Leon XIV zatwierdził wybór nowego patriarchy Kościoła chaldejskiego

24 kwietnia 2026 r. Ojciec Święty Leon XIV udzielił Ecclesiastica Communio (wspólnoty kościelnej), o którą zwrócił się do niego, zgodnie z kan. 76 § 2 Kodeksem Kanonów Kościołów Wschodnich (CCEO), Jego Ekscelencja Polis III Nona, kanonicznie wybrany 12 kwietnia 2026 r. na patriarchę Bagdadu obrządku chaldejskiego przez Synod Biskupów własnego Kościoła sui iuris, który odbył się w Rzymie – poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej.

W liście skierowanym do nowego patriarchy Ojciec Święty dziękuje za list, który Polis III Nona, wybrany 12 kwietnia 2026 r. przez Synod Biskupów Kościoła chaldejskiego, wystosował z prośbą o udzielenie wspólnoty kościelnej. Udzielając jej z radością papież zaznacza, iż stanowi ona wyraz pełnej jedności ze Stolicą Apostolską oraz wspólnej służby w budowaniu Kościoła. Zachęca Polisa III do umacniania powierzonych jego opiece wiernych w wierze, nadziei i miłości. „Niech Duch Święty wspiera Ciebie w wypełnianiu powierzonej misji, aby Kościół chaldejski, bogaty w swoją pradawną tradycję apostolską i naznaczony jasnym świadectwem licznych męczenników i wyznawców, nadal owocnie głosił Ewangelię, tak jak czynił to z godnym podziwu duchem misyjnym, umacniając wspólnotę kościelną na swoim terytorium oraz w coraz szerszej diasporze” – napisał Leon XIV.

Kościół chaldejski jest katolickim Kościołem wschodnim działającym głównie na terenach dawnej Mezopotamii (dzisiejszy Irak i wschodnia Syria).

Powstał w wyniku przywrócenia jedności z Rzymem części wiernych Kościoła Wschodu (nestoriańskiego), który przez wieki pozostawał poza kontaktem z Kościołem rzymskim. Przełom nastąpił w XVI wieku, gdy po sporach o dziedziczenie urzędu patriarchy wybrano Jochanana Sulakę. Udał się on do Rzymu, uznał zwierzchnictwo papieża.

W kolejnych stuleciach dochodziło do licznych rozłamów i ponownych zjednoczeń z Rzymem, a sytuacja była niestabilna. Ostatecznie trwałe ukształtowanie Kościoła chaldejskiego nastąpiło w XIX wieku – w 1830 Jochanan Hormizd objął patriarchat, a w 1844 Kościół uzyskał oficjalne uznanie jako odrębna wspólnota (millet) w Imperium Osmańskim.

Współcześnie Kościół ten liczy ok. 600 tys. wiernych, głównie w Iraku, ale także w Syrii, Iranie, Turcji i Libanie oraz w diasporze (zwłaszcza w USA). Wierni posługują się głównie współczesnymi dialektami aramejskiego. Etnicznie wywodzą się z dawnych ludów semickich regionu (Asyryjczyków, Aramejczyków, Chaldejczyków).

W czasach nowożytnych i współczesnych Kościół doświadczał prześladowań, szczególnie w Iraku, co przyczyniło się do emigracji wielu wiernych.