Ks. prof. Janusz Nagórny świadkiem teologii nadziei. Sympozjum na KUL

Życiem i pracą naukową służył Kościołowi w ukazywaniu dróg świętości. Był całym sercem oddany Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu Jana Pawła II, który stał się jego domem i autentyczną Alma Mater. Wiele uwagi poświęcił refleksji nad dziedzictwem papieża Polaka i był osobiście mu znany. Na KUL odbyło się sympozjum poświęcone ks. prof. Januszowi Nagórnemu, wieloletniemu kierownikowi Katedry Teologii Moralnej, promotorowi uniwersyteckich kadr naukowych.

„Można powiedzieć, że nie było ważniejszego dokumentu Jana Pawła II, do którego w swej twórczości naukowej nie odniósłby się ks. prof. Nagórny. Jan Paweł II znał osobiście ks. Nagórnego i bardzo cenił jego twórczość naukową i publicystyczną. Podczas spotkań w Watykanie ks. Janusz niejednokrotnie usłyszał słowa Ojca Świętego, że „zna jego myśli i ceni je” – podkreśla organizator sympozjum, o. prof. Andrzej Derdziuk OFMCap.

W październiku mija 20 lat od śmierci ks. prof. Nagórnego, który życiem i pracą naukową służył Kościołowi w ukazywaniu dróg świętości. Podejmując rozliczne obowiązki, nie zaniedbywał starań o własny rozwój duchowy. – Prof. Nagórny był całym sercem oddany Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu Jana Pawła II, który stał się jego domem i autentyczną Alma Mater – podkreślił kapucyn.

Ks. Janusz był zapalonym kaznodzieją, który swe duszpasterskie talenty realizował poprzez liczne kazania, rekolekcje i konferencje. Z równym zaangażowaniem traktował studentów na uczelnianej auli, jak i prostych słuchaczy jego kazań i radiowych felietonów. Jak zaznaczają osoby z nim współpracujące, do każdego ze swych zajęć solidnie się przygotowywał, okazując szacunek swoim słuchaczom.

Szczególne miejsce w życiu prof. Nagórnego zajmowała rodzina. To w niej uczył się miłości braterskiej, pobożności maryjnej i szacunku do ludzi.

Ks. prof. Janusz Nagórny żył w okresie, który pozwalał mu na uczestniczenie w przełomowych wydarzeniach swego czasu i współtworzenie nowej rzeczywistości po Soborze Watykańskim II. Jego częste powracanie do tematu posłannictwa w Kościele było oparte na własnym doświadczeniu aktywnego zaangażowania w życie wspólnoty eklezjalnej.

– Ks. Nagórny był wychowawcą nie tylko studentów, którzy uczęszczali na jego wykłady i seminaria. Był też autorytetem dla tysięcy ludzi, którzy słuchali jego kazań i prelekcji. Miał poczucie odpowiedzialności za losy Kościoła i Narodu i dlatego, zabierając głos w ważnych sprawach społecznych, wskazywał ewangeliczne drogi rozwiązywania ludzkich dylematów – wskazał o. prof. Derdziuk.

Ks. prof. Janusz Nagórny jest promotorem 24 prac doktorskich, w tym dwóch ze Słowacji, jednej z Białorusi i jednej z Ukrainy. Ostatnie doktoraty zostały sprawdzone i obronione we wrześniu 2006 r., na kilka tygodni przed śmiercią. Tematyka doktoratów jest rozległa i dotyczy zagadnień z zakresu moralności społecznej, bioetyki i życia sakramentalnego.