Imbramowice: norbertanki świętują 800 lat obecności

800 lat obecności sióstr norbertanek w Imbramowicach świętowała w sobotę wspólnota klasztorna wraz z wiernymi i przedstawicielami Kościoła. Podczas głównej Mszy jubileuszowej kard. Grzegorz Ryś i bp Jan Piotrowski wskazywali na trwałość wspólnoty, która przez osiem wieków przetrwała zniszczenia i historyczne kataklizmy, a dziś pozostaje jednym z dwóch żeńskich klasztorów norbertańskich w Polsce.

Uroczystości jubileuszowe przebiegały w dniach 10-12 września, a złożyły się na nie codzienne Msze św. wraz z konwentem sióstr i wiernymi, koncerty „Drogowskazy Jana Pawła II” i „Śluby Jasnogórskie” oraz wykłady historyczne.

Imbramowice położone są w diecezji kieleckiej (na jej krańcach, w pobliżu Krakowa, w woj. małopolskim), dlatego zebranych na centralnej Mszy św. powitał biskup kielecki Jan Piotrowski.

– To, co wydarzyło się  w 1226 r., zamyka się w 800 latach życia kolejnych pokoleń sióstr norbertanek – mówił bp Piotrowski. Zaznaczył, że w obchodzonym jubileuszu nie chodzi tylko o „trwałą architekturę obiektu, ale tę, której fundamentem jest Jezus Chrystus, ten sam wczoraj, teraz i na wieki”. W murach tego konwentu – przypomniał – odbywało się nieustane uwielbienie Boga przez modlitwę kontemplacyjną, adorację i cześć dla Najświętszego Sakramentu. Wielowiekową posługę sióstr norbertanek określił jako „dorodne ziarna wrzucane w glebę ludzkich serc”.

Homilię podczas uroczystej koncelebrowanej Eucharystii wygłosił kard. Grzegorz Ryś, metropolita krakowski. Zaznaczył w niej przede wszystkim trwałość wspólnoty, istotniejszej, niż trwałość klasztornych szacownych budowli.

– Słowo Boże ma siłę, aby „przeczytać” każdą i każdego z nas, trzeba się temu słowu poddać, abyśmy czasu, który tu spędzamy nie  sprowadzali tylko do historycznego wydarzenia – mówił kard. Ryś, przywołując obraz „domu, który trwa, ponieważ, jak mówi Jezus, był dobrze zbudowany”.

– 800 lat to nie budynki, po 15 latach od fundacji wszystko zostało spalone przez Tatarów i nie był to ostatni pożar. Nie mówimy o zabytkach, tylko o wspólnocie, która żyje w domu, tworzonym przez ludzi. Świętujemy osiem wieków wspólnoty sióstr i wielu, wielu ludzi, którzy ją wspierali i na to miejsce łożyli – podkreślił.

Zaznaczył, że jest to drugi obecnie klasztor sióstr norbertanek, obok macierzystego w na Zwierzyńcu w Krakowie. Stawiał pytanie, skąd bierze się trwałość domu, a skąd ruina? Podkreślał także znaczenia słowa, które płynie z obfitości serca, z doświadczenia miłości. Za Leonem XIV zachęcał do „rozbrajania języka”.

Historia konwentu imbramowickiego sięga 1226 r. Klasztor został ufundowany przez biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża na ziemi należącej do jego stryja Imbrama, od którego imienia pochodzi nazwa Imbramowice. Trzy lata później założenie i organizacja klasztoru zostały zatwierdzone bullą papieża Grzegorza IX.

W 1260 r. klasztor został zniszczony i splądrowany podczas najazdu Tatarów, a odbudowa z ruin trwała przez długi czas. Przez kolejne stulecia siostry prowadziły także działalność edukacyjną i wychowawczą, kształcąc kolejne pokolenia dziewcząt.

Dzisiejszy kościół pw. św. Piotra i Pawła został konsekrowany w 1717 r., a jego wnętrza kryją przede wszystkim XVIII-wieczne, późnobarokowe zabytki. W ostatnich latach cały kompleks przeszedł gruntowną renowację.

Za pomoc udzielaną w czasie II wojny światowej klasztor został odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Od 2003 r. w klasztorze funkcjonuje sanktuarium Męki Pańskiej, związane z kultem Pana Jezusa Cierpiącego w obrazie z XVII wieku.

Obecnie w Polsce są zaledwie dwa norbertańskie klasztory żeńskie.