Rozważanie Leona XIV na Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego | 1 września 2026

Rok: 2026
Autor: leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

W czytaniach wybranych na dzisiejszą liturgię, w Światowym Dniu Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego, kierowane są do nas dwa wezwania do kontemplacji dzieł Pana Boga – co z pewnością nie jest trudne w otoczeniu tych cudownych ogrodów.

Księga Mądrości zachęca nas do kontemplacji piękna i potęgi stworzenia, abyśmy potrafili docenić jego Twórcę (por. Mdr 13, 1-9). Powierzchownością jest poprzestawać na kontemplacji ognia, wiatru, rwącej wody czy gwiazd na niebie, nie dochodząc do Stwórcy tych wszystkich cudowności.

Psalm 19(18) zachęca nas, byśmy podnieśli wzrok i kontemplowali niebiosa, które głoszą chwałę Boga, oraz firmament, który obwieszcza dzieło Jego rąk. Całe stworzenie mówi nam o wielkości Stwórcy, o ile tylko nasze oczy i serca są otwarte na to wielkie misterium.

Również tekst ewangeliczny św. Mateusza (por. Mt 6, 25-34) zaprasza nas do kontemplacji stworzenia, podkreślając szczególną miłość Pana do istoty ludzkiej. Podziwianie z zachwytem ptaków podniebnych i lilii polnych, cennych w oczach Stwórcy, prowadzi nas do zrozumienia, jak wielka jest miłość Boga do nas. Skoro bowiem Pan nie szczędzi wspaniałego piękna i troszczy się o wszystko, co niezbędne dla roślin i zwierząt, o ileż bardziej będzie troskliwy o potrzeby swoich umiłowanych synów i córek!

Dzisiaj wieczorem, odpowiadając na wezwanie, by zatrzymać się i zastanowić nad dziełami Boga, rozpoczynamy „Czas Stworzenia” – pięciotygodniowy okres poświęcony modlitwie i zaangażowaniu w troskę o nasz „wspólny dom”. Dlatego dzisiaj a także w dniach następnych poświęćmy kilka minut na oderwanie się od zgiełku codziennych zajęć, aby rozkoszować się wielką harmonią, której jesteśmy częścią. Włączmy „tryb cichy” dla wszystkich hałasów ludzkich dzieł, aby wsłuchać się w melodyjny głos stworzenia, w którym przemawia do nas Bóg, Twórca wszystkiego.

To ćwiczenie kontemplacyjne, które sprzyja spotkaniu z Panem, stanowi pierwszy krok w kierunku „drogi autentycznego nawrócenia ekologicznego, na której owoce naszego spotkania z Jezusem Chrystusem stają się widoczne w naszej relacji z otaczającym nas światem” (Orędzie na XI Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego).

Z kontemplacji stworzenia i spotkania ze Stwórcą rodzi się świadomość naszego szczególnego miejsca w cudownym planie Boga oraz naszej osobistej i zbiorowej odpowiedzialności za strzeżenie pierwotnej harmonii. W ten sposób, ze świadomości naszych niedoskonałości i błędów rodzi się odnowione zaangażowanie w przywracanie relacji między stworzeniami zgodnie z wolą ich Twórcy.

Dlatego też przesłanie dzisiejszego Dnia nawiązuje do „proroczego wezwania, by «przekuć miecze na pługi» (por. Iz 2, 4), (…) do przemiany tego, co rani, w życie”. Nie jest jeszcze za późno, a Czas Stworzenia wzywa nas do głębokiego nawrócenia: „To, co było wykorzystywane do niszczenia, może zostać skierowane ku życiu, ku trosce o ubogich, nakarmieniu głodnych i ochronie świata stworzonego” (Orędzie na XI Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego).

Czas, który dziś rozpoczynamy, zakończy się 4 października, w dniu, w którym będziemy obchodzić 800. rocznicę Transitus św. Franciszka z Asyżu. To właśnie on był szczególną inspiracją dla Papieża Franciszka do napisania Encykliki Laudato si’ oraz do powołania do życia goszczącego nas dzisiaj Borgo.

Połączmy się zatem duchowo z Biedaczyną z Asyżu, przyjmując za własną jego pieśń pochwalną:

„Pochwalony bądź, Panie, z wszystkimi swymi twory,

Przede wszystkim z szlachetnym bratem naszym, słońcem, (…)

Pochwalony bądź, Panie, przez brata naszego, księżyc,

i nasze siostry, gwiazdy; (…)

Pochwalony bądź, Panie, przez brata naszego, wiatr, (…)

Pochwalony bądź, Panie, przez siostrę naszą, wodę, (…)

Pochwalony bądź, Panie, przez brata naszego, ogień, (…)

Pochwalony bądź, Panie, przez siostrę naszą, matkę ziemię,

Która nas żywi i chowa”[1].

Wraz ze św. Franciszkiem pragniemy odnowić nasze zobowiązanie do życia w duchu powszechnego braterstwa i jego wspierania, gdyż jest ono nierozerwalnie związane z zadaniem ochrony świata stworzonego.

[1] Pochwała stworzenia: Kwiatki świętego Franciszka z Asyżu, tłum. L. Staff, Warszawa 1996, s. 15.