Oskarżenia o bluźnierstwo, porwania i przemoc. Dramat chrześcijańskiej mniejszości

Oskarżenia o bluźnierstwo, porwania dziewcząt, przymusowe małżeństwa i przemoc na tle religijnym należą do najpoważniejszych zagrożeń, z jakimi mierzy się chrześcijańska wspólnota w Pakistanie. W 2024 r. o bluźnierstwo oskarżono 344 osoby różnych wyznań. Na dramat pakistańskich chrześcijan zwraca uwagę Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP) przed XVIII Dniem Solidarności z Kościołem Prześladowanym, który będzie obchodzony 8 listopada pod hasłem „Pakistan. Usłysz ich krzyk”.

Chrześcijanie w Pakistanie należą do mniejszości religijnej. Ich wspólnota liczy 3,3 mln osób, co stanowi zaledwie 1,37 proc. społeczeństwa. Na co dzień mierzą się z dyskryminacją, przemocą i ograniczeniami wolności wyznania. Zwraca na to uwagę raport „Prześladowani i zapomniani? 2024–2026”, sporządzony przez organizację Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Jeden zarzut może zniszczyć całe życie

Jednym z najpoważniejszych zagrożeń jest nadużywanie przepisów dotyczących bluźnierstwa. Oskarżenie o obrazę religii może prowadzić do wieloletnich postępowań sądowych, utraty bezpieczeństwa, a także społecznego wykluczenia.

Według danych przedstawionych przez Pomoc Kościołowi w Potrzebie, w 2024 r. o bluźnierstwo oskarżono w Pakistanie 344 osoby, w tym chrześcijan, hinduistów i ahmadytów. Konsekwencje takich zarzutów mogą dotykać nie tylko oskarżonych, lecz także ich rodzin.

Przykładem jest sprawa dwóch chrześcijańskich pielęgniarek, które przez ponad cztery i pół roku zmagały się z oskarżeniami o bluźnierstwo, zanim zostały uniewinnione. Ich historia pokazuje, jak długotrwałe mogą być konsekwencje zarzutów, nawet jeśli ostatecznie nie zostaną one potwierdzone przez sąd.

W obronę osób oskarżanych o bluźnierstwo angażują się organizacje kościelne, w tym Krajowa Komisja Sprawiedliwości i Pokoju (NCJP). Dokumentuje ona przypadki naruszeń praw człowieka i zapewnia pomoc prawną osobom pokrzywdzonym.

Przemoc, która dotyka całe wspólnoty

Zagrożeniem dla chrześcijan w Pakistanie są również ataki na ich domy i miejsca kultu. Jednym z najpoważniejszych przykładów przemocy ostatnich lat były wydarzenia w Jaranwali w sierpniu 2023 r.

Podczas ataków zniszczono lub uszkodzono 85 domów oraz ponad 25 budynków kościelnych. Skutki przemocy dotknęły całe rodziny, które utraciły poczucie bezpieczeństwa, a niejednokrotnie także dorobek życia.

Pomoc Kościołowi w Potrzebie przeznaczyła 657 tys. zł na wsparcie rodzin poszkodowanych podczas tych wydarzeń. Działania pomocowe obejmują również odbudowę zniszczonych obiektów i wspieranie wspólnot w powrocie do normalnego życia.

Szczególnie zagrożone są dziewczęta

Osobnym problemem pozostają porwania chrześcijańskich dziewcząt, zmuszanie ich do zawierania małżeństw z muzułmanami i przechodzenia na islam. Jak wskazuje PKWP, szczególnie dramatyczne są przypadki dotyczące osób nieletnich.

Jedną z takich historii jest sprawa 13-letniej Marii Shahbaz, która – według PKWP – została uprowadzona w lutym 2025 r., przymusowo nawrócona na islam i wydana za mąż. W marcu 2026 r. sąd odrzucił skargę jej ojca.

