Rozważanie Leona XIV | 6 września 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Słowo Boże głoszone tej niedzieli w liturgii wskazuje nam kilka podstawowych zasad myślenia i działania. W Liście do Rzymian czytamy, że każde przykazanie „streszcza się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego” (Rz 13, 9). Św. Paweł podkreśla tę prawdę, odwołując się do bardzo wymownego obrazu, obecnego także w modlitwie „Ojcze nasz”. Pisze bowiem: „Bracia, nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością” (w. 8).

Jezus nauczył nas prosić o darowanie długów i samemu je darować. Istnieje jednak pewien duchowy skarb, który jesteśmy sobie nawzajem winni, a który nas nie zniewala: jest nim dług wzajemnej miłości. Wszelkie przejawy uwagi i troski oraz całe dobro, które otrzymaliśmy, czynią nas bardziej wolnymi i zdolnymi do odpowiedzialności.

W Ewangelii czytanej w dzisiejszą niedzielę Jezus wskazuje każdej wspólnocie chrześcijańskiej przynajmniej dwa sposoby praktykowania wzajemnej miłości. Pierwszy polega na tym, by nauczyć się upomnienia braterskiego. Jest to delikatna i zbyt często zapominana sztuka, która wymaga szczerości oraz zachowania kolejnych etapów. Szczera rozmowa, najpierw w cztery oczy, następnie – jeśli to konieczne – w gronie dwóch lub trzech osób, a wreszcie – gdy zachodzi taka potrzeba – z całą wspólnotą, oznacza zmierzenie się z rzeczywistością i przemienianie problemów oraz konfliktów w sposobność do wzrastania. Narzekanie i obmowa są łatwiejsze, lecz nie przynoszą żadnych owoców i sprawiają, że wiele spraw grzęźnie w martwym punkcie. Ewangelia natomiast wychowuje nas do wolności przeżywanej w miłości.

Jest też drugi sposób praktykowania braterskiej miłości, który według Jezusa przemienia nawet modlitwę: to dochodzenie do zgody. Nie tylko wtedy, gdy pojawia się konflikt, lecz także po to, by wspólnie prosić Boga o jakiś dar. Pan mówi: „Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 18, 19). Obietnica ta wskazuje, że możemy mieć wspólne pragnienia, wspólne cierpienia i wspólne nadzieje oraz że przez modlitwę możemy wzrastać w jedności. Bez wiary każdy mógłby czuć się samotny i podejrzliwie patrzeć na innych, widząc w nich obcych i wrogów. Dzięki łasce jesteśmy natomiast braćmi i siostrami, którzy mogą żyć w zgodzie – spotykając się, przebaczając sobie i słuchając siebie nawzajem w Panu.

Prośmy Maryję, która po zwiastowaniu anioła pospieszyła do swojej krewnej Elżbiety, aby dzielić z nią radości i trudy związane z ciążą, by nauczyła także nas, że braterska miłość jest radosnym długiem.