O. Pasolini: misja – pełnia życia chrześcijańskiego

Spełnienie życia chrześcijańskiego dokonuje się w misji, przypomniał kapucyn, o. Roberto Pasolini w trzeciej katechezie wielkopostnej wygłoszonej dla Papieża i pracowników Kurii Rzymskiej. Kaznodzieja Domu Papieskiego wskazał pięć postaw życia Ewangelią, które powinny kształtować współczesnego chrześcijanina, aby stawał się autentycznym świadkiem wiary.

Misja nie jest dodatkiem do życia

Nawrócenie, braterstwo i misja to trzy etapy, które wyznaczały drogę św. Franciszka z Asyżu i pozostają aktualne także dziś. Jak podkreślił o. Pasolini, misja nie jest dodatkiem do życia chrześcijańskiego, lecz jego naturalnym owocem. To, co człowiek otrzymuje w spotkaniu z Bogiem, nie może pozostać zamknięte w nim samym, ale jest wezwane, by dotknąć życia innych.

Pierwszym krokiem nie jest jednak słowo, lecz świadectwo. Św. Franciszek przestrzegał przed pokusą mówienia o rzeczach Bożych bez wcześniejszej przemiany życia: „Wielkim wstydem dla nas (…) jest to, że święci dokonali czynów, a my chcemy zdobywać chwałę samym ich opowiadaniem”. Ewangelia nie jest informacją do przekazania, lecz życiem, które ma się w nas narodzić. Dlatego Franciszek mówił swoim współbraciom odważnie, że chrześcijanin „rodzi” Chrystusa najpierw w sercu, a potem w czynach.

Ewangelizacja jako spotkanie

Z tej perspektywy zmienia się sposób rozumienia misji. Jezus posyła uczniów bez zabezpieczeń, aby najpierw pozwolili się przyjąć. Ewangelizacja nie polega na przynoszeniu czegoś z zewnątrz, lecz na odkrywaniu dobra, które już jest obecne w drugim człowieku. Jak przypomina papież Franciszek, „Kościół nie rośnie przez prozelityzm, ale przez przyciąganie”. To przyciąganie rodzi się z pokory i zaufania.

Cierpliwość i słuchanie

Istotnym elementem według kaznodziei jest także umiejętność oczekiwania. Ewangelizator nie udziela natychmiast odpowiedzi, lecz towarzyszy, aż pojawią się pytania. Dopiero wtedy słowo może naprawdę dotknąć serca. Ten styl widoczny jest zarówno w Ewangelii, jak i w życiu św. Franciszka, który najpierw okazywał dobroć, a dopiero potem głosił.

Wyjątkowym przykładem pozostaje jego spotkanie z sułtanem Egiptu. Nie przyniosło ono spektakularnych rezultatów, ale pokazało, że misja nie polega na zwyciężaniu, lecz na spotkaniu. Dwóch ludzi, różniących się wiarą, potrafiło stanąć wobec siebie z szacunkiem i pokojem.

Pokora drogą Ewangelii

U podstaw tej postawy leży ewangeliczny paradoks: być „poddanym wszystkim”. Nie oznacza to słabości, lecz naśladowanie Chrystusa, który „ogołocił samego siebie”. Bóg nie narzuca się człowiekowi, ale daje mu przestrzeń. Taka pokora staje się najgłębszą formą głoszenia.

Misja chrześcijańska nie zaczyna się więc od słów, lecz od życia przemienionego przez Ewangelię. To ono cicho, ale skutecznie otwiera serca i pozwala innym dostrzec obecność Boga.

W katechezie, wygłoszonej w Auli Pawła VI, uczestniczył Ojciec Święty, kardynałowie prefekci dykasterii Kurii Rzymskiej oraz duchowni i świeccy pracownicy Watykanu.