Papież do włoskich biskupów: logika małości jest prawdziwą siłą Kościoła

W naszych wspólnotach możemy odczuwać czasami trud przekazywania wiary. Jezus jednak patrząc na tłumy nie widzi problemu do rozwiązania, widzi żniwo, Boże pole – mówił Leon XIV do Zgromadzenia Ogólnego Konferencji Episkopatu Włoch. Dodał, że Bóg sam wybrał logikę małości, która jest prawdziwą siłą Kościoła, bowiem nie opiera się na potędze ziemskiej, ale na świetle Baranka i mocy Ducha Świętego.

Ojciec Święty przemawiał do włoskich biskupów, podsumowując dokument końcowy włoskiej Drogi Synodalnej. „Dzięki Bogu żniwo jest wielkie” – stwierdził i dodał, że zadaniem biskupów jest przyjąć spojrzenie Pana – nie narzekać na stwardniałą ziemię czy dane statystyczne, lecz umieć dostrzec Boży plon.

Zawsze kierować się Ewangelią

Papież dodał, że pierwszeństwo powinna stanowić zawsze Ewangelia, bowiem z niej rodzi się wiara, jako żywe spotkanie z Chrystusem zmartwychwstałym, obecnym w Kościele. Wobec niespotykanych wyzwań antropologicznych, „przywrócenie Ewangelii centralnego miejsca jest darem, który daje entuzjazm naszemu życiu biskupów i pilnością, która nas pobudza” – wskazał Leon XIV.

Towarzyszyć nowo ochrzczonym

Wezwał biskupów do stawiania sobie pytania, „jakie oblicze Boga ukazujemy w przepowiadaniu, w katechezie, w liturgii, w miłości bliźniego, w życiu naszych wspólnot?”

Podkreślił, że inicjacji chrześcijańskiej nie można postrzegać jedynie jako przygotowanie do sakramentów, ale jako „łono”, w którym wspólnota rodzi do wiary i wprowadza w życie paschalne, w komunię z Panem, w braterstwo kościelne.

Leon XIV zaznaczył jednocześnie konieczność podtrzymywania drogi wiary po początkowym entuzjazmie nowych wierzących.

Biskupi, wsłuchujcie się w Słowo i słuchajcie Ludu

A do tego potrzebne są wspólnoty, zdolne do modlitwy i słuchania, „gdzie Eucharystia jest naprawdę źródłem i szczytem, gdzie ubodzy nie są zewnętrznymi adresatami posługi, lecz braćmi i siostrami, w których mówi do nas Pan; gdzie młodzi są twarzami, głosami i historiami, z którymi się prowadzi dialog; gdzie rodziny nie są pozostawione same sobie, a rany nie są ukrywane, lecz z pokorą zanoszone przed Pana; gdzie wiara staje się realnym zaangażowaniem w społeczeństwie, w polityce i w kulturze”.

Dlatego Papież wzywa biskupów do słuchania Słowa Bożego i Ludu Bożego. „Tam, gdzie słuchanie jest prawdziwe, wspólnota nie zamyka się w sobie, lecz staje się miejscem rozeznania i misji, a w tym celu potrafi się odnawiać” – zaznaczył, stwierdzając, że to jest sens Drogi Synodalnej, którą włoski Kościół doprowadził do końca.

Przypominając wskazania Soboru Watykańskiego II Ojciec Święty podkreślił, że Bóg pragnie zbawiać ludzi nie osobno, ale jako lud, „który uznaje Go w prawdzie i służy Mu w świętości”.

Sprawdzić, czy narzędzia funkcjonują

Wskazując na dokument podsumowujący Drogę Synodalną w Kościele włoskim Papież stwierdził, że nie wystarczy, iż istnieją narzędzia, ale trzeba sprawdzić, czy rzeczywiście funkcjonują.

Również kształtując organizację Konferencji Episkopatu należy unikać sprowadzania wszystkiego do sprawności administracyjnej, lecz pytać, jaka struktura dziś pomaga pasterzom i Kościołom lokalnym lepiej i owocniej głosić Ewangelię.

Boża logika małości

Papież wskazał też biskupom, że „Pan nie prosi nas, abyśmy mierzyli owocność Kościoła według kryteriów liczby, widoczności czy wpływu”. On sam wybrał drogę małości, aby zstąpić pośród nas. „Ta logika małości jest prawdziwą siłą Kościoła. Nie opiera się ona bowiem na jego zasobach i strukturach, ani owoce jego misji nie wynikają z liczbowej akceptacji, potęgi ekonomicznej czy znaczenia społecznego. Kościół przeciwnie, żyje światłem Baranka i zgromadzony wokół Niego jest popychany przez drogi świata mocą Ducha Świętego” – mówił Ojciec Święty.

Mieć odwagę

I zaapelował do biskupów o odwagę tego, co istotne – odwagę „wspólnot mniej zajętych zachowywaniem wszystkiego, a bardziej wolnych w głoszeniu Chrystusa. Odwagę katechezy, która jest drogą inicjacji i stałej formacji do życia chrześcijańskiego. Odwagę parafii gościnnych i misyjnych, w których rodziny odnajdują się i odnawiają dzięki sokom Ewangelii. Odwagę żywych organów uczestnictwa. Odwagę słuchania młodych bez «oswajania» ich pytań. Odwagę pozwolenia, by ubodzy nas ewangelizowali”.