Leon XIV spotkał się z duchowieństwem i osobami konsekrowanymi Argentyny (opis)

Do odnowienia więzi z Chrystusem, rachunku sumienia i gotowości do podejmowania nowych zadań zachęcał Leon XIV duchownych, osoby konsekrowane, seminarzystów i świeckich zaangażowanych w duszpasterstwo. Działalność społeczna Kościoła musi prowadzić ludzi do spotkania z Jezusem – mówił papież 10 listopada na Placu San Martín przed katedrą Matki Bożej Wniebowziętej w Córdobie.

Papieża powitał arcybiskup Córdoby kard. Ángel Sixto Rossi. Zaznaczył, że głoszenie Ewangelii zakłada najpierw głęboką znajomość Chrystusa, rozmawianie z Nim „jak przyjaciel z przyjacielem”, ze świadomością, że „tym, czego najbardziej potrzebujemy i co możemy zrobić dla naszego ludu, jest modlitwa”, w której zanosimy Panu „radości i smutki naszego ludu, jego pociechy i trudności”. Podziękował papieżowi za jego „świadectwo kapłaństwa i życia konsekrowanego na sposób diakonatu, Ewangelii głoszonej stopami”, ponieważ „zachęca to nas do przemierzania naszych dzielnic, ciemnych zakątków naszych miast i miasteczek, korytarzy więzień, szpitalnych oddziałów”.

„Módlmy się, aby Bóg wybawił nas od konsekracji z zawiązanymi oczami, ze związanymi rękami i unieruchomionymi nogami. Obyśmy zawsze byli poruszeni cierpieniem naszego ludu. Obyśmy leczyli rany naszego ludu. Obyśmy z miłosierdziem i czułością pomagali odbudowywać dusze w ruinie. Niech Pan i Maryja Panna dadzą nam silne ramiona i barki, abyśmy mogli nieść owce; przenikliwe i współczujące spojrzenie, abyśmy mogli odnaleźć zagubionych; (…) aby zawsze odnajdywać najbardziej zranionych, czyli «ulubieńców» Pana” – powiedział hierarcha.

Cztery świadectwa

Następnie wysłuchano czterech świadectw, przeplatanych śpiewem pieśni. Jako pierwsza głos zabrała Laura Sampallo, dziewica konsekrowana z diecezji Santo Tomé, która pracowała w wiejskiej szkole, lecz obecnie choroba pogorszyła jej wzrok. Uczy się przez to, że „nie zawsze chodzi o działanie”, lecz czasami misją do spełnienia „jest po prostu nie przechodzić obok, zostać, troszczyć się i pozwolić, by o nas zadbano”. Zadała pytanie, „jak możemy pozwolić, by dotykało nas coraz bardziej konkretne życie naszych wiernych, aby nawet za sprawą naszej własnej kruchości nasze ręce stały się rękami komunii, służby i nadziei”.

Seminarzysta z archidiecezji Mendoza Julián Pereyra opowiedział o spotkaniu z prostą kobietą, która modliła się obok niego w kaplicy. „Pamiętam, że otarła twarz kartką papieru wyrwaną z zeszytu. Podczas Mszy św., w czasie zbiórki na tacę, wyjęła małą przezroczystą torebkę i włożyła do niej swój datek. Wtedy właśnie zrozumiałem, że to wdowa z Ewangelii, kobieta o ogromnej wierze. I że moje życie jako przyszłego księdza powinno przypominać ten prosty i autentyczny gest: oddanie wszystkiego na służbę Kościołowi, a zwłaszcza najuboższym spośród nas” – wyznał kleryk. Zapytał papieża, „jak w formacji kapłańskiej pielęgnować wrażliwość na ubogich i zdolność zdumiewania się wiarą najpokorniejszych”.

