Msza św. w intencji załogi samolotu Tu-154M

Biskup polowy Wiesław Lechowicz przewodniczył Mszy św. w intencji załogi samolotu rządowego, który rozbił się pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 r. Eucharystia odprawiona została w hangarze 1. Bazy Lotnictwa Transportowego. W katastrofie zginęło siedem osób, służących w ówczesnym 36. Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego, który po tragedii został przekształcony w 1. Bazę Lotnictwa Transportowego.

Msza św. sprawowana była obok samolotu Gulfstream, służącego do zapewnienia transportu najważniejszych osób w państwie. Obok ołtarza zostały umieszczone portrety osób związanych z 36 Pułkiem, które zginęły w Smoleńsku. Liturgię słowa przygotowali żołnierze bazy.

W homilii bp Lechowicz przypomniał świadectwo kpt. Karola Cierpicy, który w książce „Ocalony” opisuje spotkanie z rodzicami amerykańskiego żołnierza Michaela Ollisa, poległego w Afganistanie ratując życie Polaka. Cytował słowa autora: „Wciąż nie wiem, skąd w rodzicach Michaela jest tyle światła. To znaczy wiem: od Boga”. Przywołał też ich reakcję: „Dziękujemy ci, że mówisz o naszym dziecku, że mówisz o Bogu, że wykonujesz swoje zadanie. Rób tak dalej, Karol. Dziękujemy ci za to z całego serca”.

Ordynariusz wojskowy podkreślał, że Zmartwychwstały interesuje się ludzką codziennością i stawia proste pytanie: „Dzieci, czy macie co na posiłek?” (J 21,5). Gdy uczniowie odpowiadają, że nie, Jezus wskazuje konkretną drogę: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie” (J 21,6). Owoc posłuszeństwa okazuje się natychmiastowy: „Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć” (J 21,6). W tym momencie – mówił – rodzi się rozpoznanie, które jest fundamentem wiary: „To jest Pan!” (J 21,7).

Od tej sceny bp Lechowicz przeszedł do wymiaru służby publicznej i służby Ojczyźnie. Zaznaczył, że Ewangelia podpowiada trzy warunki, by „sieci naszej służby dla Ojczyzny nie okazały się puste”. Pierwszym jest wspólnota – uczniowie „byli razem”, a Jezus po zmartwychwstaniu przychodził do nich przede wszystkim wtedy, gdy trwali we wspólnocie; dlatego przypomniał modlitwę Jezusa „aby byli jedno” oraz zasadę, że zgoda służy budowaniu dobra wspólnego.

Drugim warunkiem jest zaufanie Jezusowi i posłuszeństwo Jego słowu: dopiero gdy uczniowie wykonali polecenie, połów stał się owocny. Biskup akcentował, że „słowo Jezusa nie zawodzi” i że na nim można budować mocniej niż na „mądrości i planach człowieczych”.

Trzecim warunkiem owocnej służby jest naśladowanie Jezusa, czyli gotowość do ofiary i podporządkowania własnych interesów dobru wspólnemu. Biskup odwołał się do znaku ogniska, chleba i ryby na brzegu, które oznaczają miłość „gotową nawet życie oddać” i wskazują, że tylko miłość ofiarna potrafi przynieść trwały owoc. W tym kluczu mówił o pamięci tych, którzy „zginęli w zaszczytnej służbie Ojczyzny”, podkreślając, że ich ofiara wzmacnia przekonanie, iż dobro wspólne powinno pozostać „najwyższym kryterium zaangażowania społecznego i politycznego”.

Eucharystię koncelebrowali ks. ppłk Marcin Janocha, kapelan 1 Bazy Lotnictwa Transportowego i ks. mjr Marcin Naglik, szef sekretariatu biskupa polowego.

We Mszy św. uczestniczyły rodziny tragicznie zmarłych członków załogi samolotu, a także żołnierze i pracownicy 1. Bazy Lotnictwa Transportowego z dowódcą, gen. bryg. pil. Pawłem Bigosem, który podziękował biskupowi polowemu za sprawowaną Eucharystię.

Po błogosławieństwie przed pomnikiem upamiętniającym ofiary katastrofy związane z 36 Pułkiem Specjalnym złożona została wiązanka kwiatów.

***

W katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. zginęło siedem osób załogi, służącej w 36. Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego: ppłk pil. Robert Grzywna, mjr pil. Arkadiusz Protasiuk, por. pil. Artur Ziętek, chor. Andrzej Michalak oraz stewardessy: Natalia Januszko, Barbara Maciejczyk oraz Justyna Moniuszko. Z dniem 31 grudnia 2011 r. rozwiązano 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego i utworzono w jego miejsce 1. Bazę Lotnictwa Transportowego.