„Ecce Lignum Crucis” – oratorium pasyjne w Brzeźnie

Piątkowy wieczór w kościele pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Brzeźnie stał się przestrzenią niezwykłego spotkania nie tylko z muzyką, ale i z sacrum. Oratorium pasyjne „Ecce Lignum Crucis” w głęboki i wielowymiarowy sposób wprowadziło słuchaczy w czas wielkopostnej zadumy, stanowiąc artystyczny i duchowy wstęp do nadchodzącego Wielkiego Tygodnia.

Wydarzenie nie było jedynie koncertem, lecz wielowarstwowym misterium, które przeprowadziło zebranych od mroku Golgoty aż po nadzieję wielkanocnego poranka. Warstwa muzyczna oratorium zachwycała bogactwem oraz niezwykłą rozpiętością dynamiczną. Program został skonstruowany tak, by w pełni wykorzystać potencjał zarówno 50-osobowego chóru, jak i kameralnego zespołu wokalnego i orkiestry. Słuchacze mogli podziwiać kunsztowne partie solowe instrumentów, które potęgowały, refleksyjny nastrój.

Pod batutą Hanny Buczkowskiej-Bartczak oraz Dominika Zimnego kilkadziesiąt osób stworzyło poruszającą muzyczną opowieść o najważniejszych wydarzeniach zbawczych w historii świata. W oratorium połączyły się głosy trzech zespołów: Chóru „Cantorum Gaudium” z GOK w Brzeźnie, Chóru „Canto Lumine” z klasztoru oo. Franciszkanów w Koninie oraz Pasyjnego Zespołu Wokalnego. Całość dopełniła poruszająca gra Pasyjnej Orkiestry Kameralnej.

Niezwykle istotnym elementem wydarzenia była warstwa literacka autorstwa Krzysztofa Kędziory. Tekst w interpretacji znanego aktora, Zbigniewa Suszyńskiego, nadał całości charakteru głębokiej kontemplacji. Suszyński, operując głosem z ogromną wrażliwością, stał się przewodnikiem po duchowych rozważaniach, sprawiając, że łacińskie „Ecce Lignum Crucis” (Oto drzewo Krzyża) nabrało dla zgromadzonych bardzo osobistego wymiaru.

Rozważania rozpoczęły się od spojrzenia na Maryję – Matkę trwającą pod krzyżem. Słowa odczytane przez aktora przeprowadziły zebranych „od hańby wyroku, przez mrok śmierci, aż po tryumf życia”. Przypomniano, że historia zbawienia nie kończy się na Wielkim Piątku, a nasze ludzkie słabości nie zmieniają faktu, że Bóg kocha nas „mimo wszystko”. To przesłanie pomogło na nowo zatrzymać się nad ogromem miłości, która z niewolników śmierci czyni nas dziećmi samego Boga.