W swoim świadectwie ks. Martín Carranza z archidiecezji Córdoba opowiedział w odczytanym w jego imieniu tekście, jak po niedotlenieniu mózgu, którego doznał podczas prostej operacji, został z wieloma niepełnosprawnościami: trudnościami w chodzeniu, poruszaniu rękami, mówieniu i upośledzeniem wzroku. „W miarę, jak stopniowo uświadamiałem sobie swoją niepełnosprawność, musiałem rozeznać i zdecydować, jak dalej żyć jako uczeń Jezusa i jako kapłan. Miałem kilka możliwości: gorycz i smutek, gniew i urazę, przygnębienie, negatywne nastawienie i inne, podobnie autodestrukcyjne alternatywy. Zamiast tego, oświecony Duchem Świętym i świadectwem tych, którzy troszczyli się o mnie i towarzyszyli mi z wierną miłością, postanowiłem otworzyć się, nie zamykać się, ale wyjść, dzielić się swoimi ograniczeniami, uczestniczyć i kochać, przyjmując życie takim, jakie jest. Nieustannie się uśmiechać, żartować, słuchać i dawać rady. (…) Postanowiłem modlić się intensywniej, wstawiać się za innymi, ofiarować swoją wiarę, przebaczać i pomagać w każdy możliwy sposób. Chcę, aby moje życie, z jego nowymi wyzwaniami, było zjednoczone z miłością Chrystusa Zbawiciela, ofiarą składaną Bogu za innych” – wyznał duchowny. Dzięki aplikacji opartej na sztucznej inteligencji teksty homilii i rozważań nad Słowem Bożym, które pisze jako kapelan grup ruchu Équipes Notre-Dame, są reprodukowane w formie nagrań głosowych. „Ojcze Święty, wielu kapłanów i osób konsekrowanych z biegiem czasu doświadcza chorób lub trudności zdrowotnych, które ograniczają naszą zdolność do podejmowania odpowiedzialności za misję. Jakich wskazówek lub rad możesz nam udzielić, abyśmy mogli przeżywać ten etap naszej pielgrzymki z oddaniem Bogu i naszym braciom i siostrom?” – zapytał ks. Carranza.

Ostatnie świadectwo wygłosiła s. María Torres ze Zgromadzenia Jezusa i Maryi, mówiąc o swoim doświadczeniu Bogu jako „Budowniczego komunii”, a także jako Nauczyciela, który pielęgnował w niej swoją miłość – nauczył ją przyjmować Jego miłość, dzielić się nią z innymi i dawać siebie innym: „z pasją do zdrowych relacji i przestrzeni dialogu oraz wsłuchiwania się w głos Ducha; we wspólnej misji, tworząc komunię w synodalności”. Zapytała papieża, jaki aspekt życia konsekrowanego można wzmocnić i pogłębić, aby dawać świadectwo o czynnej dobroci Boga w naszych czasach.

Potrzeba nawrócenia

Punktem odniesienia dla papieskiego przemówienia były „Ćwiczenia duchowe” św. Ignacego Loyoli, głęboko zakorzenione w historii Argentyny. Leon XIV przypomniał w tym kontekście postacie Mamy Antuli, św. Józefa Gabriela del Rosario Brochero oraz papieża Franciszka, którzy przyczynili się do rozpowszechniania duchowości ignacjańskiej.

Ojciec Święty zwrócił uwagę, że z biegiem lat może pojawić się niebezpieczeństwo coraz większego zaangażowania w pracę dla Boga przy jednoczesnym ograniczaniu czasu poświęcanego na osobistą więź z Nim: „Możemy wiele pracować dla Boga, a coraz mniej czasu spędzać z Bogiem”. Zachęcał do powrotu do Eucharystii, słuchania Słowa Bożego i pielęgnowania relacji z Chrystusem, która stanowi fundament każdego powołania.

Odwołując się do kolejnych etapów rekolekcji ignacjańskich, papież wskazał na konieczność regularnego rachunku sumienia i uznawania własnych słabości. Przestrzegał przed przyzwyczajaniem się do surowości wobec innych, niechęci do przyjmowania upomnień, rywalizacji oraz usprawiedliwiania niewłaściwych zachowań względami duszpasterskimi czy wspólnotowymi.

Podkreślił, że nawrócenie jest potrzebne na każdym etapie życia. Wezwał do korzystania z sakramentu pojednania i zachowania pokory, która pozwala przyjmować upomnienia.

