Kard. Ryś w Wielki Piątek: nie składać Bogu na ofiarę czegoś, ale składać Mu w ofierze siebie samego

– W kapłaństwie Jezusa Chrystusa chodzi o życie, o sposób życia, o to, żeby Bogu nie składać na ofiarę czegoś, ale składać Mu w ofierze siebie samego – mówił kard. Grzegorz Ryś podczas wielkopiątkowej Liturgii Męki Pańskiej w katedrze na Wawelu.

W homilii kard. Ryś zwrócił uwagę, że Męka Pana Jezusa w opisie św. Jana bardzo celnie pokazuje, co oznacza wybór życia własnym chrztem. Metropolita krakowski zauważył, że św. Jan Ewangelista wskazuje przede wszystkim na królewską godność Chrystusa. W jego opisie męki nie ma wyszydzenia na krzyżu. – Czytając tę Ewangelię mamy poczucie, że On dysponuje sobą – od początku do końca dysponuje sobą – mówił kardynał zaznaczając, że w opisie Janowym nie ma Szymona z Cyreny – Jezus sam niesie krzyż. – Nikt Mu nie pomaga. Nikt Go do niczego nie zmusza. On jest Królem – dodał metropolita.

Wskazał na jeszcze jeden poważny wątek w tej Ewangelii – że Jezus jest arcykapłanem. W tym kontekście kardynał zwrócił uwagę na suknię Jezusa, której żołnierze nie podzielili między siebie, bo nie była szyta, ale tkana od góry do dołu. Taką suknię nosił arcykapłan. Przywołał komentarz papieża Benedykta XVI do modlitwy arcykapłańskiej Jezusa – Ojciec Święty pisał, że nie da się jej zrozumieć bez kontekstu żydowskiego Święta Przebłagania Jom Kipur. Jezus w tej modlitwie zachowuje się tak jak żydowski arcykapłan w Dzień Przebłagania – modli się najpierw za siebie, potem za swoich bliskich, a na końcu za cały lud. – Jesteśmy w Dniu Przebłagania. Jesteśmy w dniu, w którym arcykapłan składa ofiarę za cały lud – mówił metropolita krakowski dodając, że Jezus składa w ofierze samego siebie.

Galeria zdjęć (24 zdjęć)

Kardynał zauważył, że św. Jan w Ewangelii pokazuje Jezusa jako baranka paschalnego. Tak jak kości baranka miały nie być łamane, tak nie połamano kości Jezusa. Jezus umarł w Dzień Przygotowania, w godzinie, w której w Świątyni Jerozolimskiej zabijano baranki na Paschę. Metropolita podkreślił, że specyfika kapłaństwa Jezusa Chrystusa polega na tym, że kapłan jest tożsamy z ofiarą – ten, który jest arcykapłanem, jest barankiem ofiarnym.

– W kapłaństwie Jezusa Chrystusa nie chodzi tylko o sprawowanie obrzędów, nawet najważniejszych, z Eucharystią włącznie. W kapłaństwie Jezusa Chrystusa chodzi o życie, o sposób życia, o to, żeby Bogu nie składać na ofiarę czegoś, ale składać Mu w ofierze siebie samego – mówił kardynał.

Zwrócił uwagę, że w Wigilię Paschalną, w czasie odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, należy się skonfrontować z pytaniem, czy chce się żyć w kluczu potrójnej godności króla, proroka i kapłana, którą daje Chrystus w chrzcie. – Czy my chcemy powiedzieć w nocy następnej Jezusowi „tak”? „Tak”, chcę żyć swoim kapłaństwem, chrzcielnym kapłaństwem, które mnie uzdalnia do tego bym siebie samego składał w ofierze? – mówił kardynał zaznaczając, że to jest ideał człowieczeństwa, który zapisał Sobór Watykański II w Konstytucji o Kościele w świecie współczesnym.

Zauważył, że to był jeden z najważniejszych tekstów soborowych dla Karola Wojtyły, a potem Jana Pawła II, który często cytował w swoich wypowiedziach: „Człowiek nie może się w pełni odnaleźć inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego”. – Bezinteresowny dar z siebie samego można złożyć tylko w wolności, po królewsku – mówił metropolita krakowski dodając, że dlatego kapłaństwo chrzcielne nazywa się kapłaństwem królewskim.

Kardynał zauważył, że Ewangelia Męki św. Jana jest spięta słowami „Do końca ich umiłował”, co znaczy, że Jezus ma świadomość, że doszedł do pełni, dał całego siebie. – Ewangelia dzisiejsza pyta nas: Dla kogo żyję? I czy robię to do końca? – zakończył metropolita.