Obrzęd „admissio” i obłóczyny alumnów rzeszowskiego seminarium

W niedzielę, 8 listopada 2026 roku, podczas Mszy świętej w katedrze rzeszowskiej dziesięciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie zostało dopuszczonych do grona kandydatów do święceń diakonatu i prezbiteratu. Obrzędowi, nazywanemu „admissio”, przewodniczył bp Krzysztof Chudzio, biskup koadiutor diecezji rzeszowskiej. Kandydaturę przyjęło sześciu alumnów III roku oraz czterech alumnów V roku.

Obrzęd kandydatury do święceń jest ważnym etapem na drodze formacji seminaryjnej. Stanowi publiczne wyrażenie przez alumnów pragnienia przyjęcia w przyszłości sakramentu święceń oraz potwierdzenie tego zamiaru przez Kościół.

Podczas obrzędu każdy z alumnów zostaje imiennie wezwany, aby wobec biskupa i zgromadzonej wspólnoty wyrazić swoją wolę przystąpienia do grona kandydatów do kapłaństwa. Zgodnie z prawem Kościoła katolickiego pragnienie to musi zostać wyrażone publicznie, a następnie potwierdzone przez biskupa.

Istotnym warunkiem dopuszczenia do kandydatury jest wolna, szczera i nieprzymuszona decyzja seminarzysty. Podejmując ją, alumn wyraża gotowość do dalszego przygotowania się do święceń oraz do wiernego pełnienia w przyszłości posługi wynikającej z sakramentu święceń. Jest to odpowiedź na rozpoznawane w swoim życiu Boże wezwanie.

W homilii bp Krzysztof Chudzio przypomniał, że życie chrześcijanina jest nieustannym wezwaniem do czuwania i gotowości na spotkanie z Chrystusem. Zwrócił uwagę na duchowe zagrożenia, jakie mogą prowadzić do osłabienia wiary i oddalenia człowieka od Chrystusa. Wskazał również na działania przeciwko wspólnocie Kościoła, podkreślając, że szczególnym zagrożeniem są podziały i postawy, które prowadzą do osłabienia jedności wierzących. „Z łatwością dzisiaj obserwujemy, jak siły zła sprzysięgły się, aby szkodzić, aby niszczyć Kościół. Perfidia tego działania polega na tym, że nasi wrogowie tak działają, aby Kościół niszczyć naszymi rękami” – przestrzegał. Bp Chudzio przypomniał, że odpowiedzią chrześcijanina na duchowe zagrożenia powinny być czujność, wierność i pokora.

Galeria zdjęć (7 zdjęć)

Zwracając się bezpośrednio do alumnów przyjmujących sutanny, podkreślił duchowe znaczenie stroju duchownego: „Ta szata będzie znakiem, że pragniecie tak upodobnić się do Pana Jezusa, aby stać się znakiem Jego obecności wśród ludu”.

Z obrzędem kandydatury związane jest przyjęcie stroju duchownego: sutanny. Ten obrzęd, nazywany obłóczynami, to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów w życiu seminaryjnym. Dla alumnów jest nie tylko zewnętrznym znakiem przynależności do wspólnoty Kościoła i obranej drogi powołania, ale przede wszystkim zobowiązaniem do życia na wzór Jezusa Chrystusa. Od tej chwili strój duchowny ma przypominać im o odpowiedzialności, jaką podejmują wobec Boga i ludzi.

Odwołując się do tego obrzędu kaznodzieja zaznaczył, że droga powołania kapłańskiego, choć przynosi głęboką radość i poczucie szczęścia, nie jest wolna od trudności i przeciwności. Przyjęcie sutanny nie oznacza bowiem zdobycia szczególnej pozycji, ale gotowość do służby i dawania świadectwa wiary. „Musicie jednocześnie pamiętać, że choć ta droga niesie ze sobą poczucie szczęścia i Pan Bóg daje czasami odczuć radość, która jest niedostępna dla ludzi świeckich, to jednak nosząc tę szatę, będziecie doznawać sprzeciwu świata” – przestrzegał bp Chudzio: „To nie jest szata triumfalizmu, panowania i poczucia, że coś mi się należy. Jest to szata sługi Jezusa”. Sens noszenia stroju duchownego nie wyraża się w zewnętrznym wyróżnieniu, lecz w postawie pokory, wierności i służby. Sutanna ma być przede wszystkim widzialnym znakiem obecności Chrystusa pośród ludzi.

Po homilii rozpoczął się obrzęd kandydatury do święceń diakonatu i prezbiteratu, zwany „admissio”. Diakon odczytał imiona i nazwiska dziesięciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie: sześciu z III roku oraz czterech z V roku. Każdy z wezwanych odpowiedział: „Jestem”, wyrażając w ten sposób swoją obecność i gotowość do włączenia w grono kandydatów do święceń.

Następnie bp Krzysztof Chudzio zapytał alumnów, czy pragną odpowiednio przygotować się do święceń diakonatu i prezbiteratu, aby we właściwym czasie móc je godnie przyjąć i pełnić w Kościele posługi z nich wynikające. Kandydaci potwierdzili również gotowość do takiego kształtowania swojego życia duchowego, aby mogli wiernie służyć Chrystusowi i Jego Mistycznemu Ciału, którym jest Kościół. Po wysłuchaniu ich odpowiedzi biskup wypowiedział słowa: „Kościół z radością przyjmuje wasze postanowienie. Niech Bóg dokończy dzieła, które w was rozpoczął”.