Leon XIV zwrócił również uwagę na potrzebę zachowania wewnętrznej wolności i gotowości do przyjmowania zadań, których człowiek sam by nie wybrał. Pytał, czy po latach posługi duchowni i osoby konsekrowane nadal są gotowi pozostawić to, do czego się przywiązali, i pójść tam, dokąd pośle ich Pan.

Nie wystarczy pomoc materialna

Mówiąc o misji Kościoła w Argentynie, Ojciec Święty docenił jego wrażliwość na potrzeby społeczne oraz liczne inicjatywy podejmowane na rzecz osób cierpiących. Zaznaczył jednak, że pomoc potrzebującym powinna prowadzić ich także do spotkania z Chrystusem.

Przypomniał słowa papieża Franciszka z adhortacji „Evangelii gaudium”, że „najgorszą dyskryminacją, jakiej doświadczają ubodzy, jest brak opieki duchowej”. Wskazał, iż głód, niesprawiedliwość, choroba, samotność, bezrobocie i brak godnego mieszkania wymagają konkretnych działań, ale Kościół nie może ograniczać swojej misji do działalności humanitarnej.

„Człowiek cierpiący powinien otrzymać od nas największy dar, jaki posiada Kościół – Jezusa Chrystusa” – podkreślił papież. Przywołał także wypowiedź Franciszka z 2013 roku, w której jego poprzednik zaznaczył, że Kościół jest posłany, aby nieść wszystkim Chrystusa i Jego Ewangelię.

Wierność także w chwilach próby

Leon XIV mówił również o wytrwałości w powołaniu, szczególnie w okresach, gdy posługa nie przynosi widocznych owoców, a wierność nie znajduje już oparcia w entuzjazmie pierwszych lat. Trwanie na modlitwie mimo oschłości i dalsza służba pomimo trudności są konkretnymi formami oddania Bogu.

Jako przykład wskazał św. Hektora Valdivielso, pierwszego argentyńskiego świętego, który poniósł śmierć męczeńską w wieku 24 lat. Wspomniał także św. Księdza Brochero, który mimo ślepoty i trądu kontynuował posługę duszpasterską.

Ojciec Święty zachęcał do wykorzystywania nowych technologii w głoszeniu Ewangelii. Podkreślił, że o skuteczności ewangelizacji decyduje przede wszystkim sposób przeżywania powołania, a ani wiek, ani ograniczenia fizyczne nie powinny gasić zapału misyjnego.

Kościół, który odważnie głosi Ewangelię

Na zakończenie papież wezwał Kościół w Argentynie do odważnego patrzenia w przyszłość i rozwijania nowych dróg ewangelizacji. Zachęcał do troski o młodych rozeznających powołanie, żywe wspólnoty parafialne oraz rodziny zakonne i seminaria, w których kształtują się przyszli święci.

Nawiązując do słów papieża Franciszka skierowanych do argentyńskiej młodzieży podczas Światowych Dni Młodzieży w Rio de Janeiro w 2013 roku, zachęcał Kościół, by nadal „robił raban” i docierał z Ewangelią do wszystkich zakątków kraju i świata.

Przypomniał przy tym postacie Mamy Antuli, ks. Brochero i bł. Zefiryna Namuncurá, wskazując, że Bóg dokonuje wielkich rzeczy przez ludzi gotowych odpowiedzieć na Jego wezwanie.

„Czy Pan nadal może mną rozporządzać?” – zapytał papież, zachęcając zgromadzonych do ponownego oddania życia do dyspozycji Boga. Zapewnił, że Chrystus nadal prowadzi swój Kościół i sprawia, że życie tych, którzy powierzają się Jego rękom, przynosi owoce.

Na zakończenie poprosił Matkę Bożą z Luján, patronkę Argentyny, o towarzyszenie Kościołowi w jego misji.

Po modlitwie „Ojcze nasz” i udzieleniu błogosławieństwa, w drodze do samochodu Leon XIV ściskał wyciągające się ku niemu ręce uczestników spotkania, z wieloma osobami rozmawiał, błogosławił dewocjonalia.

Spod katedry w Córdobie papież odjechał samochodem na lotnisko, skąd odleci do Buenos Aires.