Kard. Makrickas w święto Matki Bożej Śnieżnej

„Bóg wchodzi w nasze życie nie siłą, lecz z łagodnością; nie narzuca się, lecz ofiarowuje” – mówił kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter Papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej. Kościół obchodzi 5 sierpnia rocznicę poświęcenia tej świątyni oraz święto Matki Bożej Śnieżnej. Białe płatki róż opadające z jej sklepienia kardynał przedstawił jako obraz łaski i Bożej czułości, obejmujących każdego bez wyjątku.

Przybytek Boga

Kardynał przypomniał, że bazylika jest najstarszą na Zachodzie świątynią poświęconą Maryi po Soborze Efeskim z 431 roku, który ogłosił Ją Theotókos – Matką Boga. Święto Matki Bożej Śnieżnej nawiązuje do tradycji letniego opadu śniegu na Eskwilinie, wskazującego miejsce powstania świątyni.

Zdaniem kard. Makrickasa tradycja ta kryje głęboką prawdę o Bogu, który przez Maryję zamieszkał pośród swojego ludu. Nawiązując do nowego Jeruzalem z Apokalipsy, nazwał Ją „pierwszym przybytkiem Słowa Wcielonego”.

Wiara Maryi

Przywołując nawiedzenie św. Elżbiety, kardynał wskazał, że Maryja jest błogosławiona przede wszystkim dlatego, że uwierzyła. Zacytował św. Augustyna: „Maryja poczęła Chrystusa najpierw w sercu przez wiarę, a dopiero później w łonie według ciała”. Dlatego – jak dodał – stała się wzorem Kościoła, wezwanego do przyjmowania Chrystusa z Jej wiarą i dawania Go światu z Jej hojnością.

Cicha łaska

Kard. Makrickas zaznaczył, że deszcz białych płatków nie jest wyłącznie historycznym ani folklorystycznym upamiętnieniem. „Te płatki, które powoli opadają ze sklepienia, zdają się nam mówić, że łaska Boga nadal cicho spływa na świat” – powiedział. Nie czynią one hałasu ani nie ranią, przypominając – jak wyjaśnił – że Bóg przychodzi z łagodnością.

Purpurat nazwał każdą Eucharystię „nowym śniegiem w środku lata”, każdy akt miłosierdzia – płatkiem spadającym z nieba, a każdy gest przebaczenia – uobecnieniem nowego Jeruzalem. Ten „deszcz łaski” obejmuje wszystkich bez różnicy.

Żywe kamienie

Nawiązując do ikony Salus Populi Romani, kardynał podkreślił, że siła Kościoła nie rodzi się ze sprawności jego struktur, lecz z ufnego powierzenia się łasce Pana. Przypomniał również, że każdy wierzący jest żywym kamieniem Kościoła. Na zakończenie kard. Makrickas powierzył Bogu Papieża Leona XIV oraz modlił się, aby Kościół zawsze stawiał Chrystusa w centrum.