Ogołocić się ze światowości, by służyć światu

Przed przybyciem Ojca Świętego do Asyżu oczekiwano wielkich gestów. Jak sam przypomniał, pisano, że zedrze szaty z biskupów, z kardynałów, z samego siebie. Chociaż niczego z siebie nie zdjął, to jednak poruszył ludzkie serca.

Nie bez powodu rozpoczął od spotkania z niepełnosprawnymi dziećmi i młodzieżą, wskazując, wbrew kulturze eliminowania tego, co nieużyteczne, że są oni ranami Chrystusa, które trzeba adorować.

Dwukrotnie spotkał się z ubogimi – w siedzibie biskupów Asyżu oraz miejscowej Caritas na posiłku. To właśnie w ich obecności stwierdził, że Kościół musi ogołocić się z niebezpieczeństwa światowości, która jest „trądem” i „rakiem„ społeczeństwa. Wyraził wielki szacunek dla godności każdego człowieka, jego życia i przestrzegł przed ckliwym pojmowaniem pokoju, „będącym jakąś ideą stworzoną przez pewnych ludzi”.

Zaznaczył, że pokój św. Franciszka jest pokojem Chrystusa, a znajduje go ten, kto bierze na siebie Jego „jarzmo”, czyli Jego przykazanie: Miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem. – Tego jarzma nie można nieść z arogancją, zarozumialstwem, pychą, ale można je nieść tylko z łagodnością i pokorą serca – powiedział Ojciec Święty.

Były też spotkania z duchowieństwem, siostrami klauzurowymi, młodzieżą. Kościół wracając do źródeł, do Ewangelii, papież będący jej sługą to kolejny bodziec, byśmy przemyśleli nasze chrześcijaństwo na nowo. Zapytali siebie, ile miejsca zostawiamy w naszym życiu Chrystusowi, jak często podejmujemy nasze decyzje ze względu na Niego i Jego Słowo. Mocni Chrystusem możemy prowadzić dialog ze światem, bo nie mamy innego, większego bogactwa.

Stanisław Tasiemski OP