchamy. Jeśli chcemy szerzyć pokój, musimy najpierw strzec go i pielęgnować przed Bogiem, w nas samych i pośród naszych bliskich, aby następnie krzewić go we wspólnotach oraz w różnych dziedzinach życia społecznego i politycznego.

W ten sposób staniemy się prawdziwymi budowniczymi tej komunii, którą rodzina ochrzczonych jest powołana urzeczywistniać, aby coraz pełniej być w Chrystusie „znakiem i narzędziem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego” (Konst. dogmat. Lumen gentium, 1). Dla chrześcijanina jedność jest nieodzownym wymiarem życia, wymagającym nieustannego nawracania serca, zarówno na płaszczyźnie osobistej, jak i wspólnotowej. Chrzest dzięki łasce czyni nas członkami jednego Ciała Chrystusa (por. 1 Kor 12, 12-13), jednak to od nas, jako osób obdarzonych godnością i wolnością, zależy, czy każdego dnia przyjmiemy, czy też odrzucimy dar, który został nam udzielony.

W związku z tym Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy wyraził pragnienie Ojca: „Aby wszyscy stanowili jedno […], by świat uwierzył” (J 17, 21).

Pytanie brzmi zatem, jak postępować i jak ukazywać w sposób widzialny, że jesteśmy „jedno”, wykorzystując wszelkie odpowiednie środki i czyniąc nawet z różnic i ran sposobności do wspólnego wzrastania we wzajemnym szacunku i przebaczeniu. Komunia nie oznacza całkowitej jednolitości ani nie musi wiązać się z natychmiastowym osiągnięciem konsensusu, lecz jest przestrzenią, w której różne głosy, z pomocą Ducha Świętego i pod przewodnictwem pasterzy, uczą się łączyć w harmonijną całość, nie tracąc przy tym swojej odrębności. Wymaga to umiejętności słuchania z otwartością również tego, co nie odpowiada naszemu własnemu postrzeganiu rzeczywistości, przyjmowania cierpienia drugiego człowieka bez osądzania go i pozwolenia, aby poruszyła nas jego historia. Tylko w ten sposób w naszych wspólnotach będzie mogła urzeczywistniać się współodpowiedzialność, która czyni każdego z nas prorokiem Dobrej Nowiny.

I to prowadzi nas do ostatniego aspektu naszej refleksji: do misji. „Kościół z natury swojej jest misyjny” (Dekret Ad gentes, 2). Ze swej istoty pobudza nas do głoszenia miłości Boga, którą otrzymał i w którą wierzy (por. 1 J 4, 16). Dlatego zachęcam was wszystkich, drodzy bracia i siostry, abyście podtrzymywali żywy płomień tej miłości i dawali wiarygodne i radosne świadectwo, każdy zgodnie ze swoim powołaniem: biskupi – rozpoznając jako pasterze głos Boga, który przemawia poprzez życie owczarni, zwłaszcza przez słuchanie kapłanów i pozostawanie blisko nich; kapłani – pielęgnując gorącą miłość do Chrystusa, wierność i posłuszeństwo Kościołowi oraz towarzysząc braciom i siostrom powierzonym ich odpowiedzialności; osoby konsekrowane – odnawiając każdego dnia swoje „tak” poprzez życie prawdziwie ewangeliczne i prosząc Ducha Świętego o łaskę „narodzenia się z góry” (J 3, 3); seminarzyści – pielęgnując piękno i świeżość powołania, podtrzymując żywą więź z Jezusem i troszcząc się o życie wewnętrzne. A teraz zwracam się do was, świeckich członków Rad Duszpasterskich i Zespołów Synodalnych, prosząc, abyście nadal z zaangażowaniem kontynuowali rozpoczętą pracę; Kościół potrzebuje was, waszego wkładu i waszej wiary.

Drodzy bracia i siostry, jednoczmy się wszyscy, dziś i zawsze, w wielkiej symfonii komunii, której Mistrzem jest Chrystus. Wyśpiewujmy miłość Ojca, podążając razem, z sercami otwartymi na łaskę, jednomyślnie i wiernie zachowując przykazanie, które otrzymaliśmy: „Abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie” (1 J 3, 23). Niech tak się stanie za sprawą łaski Ducha Świętego i za wstawiennictwem Maryi, naszej Matki.

[1] Pokój z wami wszystkimi. W kierunku pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego, „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 1 (479)/2026, s. 28-33.