Kardynałowie o głębokich podziałach naszych czasów

Refleksja nad „głębokimi podziałami naszych czasów”, wyzwaniami sztucznej inteligencji, pojmowaniem dobra wspólnego zdominowała poranną sesję drugiego dnia konsystorza nadzwyczajnego Kolegium Kardynalskiego – informuje Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej.

Po wprowadzeniu wygłoszonym przez kardynała Stephena Brislina, arcybiskupa metropolitę Johannesburga, przedstawiono sprawozdania grup roboczych. Jak wynika z podsumowania opublikowanego przez Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej, podczas obrad podjęto refleksję nad „głębokimi podziałami naszych czasów – między narodami, wewnątrz społeczeństw, a nawet w samych rodzinach – oraz nad tym, w jaki sposób prowadzą one do ran, szczególnie dotykających najbiedniejszych i najsłabszych, młodych ludzi pozbawionych poczucia przyszłości oraz dorosłych, którym brakuje mądrości zdobytej wraz z upływem lat”.

W nawiązaniu do encykliki „Magnifica humanitas” poruszono również temat sztucznej inteligencji oraz wyzwań, jakie niesie ona ze sobą, zwłaszcza w odniesieniu do godności pracy.

Dyskusja koncentrowała się także na wartości dobra wspólnego – pojęcia trudnego do pełnego uchwycenia i zrozumienia, często pomijanego przez politykę. Podkreślono potrzebę języka serca, który pozwala przezwyciężać konformizm, korupcję oraz poczucie bezsilności wynikające z przekonania, że środki i zasoby konieczne do jego realizacji pozostają w rękach nielicznych.

Wiele grup wskazywało, że źródłem rozumienia dobra wspólnego jest wiara – wiara w Boga i wymiar transcendentny obecny w każdym człowieku. To ona prowadzi człowieka do przekraczania własnych ograniczeń: ku solidarności z ubogimi jako odpowiedzi na indywidualizm, ku pełnemu przeżywaniu katolickości, budowaniu bezinteresownych relacji zamiast skupiania się wyłącznie na strukturach oraz ku poszukiwaniu języka zdolnego do dialogu ze środowiskami oddalonymi od wiary chrześcijańskiej.

Kardynałowie podkreślili zasadnicze znaczenie polityki oraz zaangażowania instytucji kościelnych w formację przyszłych urzędników państwowych, tak aby nauka społeczna Kościoła była poznawana i studiowana.

Wskazano, że Ewangelia jest „antidotum na indywidualizm i podziały”, a współczesny świat potrzebuje „Kościoła, który daje poczucie przynależności, potrafi uzdrawiać rany naszych czasów i odnawia się poprzez odrzucenie wszelkich form integralizmu oraz polaryzacji”. Kościół powinien ukazywać swoje samarytańskie oblicze: chrześcijanie nie są bowiem biernymi obserwatorami kryzysów społecznych, lecz mądrymi budowniczymi miasta otwartego dla wszystkich.

W tym kontekście za znak nadziei uznano świadomość, że wiele wspólnych wyzwań dotyka różnych regionów świata i różnych dziedzin życia. Podkreślono również, że komunia z Chrystusem pozwala człowiekowi uwolnić się od nadmiernej troski o ocenę innych.

W czasie obrad nie zabrakło także refleksji nad synodalnością, rozumianą jako „droga słuchania i dialogu, a także odpowiedzialności kościelnej”.