„Kto idzie z Maryją, nigdy nie zbłądzi”. Pierwsza sobota lutego na Jasnej Górze

„Kto idzie z Maryją, nigdy nie zbłądzi” – zachęcają członkowie Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski. W pierwszą sobotę miesiąca z Polski i z zagranicy przyjeżdżają ci, którzy powierzają na Jasnej Górze Niepokalanemu Sercu Maryi swoje życie, wynagradzając za grzechy, prosząc też o wiarę, jedność w rodzinach i pokój w Ojczyźnie. Przyjeżdżają pielgrzymi indywidualni, rodziny czy grupy zorganizowane. Zgłoszonych jest 2 tysiące osób, ale w nabożeństwach uczestniczyć będą też osoby niezdeklarowane, które przyjeżdżają we własnym zakresie.

Jadwiga Przybysz z parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie przyjechała w grupie, w której są i wierni z Pruszkowa czy Warszawy.  W pierwsze lutowe soboty miesiąca pielgrzymują na Jasną Górę już od osiemnastu lat pielgrzymujemy. Jak wyjaśnia pani Jadwiga, pierwszosobotnia modlitwa jest czasem wypraszania szczególnych łask dla rodzin, wynagradzania Niepokalanemu Sercu Maryi za grzechy swoje i innych oraz wypraszania zbawienia, dla tych, dla których jest ono zagrożone przez uporczywe trwanie w grzechach ciężkich. – My dążymy tą drogą przez Maryję do świętości – mówiła. Opowiadała, że owdowiała bardzo wcześnie, zostając z dwojgiem małych dzieci. I jak zaświadcza swój niełatwy los, wszystkie trudy oddawała Maryi, pielgrzymując też do Jej sanktuarium w Licheniu pieszo w pierwsze soboty miesiąca. –  I naprawdę dziś mogę powiedzieć ze łzami w oczach, że Maryja te dzieci poprowadziła. Ja sama bym nie ogarnęła. Bez Boga ani do proga, to jest prawda – zaświadcza kobieta.

Elżbieta z Siedlec przyjechała po raz pierwszy. O pierwszosobotnim zawierzeniu na Jasnej Górze dowiedziała się od przyjaciół. – Kiedyś myślałam, że jak ja zawierzę swoje życie Maryi, to coś stracę.

A potem pielgrzymce już uświadomiłam sobie, że zyskam.  Zawierzając Maryi całe moje życie,  wszystko; naprawdę dostaję drogę do niebu – opowiadała i przyznała, że choć jest po formacji oazowej i studiach na katolickim uniwersytecie, to jej droga maryjna nie przypominała prostego przejścia od punktu A do B, ale drogę krętą, łamaną.  Cieszy się, że może przyjeżdżać na Jasną Górę, bo choć to dla niej znane miejsce, to wciąż na nowo odkrywane. Uważa, ze dzięki relacji z Maryją odkryła też swoje nowe powołanie, pomoc ludziom. – Maryja jest królową nieba i ziemi. A jak królową nieba i ziemi, to także i moją. Nie tylko królową, ale i opiekunką. Więc mam prawo do nie zwrócić się w każdej mojej potrzebie, a Ona mnie prowadzi – podkreśla pani Elżbieta.

Starsza Bractwa Maria Emanuel Dziemian przypomniała, że nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca ma swą genezę w objawieniach fatimskich. W intencji wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Maryi odbywamy spowiedź, przyjmujemy Komunię świętą, odmawiamy różaniec oraz 15-minutowe rozmyślanie nad tajemnicami różańcowymi – wylicza. Wyjaśnia, że istotą tego nabożeństwa jest miłość, której tak bardzo potrzebuje człowiek i dzisiejszy świat.

Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski nawiązuje do historycznej wspólnoty Bractwa Koronacji Najświętszej Panny Częstochowskiej. W 1718 r. delegacja z Jasnej Góry z przeorem o. Wiktorem Kraśnickim udała się do papieża Klemensa XI. Otrzymali brewe apostolskie, czyli zezwolenie na koronację. W tym wydarzeniu i w tej historycznej wspólnocie upatruje swoich korzeni współczesne bractwo. Pod nową nazwą zainaugurowało działalność 3 maja 2013 r. Warunkiem członkostwa jest postanowienie całkowitego zawierzenia się Maryi i codzienna modlitwa w intencji Ojczyzny, Kościoła i Jasnej Góry. Patronalne święto bractwo obchodzi 8 września, w kolejną rocznicę pierwszej koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej z 8 września 1717 r.

Ponieważ nie wszyscy mogą przyjechać na Jasną Górę w każdą pierwszą sobotę miesiąca, zwłaszcza w czasie pandemii, Bractwo wyszło z zachętą, aby przy parafiach, sanktuariach maryjnych tworzyć środowiska, które pragną ideę zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski kształtować w łączności z Sanktuarium Jasnogórskim.

2 lutego 2026 r. dokonało się erygowanie kolejnej nowej Filii w parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie. Aktu erygowania dokonał Opiekun Bractwa paulin o. Zbigniew Frankowski.

Inną wspólnotą, która jest prowadzona przez Bractwo, jest Wspólnota „Niespokojni Nadzieją”. Należą do niej osoby, które są katolikami, czyli są w Kościele rzymskokatolickim lub greckokatolickim i kierują się w codziennym życiu wartościami wypływającymi z Ewangelii i nauki Kościoła. Wspólnota skupia osoby samotne, w wieku 25-40 lat, pragnące poznać osobę, z którą chcą zawrzeć sakrament małżeństwa. Celem wspólnoty jest pomóc tym osobom spotkać drugiego człowieka, z którym pragną spędzić swoje życie.

Dawid przyjechał z Gliwic. Lubi te spotkania, bo dają możliwość poznania ludzi „ na żywo” bez pośrednictwa Internetu. Po raz pierwszy przyjechał na zabawę sylwestrową w tej wspólnocie 6 lat temu. – Fajne przyjaźnie się tutaj zawiązały, też wiele dobrych znajomości – opowiada i zauważa też, że równolegle szukał też żony przez Internet, ale „internetowe znajomości” szybko się kończą.  Przyznaje, że choć do tej pory także we wspólnocie nie znalazł tej „drugiej połówki”, to zaczął doceniać to, że stało się to dla niego swoistą droga dojrzewania, pewnego weryfikowania swoich jakichś wcześniejszych wyobrażeń na temat kobiet, uczenia się też siebie, też wychodzenia ze swoich słabości, czy też w ogóle dostrzeżenia swoich słabości. Ceni sobie także wspólnotę, bo pozwala mu poznawać ludzi wyznających te same wartości, ludzi otwartych.

W zakonie paulinów od dawna istnieją wspólnoty modlitewne działające jako bractwa m.in. Bractwo Eucharystyczne, Rodzina Różańcowa przekształcona z Bractwa Różańcowego czy Bractwo Aniołów Stróżów.