Kościół w Monako zaangażowany na rzecz osób znajdujących się w trudnej sytuacji

W Księstwie Monako 28 marca br. spodziewany jest papież Leon XIV. To miasto-państwo znane jest z zamożności swoich mieszkańców, jednak również tutaj istnieje ubóstwo, które często pozostaje niewidoczne dla postronnego obserwatora. Zwraca na to uwagę arcybiskup Monako, Dominique-Marie David, w rozmowie z Radiem Watykańskim.

„To jest prawdziwa rzeczywistość Monako”, wykraczająca poza stereotypy i obrazy przekazywane przez media – podkreśla arcybiskup, który pełni swoją posługę w księstwie od stycznia 2020 roku. „Są tu również wszyscy ci, którzy pracują w Monako i kształtują życie w tym kraju, a jednak żyją w niekiedy niepewnych warunkach mieszkaniowych i bytowych” – mówi francuski arcybiskup, którego diecezja poprzez swoją działalność charytatywną szczególnie dostrzega tę ukrytą stronę Monako: „Ale obok tego istnieje rzeczywiście wiele samotności, wiele kryzysów sensu, gdy ma się pewien komfort i środki do życia, nie zadając sobie zbyt wielu pytań materialnych; wtedy pojawiają się wszystkie inne pytania dotyczące sensu własnego życia, a czasem nawet samotności”.

Abp David zwraca uwagę, że dotyczy to na przykład rodziców, którzy nie radzą sobie z wychowaniem dzieci, ale także rozstań i rodzinnych dramatów, które zdarzają się pomimo pozornie beztroskiego życia i przez to poruszają tym bardziej: „Naszym zadaniem jest więc również zwracanie uwagi na wszystkie te ukryte formy ubóstwa, bycie czujnym, troska o siebie nawzajem oraz rozpoznawanie ubóstwa, które, choć nie zawsze widoczne, jest realne, a czasem nawet dramatyczne”.

Być jeszcze bardziej uważnymi na siebie nawzajem

W otoczeniu, które generalnie jest zamożne – znanym z wszelkiego rodzaju rozrywek dla osób zamożnych – Kościół przywiązuje szczególną wagę do okazywania solidarności z ludźmi, którzy są w gorszej sytuacji materialnej niż wielu ich współobywateli, podkreśla arcybiskup. Niezwykle aktywne są w tym zakresie lokalne oddziały Caritas, Wspólnota św. Wincentego w Monako, Légion de Marie oraz wiele innych stowarzyszeń kościelnych i pozakościelnych, które wspierają dzieci lub rodziny w potrzebie, a także osoby starsze i chore: „Chodzi o to, abyśmy troszczyli się o siebie nawzajem i nie zadowalali się jedynie życiem w kraju, który zapewnia pewną jakość życia i bezpieczeństwo, ale aby – i to jest w pewnym sensie nasza misja, misja Kościoła tutaj, w Monako, być jeszcze bardziej wyczulonymi na potrzeby innych i nie przegapić żadnej okazji, by dać świadectwo Ewangelii potrzebującym”.

Religia państwowa: rzymskokatolicka

Około 90 procent ludności Monako to katolicy, a katolicyzm od wieków jest religią państwową. Jednak również tutaj można zaobserwować, że, podobnie jak w sąsiedniej Francji, osoby dotychczas niezwiązane z Kościołem proszą o chrzest lub nawiązują kontakt z Kościołem. „Cóż, to prawda, że znajdujemy się tutaj, jak powszechnie wiadomo, w kraju, w którym wiara katolicka jest religią państwową. Jak jednak regularnie podkreślam, nie chodzi tu tylko o tożsamość, kulturę i dziedzictwo, ale także o odpowiedzialność, która musi wpływać na nasz sposób życia, nasze decyzje i naszą zdolność osądu. Nie wystarczy więc wyznawać wiarę katolicką, a nawet być z tego nieco dumnym, ale trzeba również rozważyć wszystkie konsekwencje, jakie to ma dla naszego spojrzenia na świat, na innych, na najbiedniejszych, a także na spójność naszego własnego życia” – uważa abp David, który postawił sobie za cel, by „nie zatrzymywać się na powierzchni” i poruszać serca ludzi – również, a nawet przede wszystkim w środowisku, w którym bogactwo i blask wydają się szczególnie oślepiające… Aby opisać misję Kościoła w Monako, przychodzi mu na myśl obraz zagubionej owcy. „Oznacza to, że musimy zmobilizować wszystkie siły, czy to duchowieństwo, świeckich, parafie, ruchy, aby Dobra Nowina dotarła również do tych, którzy być może są najbardziej oddaleni. A Bóg wie, że z pewnością jest ich wielu. Równolegle z tym obrazem przypomina mi się również epizod z Zacheuszem, w którym Jezus zaprasza się do osoby, która niekoniecznie cieszyła się dobrą reputacją, mimo że była bogata i miała wysoką pozycję społeczną, po to, by przekazać jej piękno i radość Ewangelii oraz poprzez przyjaźń i bliskość pokazać jej, że Królestwo Boże jest już wśród nas i wkracza w jej życie i serce” – podsumowuje arcybiskup Dominique-Marie David.

Krótka wizyta w sobotę przed Wielkim Tygodniem

Leon XIV jest oczekiwany w Księstwie 28 marca około godziny 9.00. Przyleci helikopterem z Watykanu. W programie przewidziane są spotkania z księciem Monako, Albertem II  Monako oraz wspólnotą katolicką. Zwieńczeniem tej krótkiej podróży będzie Msza św. na stadionie Stade Louis II.

Mottem papieskiej wizyty – pierwszej w historii Księstwa Monako – są słowa, zaczerpnięte z Ewangelii wg św. Jana: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14,6). Przypominają one, że Ojciec Święty przyniesie ze sobą „Chrystusa i Jego przesłanie”.

Z kolei logo przedstawia Ojca Świętego w stroju liturgicznym, z mitrą i pastorałem, co ma wyrażać „duchowy i pasterski wymiar jego wizyty”.  Znak graficzny zawiera też kształt wieży, przypominającej fragment pałacu książęcego, a biało-żółte barwy odwołują się do kolorów flagi Stolicy Apostolskiej.