Dzień Dziecka Utraconego w Ełku z akcentem ekumenicznym

Światowy Dzień Dziecka Utraconego jest obchodzony 15 października, bo licząc od 1 stycznia do tego właśnie dnia trwa dziewięciomiesięczny rozwój dziecka w łonie matki. Dlatego też w czwartek, 15 października 2026 r. w Parafii pw. św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Ełku zgromadzono się wokół urny z sześciorgiem dzieci utraconych.

Uroczystej Mszy św. w intencji dzieci utraconych połączonej z ich pochówkiem oraz modlitwą za rodziny doświadczone utratą bliskich, przewodniczył i homilię wygłosił ks. Michał Puczyłowski, dyrektor Wydziału Rodzin Ełckiej Kurii Biskupiej.

Uczestników Eucharystii powitał ks. Krzysztof Karski, proboszcz parafii. – Pan Jezus powiedział: „pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im, do takich bowiem należy królestwo Boże”. Kiedy rozpoczynamy Mszę św., modląc się za dzieci utracone, przychodzi wielki ból wasz, rodziców, rodziny, a z drugiej strony słyszymy  dzwony, które biją, one ogłaszają niebo dla waszych dzieci – zapewnił ks. Karski.

Śmierć dzieci jest niezwykle trudnym doświadczeniem dla rodziców, najbliższych, ale też porusza całe środowisko. Często chcemy znaleźć przyczynę, może obwiniamy też siebie i innych. – W Dzień dziecka Utraconego gromadzimy się na Mszy św., aby dziękować Bogu za dzieci zmarłe w prenatalnym okresie rozwoju, ponieważ mamy nadzieję, że Bóg je zbawi – mówił w homilii ks. Puczyłowski.

W sytuacji śmierci dzieci na wiele pytań nie znajdujemy odpowiedzi. Przychodzimy do Boga ze swoi bólem, może z pretensją, a także z wiarą i ufnością. – Brakuje nam słów. Stajemy w ciszy, która boli i która jest najbardziej uczciwym miejscem spotkania. W obliczu takiej straty milczenie wydaje się być najlepsza modlitwą. Niekiedy w naszym życiu okularami pozwalającymi zobaczyć Jezusa są łzy –  podkreślał ks. Puczyłowski.

To bolesne doświadczenie każdego dnia dotyka wiele par. – Są takie straty, które przychodzą cicho, niezauważalnie dla całego wielkiego świata. Śmierci, od których świat chce odwrócić wzrok, ominąć je, udać, że nie są ważne. Jakby nie istniały. Choć nie widzimy sensu w śmierci dziecka, chcemy zobaczyć niezaprzeczalny sens ich życia – bez względu na to jak długo trwało – zapewniał kapłan.

W homilii ks. Puczyłowski zwrócił też uwagę na samotność rodziców w przeżywaniu śmierci dziecka. – Jesteście mamami i ojcami szczególnego dziecka, którego nie mogliście wziąć w ramiona, przytulić i ukołysać, ale które chronicie w waszych sercach. Utracone dziecko nie jest stracone, zapomniane. Ono zawsze będzie przechowywane w waszych sercach – wyjaśniał ks. Michał.

Galeria zdjęć (6 zdjęć)

Kierując słowa do zgromadzonych ks. Michał Puczyłowski mówił, że ten czas jest specjalnym dniem pamięci o wszystkich dzieciach, zaistniałych poprzez dar poczęcia,  które nigdy nie pojawiły się na świecie przez cud narodzin. Przytoczył też słowa, które pojawiły się na jednym z postów: – „Cisza, zamiast bicia serduszka. Cisza, gdy lekarz w przeciągającym się milczeniu przesuwał głowicą USG po brzuchu i szukał kogoś, kogo już nie mógł znaleźć. Cisza, gdy Twój partner przekazał bliskim, że stało się coś złego. Cisza, która Was zastała podczas rutynowego KTG przed porodem. Cisza po porodzie, zamiast pierwszego krzyku. Cisza, zamiast punktów w skali Apgar. Cisza, gdy zamilkła aparatura podtrzymująca dwa kilogramy życia. Cisza, która zapadła, gdy przestały nadchodzić wiadomości i telefony. Cisza między dwojgiem ludzi, którzy nie wiedzą, jak ze sobą być po tym, co się stało. Cisza – w odpowiedzi na pytanie: „masz dzieci?” I cisza, która zostaje długo po końcu. Jest taka cisza, która mieści w sobie całe życie. I dobrze jest pamiętać, że są takie dzieci, których nie widać” – cytował kapłan.

Często w sytuacji tak trudnych doświadczeń człowiek potrzebuje kogoś, kto będzie towarzyszył w tym doświadczeniu. – Widząc wasze cierpienie, Kościół jako wspólnota ludzi – świadków miłości Chrystusa, chcemy wam podać ramię, abyście mogli się wypłakać. Chcemy usłyszeć imię waszego dziecka i wysłuchać, bez oceniania, waszej historii. Niech nasza serdeczna bliskość pozwoli Wam nie utracić nadziei – słowo pokrzepienia skierował duszpasterz rodzin.

Po Eucharystii zgromadzeni udali się na cmentarz komunalny, gdzie w grobowcu dzieci utraconych została złożona urna z prochami dzieci. Nabożeństwu pogrzebowemu przewodniczył pastor Dariusz Zuber z Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Ełku.

Pastor Dariusz Zuber w swoim słowie, zapewniał o obecności Boga w bólu po stracie. Zachęcał, aby rodzice z nadzieją i tęsknotą oczekiwali dnia, w którym spotkają się ze swoimi dziećmi w niebie. Każdy z uczestników mógł symbolicznie pożegnać swoje „utracone dziecko”.

Dzień Dziecka Utraconego w Ełku obchodzony jest od 2012 r. Od 2014 r. prezydent miasta Ełku wydał zarządzenie, które reguluje pochówki dzieci utraconych i pozostawionych w szpitalu.

Od kilku lat w Ełku jest to wydarzenie o charakterze ekumenicznym. Pochówki są w całości finansowane z budżetu miasta. Organizacją zbiorowych pochówków z ramienia Urzędu Miasta zajmuje się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ełku przy współpracy z Wydziałem Duszpasterstwa Rodzin Ełckiej Kurii Biskupiej.