Dzień Życia Konsekrowanego w Archidiecezji Warszawskiej

Siostry zakonne, ojcowie i bracia zakonni, dziewice i wdowy oraz osoby konsekrowane z instytutów świeckich w święto Ofiarowania Pańskiego spotkali się na wspólnej modlitwie w Archikatedrze Warszawskiej.

Centralne obchody Dnia Życia Konsekrowanego 2026 w Archidiecezji warszawskiej rozpoczęły się Koronką do Miłosierdzia Bożego w kościele sióstr wizytek na Krakowskim Przedmieściu. Po modlitwie słowo do osób konsekrowanych skierował metropolita warszawski abp Adrian Galbas, który podziękował za ich posługę i obecność, wspominając również siostry z zakonów klauzurowych, które odwiedza w tych dniach. – Dziękuję za to, że jesteście, bo pamiętamy, co mówi sobór watykański II o osobach konsekrowanych, że ich pierwszą misją jest bycie osobą konsekrowaną. I jak dodaje sobór watykański II, bycie bardziej, głębiej i mocniej związanymi z Chrystusem – mówił metropolita warszawski.

– Dopiero potem jest nasza posługa, która wynika z tego, że jesteśmy osobami konsekrowanymi. Gdyby posługa miała być odcięta od tego pierwszego elementu, to bardzo szybko by się przerodziła w jakiś aktywizm, w pracoholizm, w „działalstwo” i w jeszcze inne wynaturzenia, fanaberie, a ostatecznie skończyłoby się to życiem smutnym, niezadowolonym, ciągle niespełnionym. Kiedy zaś wszystko wypływa z tego, że jestem osobą konsekrowaną, wtedy moja praca, moja posługa jest formą realizacji tego właśnie „bycia” – dodał.

Abp Galbas prosił wszystkie osoby konsekrowane, aby dbały o swoją formację duchową, przede wszystkim w oparciu o medytację Słowa Bożego, „aby nie było tylko dodatkiem, ale fundamentem naszego życia”.

Metropolita warszawski zaprosił też osoby konsekrowane do udziału w V Synodzie Archidiecezji Warszawskiej.

Z kościoła sióstr wizytek wyruszyła procesja osób konsekrowanych do Archikatedry Warszawskiej, gdzie Mszy Świętej przewodniczył biskup Michał Janocha. W homilii nawiązał do odczytanej Ewangelii, gdy Maryja i Józef pięćdziesiąt dni po narodzeniu przynoszą Jezusa do świątyni jerozolimskiej. I tylko Symeon i Anna rozpoznają w Jezusie zapowiadanego Mesjasza. W wydarzeniu tym – jak podkreślił bp Janocha – spełniają się wielowiekowe oczekiwania Izraela i proroctwa zapowiadające przyjście Pana.

– Symeon przychodzi do świątyni i uświadamia sobie, że to jest ta chwila, na którą całe życie czekał i wie że już nic ważniejszego w życiu go nie spotka. Pełen wzruszenia, niewypowiedzianej wdzięczności i radości, modli się do Boga. Kościół podejmie tę tajemnicę i te słowa, które osoby konsekrowane oraz niezliczeni świeccy będą odtąd wypowiadać każdego dnia w modlitwie wieczornej, u progu zmierzchu, przed zanurzeniem się w ciemność nocy i snu: „Teraz, o Panie, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju” – mówił bp Janocha.

Nawiązując do słów metropolity warszawskiego, bp Janocha zwrócił uwagę, że święto Ofiarowania Pańskiego, szczególnie ważne dla osób konsekrowanych, przypomina o istocie powołania: „być” przed „działać”. – Najpierw być potem działać. To jest naśladowanie Boga – podkreślił bp Janocha, dodając, że pierwsze i najważniejsze imię Boga to „Jestem”.

Bp Janocha podkreślił, że „życie zakonne jest znakiem eschatologicznym w świecie, który jest zamknięty na nieskończoność”, a symbolem tego powołania jest świeca – małe, kruche światło, które potrafi rozproszyć ciemność i zapalić tysiące innych świec.

Na zakończenie bp Janocha zachęcił do modlitwy o „gorącą wiarę, prosząc, aby na nowo zapłonęło w nas to małe światełko, które istnieje po to, by dawać światło i ciepło innym”. – Aby było ono znakiem rzeczywistości eschatologicznej, którą wypowiedział Symeon, biorąc w swoje spracowane, pomarszczone od pracy ręce maleńkie Dziecko – podkreślił.

Po homilii osoby konsekrowane odnowiły swoje śluby.

W Archidiecezji Warszawskiej posługuje ok. 1600 sióstr zakonnych oraz ok. 650 ojców i braci zakonnych, ale osoby konsekrowane realizują swoje powołanie nie tylko we wspólnotach zakonnych, ale również w instytutach świeckich oraz jako dziewice i wdowy.