Jeszcze tragiczniejszy los spotkał 10-letnią Shazilę, również uprowadzoną i zmuszoną do małżeństwa. Dziewczynka została uwolniona w 2023 r. po odmowie przejścia na islam i poślubienia mężczyzny, który ją prześladował.

Działania w ramach projektów pomocowych mają pomóc młodym chrześcijankom zdobyć większą niezależność i poczucie bezpieczeństwa. Obejmują kompleksowe wsparcie w zakresie ochrony praw kobiet, przeciwdziałania przemocy, aktywizacji zawodowej oraz formacji duchowej. Dziewczęta zdobywają wiedzę na temat swoich praw, uczą się rozpoznawać zagrożenia i reagować na przejawy dyskryminacji oraz wykorzystywania.

Ważnym elementem programu jest także nauka języka angielskiego, obsługi komputera i przygotowania do podjęcia pracy. Projekt ma zwiększać samodzielność uczestniczek oraz ich możliwości funkcjonowania w społeczeństwie.

Ponad 63 mln zł na pomoc chrześcijanom w Pakistanie

Wsparcie udzielane chrześcijanom w Pakistanie nie ogranicza się do reagowania na przypadki przemocy i prześladowań. Obejmuje także edukację, przygotowanie zawodowe, formację oraz pomoc osobom, które próbują odzyskać samodzielność po doświadczeniach więzienia i społecznego wykluczenia.

Według danych PKWP organizacja przeznaczyła dotychczas ponad 63 mln zł na wsparcie chrześcijan w Pakistanie. W latach 2015–2025 zrealizowała 844 projekty pomocowe o łącznej wartości 56,59 mln zł.

Wśród podejmowanych działań znalazł się m.in. projekt rehabilitacji i reintegracji chrześcijan zwolnionych z więzień, na który w 2020 r. przeznaczono 307 tys. zł. Z kolei w 2021 r. kwotą 96 tys. zł wsparto rozwój umiejętności zawodowych i formację 750 chrześcijanek i dziewcząt.

Pomoc obejmuje również budowę i remonty kościołów, formację duchownych i świeckich oraz wspieranie rodzin. Szczególne znaczenie ma współpraca z lokalnymi organizacjami kościelnymi, które mogą docierać do osób najbardziej potrzebujących i reagować na przypadki łamania ich praw.

– Chodzi nie tylko o to, żeby przeżyli, ale żeby żyli, mogli się rozwijać i cieszyć się życiem w swojej ojczyźnie – mówił ks. Jan Witold Żelazny podczas konferencji prasowej 4 listopada w Warszawie, zapowiadającej XVIII Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym.

Słowa duchownego wskazują na szerszy wymiar działań pomocowych, których celem jest nie tylko zapewnienie bezpieczeństwa, ale także stworzenie chrześcijanom możliwości godnego życia i rozwoju w ich własnym kraju.

„Pakistan. Usłysz ich krzyk”

Sytuacji chrześcijan w Pakistanie poświęcony będzie tegoroczny XVIII Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, obchodzony w niedzielę 8 listopada. Inicjatywa organizowana jest od 2009 r. przez Pomoc Kościołowi w Potrzebie za zgodą Konferencji Episkopatu Polski.

W obchody włączą się parafie w całym kraju. Zaplanowano modlitwę w intencji prześladowanych chrześcijan oraz zbiórki na rzecz wspólnot potrzebujących wsparcia.

Tegoroczne hasło „Pakistan. Usłysz ich krzyk” jest apelem o solidarność z ludźmi, którzy ze względu na wyznawaną wiarę doświadczają przemocy, dyskryminacji i ograniczeń podstawowych praw. Organizatorzy zwracają uwagę, że pomoc powinna służyć nie tylko ratowaniu życia i zapewnianiu bezpieczeństwa, lecz także tworzeniu warunków, w których chrześcijanie będą mogli pozostać w swojej ojczyźnie, rozwijać się i godnie żyć.