Komunikat bp. Tadeusza Lityńskiego w związku ze śmiercią i pogrzebem śp. bp. Pawła Sochy

W najbliższą niedzielę we wszystkich parafiach diecezji zielonogórsko-gorzowskiej zostanie odczytany list bp. Tadeusza Lityńskiego w związku ze śmiercią i pogrzebem bp. Pawła Sochy, który zmarł 29 października w 91. roku życia, w 68. roku kapłaństwa i 52. roku biskupstwa.

Na wstępie komunikatu bp Lityński podkreślił, że emerytowany biskup pomocniczy diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Paweł Socha odszedł w Godzinie Miłosierdzia. „Wyrażamy naszą wdzięczność Chrystusowi, Dobremu Pasterzowi, za życie, powołanie i długoletnią posługę tego następcy Apostołów” – czytamy w komunikacie.

W dalszej części bp Lityński przywołuje sylwetkę zmarłego biskupa, a także informuje diecezjan, że uroczystości pogrzebowe śp. bp. Pawła Sochy potrwają dwa dni. W środę 4 listopada o godz. 11.00 w kościele pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze zostanie odprawiona Msza św. żałobna dla południowej części naszej diecezji. Poprzedzi ją godzinne czuwanie modlitewne.

Dzień później, w czwartek 5 listopada obrzędy pogrzebowe będą sprawowane w kościele katedralnym Gorzowie Wielkopolskim: o godz. 10.00 – czuwanie modlitewne, o godz. 11.00 – Msza św. pogrzebowa oraz złożenie trumny w krypcie katedralnej.

Na zakończenie komunikatu czytamy: „Duchowieństwo naszej diecezji, osoby konsekrowane, a także wszystkich wiernych świeckich proszę o modlitwę za śp. bp. Pawła Sochę. Proszę również o Msze św. sprawowane we wspólnotach parafialnych w jego intencji. Niech dobry Bóg przyjmie go do swojej chwały i pozwoli mu cieszyć się wieczną nagrodą obiecaną wiernym sługom”.

***

Bp Paweł Socha urodził się 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach pod Radomiem, w diecezji sandomierskiej (obecnie – radomskiej). W 1951 r. wstąpił do Zgromadzenia Misji, wspólnoty zakonnej założonej przez św. Wincentego a Paulo. Święcenia kapłańskie z rąk abp. Eugeniusza Baziaka otrzymał 22 maja 1958 r. w kościele Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu. W latach 1958-59 był wikariuszem w Żaganiu, a następnie – w latach 1959-62 – studiował teologię fundamentalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1962 r. został skierowany jako wykładowca do seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu. W 1969 r. uzyskał tytuł doktora teologii na podstawie rozprawy „Idea Tradycji według konstytucji Dogmatycznej Dei Verbum”. 16 listopada 1973 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym w nowo utworzonej diecezji gorzowskiej, przydzielając mu stolicę tytularną Tunigaba. Święcenia biskupie z rąk kard. Karola Wojtyły otrzymał 26 grudnia 1973 r. w katedrze gorzowskiej. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa

Swoją posługę biskupią sprawował przez cały czas w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej (do 1993 r. nosiła ona nazwę diecezji gorzowskiej). Jako biskup pomocniczy pracował najpierw u boku sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty, następnie bp. Józefa Michalika, bp. Adama Dyczkowskiego i bp. Stefana Regmunta.

Był wikariuszem generalnym biskupów gorzowskich i zielonogórsko-gorzowskich, członkiem kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i diecezjalnej rady duszpasterskiej oraz innych gremiów diecezjalnych. Przez wiele lat prowadził wykłady dla alumnów diecezjalnego seminarium duchownego w Paradyżu, a w latach 1975-1978 pełnił tam ponadto funkcję rektora. Dwukrotnie, podczas wakansu stolicy biskupiej, powierzano mu urząd administratora diecezji.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski angażował się w pracę rozmaitych jej gremiów: przewodniczył Komisji ds. Duchowieństwa (1980-1996), ponadto wchodził w skład Komisji Iustitia et Pax (w latach 1975-78), Komisji ds. Seminariów Duchownych (w latach 1975-80 i ponownie w latach 1989-1996.), Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego (1978-1996), Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego (1980-89), Komisji ds. Ateizmu (1980-1989), a także Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni. W 1990 r. był uczestnikiem VIII Synodu Biskupów w Rzymie poświęconego formacji kapłańskiej.

W latach 1981-97 był dyrektorem krajowym Unii Apostolskiej Kleru.

Ceniony jako rekolekcjonista i kaznodzieja. Wielokrotnie zapraszano go do prowadzenia rekolekcji, zwłaszcza rekolekcji kapłańskich, w kraju i za granicą.

Opublikował wiele artykułów i recenzji naukowych. Była także autorem bądź redaktorem licznych opracowań o charakterze popularnym wydanych w formie książkowej lub opublikowanych w czasopismach. Przez wiele lat redagował pismo „Dobry Pasterz” (organ Komisji Episkopatu ds. Duchowieństwa) i „Notitiae Unionis Apostolicae” (organ Unii Apostolskiej Kleru).

W roku 2018 został odznaczony przez Krzyżem Kawalerskim, a w 2024 r. – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2018 r. przyznano mu honorowe obywatelstwo gminy Gózd. W roku 2007 otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Województwa Lubuskiego.

Pod koniec roku 2009, w związku ze zbliżającym się ukończeniem 75. roku życia, złożył – zgodnie z przepisami prawa kanonicznego – rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego. Ojciec Święty Benedykt XVI przedłużył mu wówczas mandat na pełnienie tej posługi w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej do końca 2011 r. 16 stycznia 2012 r., w wieku 77 lat, przeszedł na emeryturę.

W trakcie emerytury nadal czynnie wspomagał najpierw bp. Stefana Regmunta, a później bp. Tadeusza Lityńskiego wizytując parafie, udzielając sakramentu bierzmowania i pełniąc inne posługi biskupie.