Misja skalabrynianów na świecie: w 2025 roku pomogli ponad pół miliona migrantów

Prowadzą sieć schronisk, ośrodków pomocy i dzieł duszpasterskich poświęconych w szczególności duszpasterstwu mobilności ludzkiej. Mowa o Misjonarzach Świętego Karola Boromeusza, popularnie zwanych skalabrynianami, od nazwiska ich założyciela. Posługują w 34 krajach na pięciu kontynentach.

W 2025 roku skalabrynianie udzielili pomocy 546 429 migrantom i uchodźcom w różnych regionach świata.  Członkowie zgromadzenia posługiwali także w szesnastu ośrodkach Duszpasterstwa Morza, w których udzielili wsparcia 70 588 pracownikom, w różny sposób związanym z morzem. 

Misja 

Raport podkreśla, że misja skalabrynianów realizowana jest przez 613 zakonników pochodzących z 42 krajów, którzy wykonują swoją pracę w 136 parafiach i misjach, czternastu szkołach, siedmiu ośrodkach naukowych, trzech szpitalach i czterech domach dla misjonarzy w podeszłym wieku. Zgromadzenie otworzyło też nowe placówki misyjne w Panamie. Pomoc kierowana do migrantów i uchodźców to m.in. zapewnienie im ciepłych posiłków – w 2025 r. rozdano ich 354 429. Placówki prowadzone przez skalabrynianów zrealizowały też programy szkolenia zawodowego, z czego skorzystało 25 033 osób, mając na celu „wyposażenie migrantów w umiejętności i wsparcie ich wejścia na rynek pracy”.

Razem ze świeckimi

W liście towarzyszącym dorocznemu raportowi ojciec Leonir Chiarello, przełożony generalny zgromadzenia, podkreślił, że raport ten nie jest jedynie zbiorem działań, „ale historią trwającej misji, obecności, która stara się pozostać wierna zarówno Ewangelii, jak i historii”. Wskazał, że ponad sto lat po śmierci założyciela, św. Jana Chrzciciela Scalabriniego, charyzmat zgromadzenia nadal oferuje „proroczą wizję pozwalającą spojrzeć poza strach” i pozwala „dostrzec w mobilności ludzkiej nie tylko wyzwanie, ale także okazję do spotkania, odnowy i wspólnoty”. Generał skalabrynianów wskazał, że praca na rzecz migrantów nie spoczywa wyłącznie na księżach i zakonnikach, ale jest możliwa również dzięki zaangażowaniu „świeckich, którzy dzielą charyzmat skalabrynianów”. W tym kontekście ojciec Chiarello podkreślił, że współodpowiedzialność stała się jednym z najbardziej znaczących przejawów codziennej misji, w której osoby o różnych darach i powołaniach uczestniczą „w budowaniu Kościoła, który idzie wraz z migrantami i pozwala się przemieniać poprzez spotkanie z nimi”. Na tej drodze ważne znaczenie ma dostrzeganie potencjału każdej osoby oraz towarzyszenie procesom jej wzrostu i autonomii. „Integrowanie to budowanie wspólnot, w których różnorodność staje się źródłem bogactwa i okazją do spotkania” – zaznaczył przełożony skalabrynianów. Dodał, że wyzwaniem pozostaje bycie „migrantami z migrantami”.

Proroczy charyzmat

Do założenia nowego zgromadzenia zainspirowały św. Jana Chrzciciela Scalabriniego, ówczesnego biskupa Piacenzy, nastroje społeczne we Włoszech na początku XX wieku. Był to okres, gdy Włosi masowo emigrowali do Ameryki Północnej i Południowej. Zgromadzenie powstało w 1887 roku i już rok później założyło swe pierwsze domy w Stanach Zjednoczonych i Brazylii. Od początku misji kapłanom towarzyszyli świeccy. Głównym charyzmatem zgromadzenia jest niesienie pomocy duchowej i materialnej migrantom, uchodźcom i osobom wysiedlonym. Proroczy wymiar tego charyzmatu znajduje potwierdzenie we współczesnych czasach, kiedy to w 2025 roku na świecie było 41,6 mln uchodźców i migrantów.