Papież ogłosił: Kościół będzie miał dwóch nowych błogosławionych

W sobotę 21 lutego Ojciec Święty Leon XIV przyjął na audiencji Jego Eminencję Kardynała Marcello Semeraro, prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych Podczas audiencji upoważnił tę dykasterię do ogłoszenia pięciu dekretów: jednego o potwierdzeniu kultu (beatyfikacja równoważna), jednego o cudzie (do beatyfikacji) oraz trzech o heroiczności cnót – poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej.

Dekret o heroiczności cnót i potwierdzeniu kultu od niepamiętnych czasów (beatyfikacja równoważna) dotyczy Sługi Bożego Gabriela Marii (w życiu świeckim Gilberta Nicolasa), kapłana zakonnego Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów i współzałożyciela Zakonu Najświętszego Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, urodzonego około 1460 roku w pobliżu Riom (Francja) i zmarłego 27 sierpnia 1532 roku w Rodez (Francja).

Gilbert Nicolas urodził się około 1460 roku we Francji, w pobliżu Riom w ówczesnej Owernii, w rodzinie notabli wiejskich. Najmłodszy z trójki dzieci, otrzymał solidne wykształcenie. Bardzo wcześnie wykazał się silną wiarą i pobożnością. Umiłował sobie szczególnie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. W jego młodości wszystko wskazywało na to, że otwiera się przed nim droga do chrześcijańskiego małżeństwa. Jednak pewnego razu usłyszał kazanie o Niepokalanym Poczęciu, które poruszyło go do głębi, tak, że doprowadziło go do wyrzeczenia się wszelkiej ludzkiej miłości i oddania się całkowicie Bogu w Zakonie Braci Mniejszych (Zakon Franciszkanów od Ścisłej Obserwancji). Został przyjęty w klasztorze Notre-Dame de Lafond, niedaleko La Rochelle, odbył tam nowicjat. Złożył profesję zakonną około 1480 roku, następnie kontynuował studia teologiczne w swoim Zakonie, niewątpliwie w Tours lub Amboise. Poznał tam nie tylko naukę teologiczną św. Bonawentury, lecz także nauczył się greki i języka hebrajskiego, co było oznaką pewnej nowoczesności w tamtym czasie. Niedługo potem przyjął święcenia kapłańskie. Przez około dwadzieścia lat nauczał teologii moralnej młodych braci w swoim Zakonie.

Około 1490 roku Gilbert Nicolas został duchowym przewodnikiem i spowiednikiem Joanny de Valois, odrzuconej żony króla Ludwika XII. Ona to, stając się księżną Berry, osiedlając się w Bourges, otoczyła się kilkoma najbliższymi doradcami, którzy pomagali jej w zarządzaniu otrzymanym księstwem. Brat Gilbert Nicolas został jednym z tych najbliższych doradców. To on osobiście i z największą delikatnością przekazał Joannie wyrok trybunału unieważniający jej małżeństwo z królem.

W 1498 roku, został mianowany gwardianem klasztoru w Amboise.

W roku 1499 ojciec Gilbert Nicolas usłyszał od księżnej Joanny de Valois jej skrywane od dzieciństwa pragnienie i obietnicę, że założy zakon pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. W obliczu poważnych motywacji tej nowej fundacji o. Gilbert Nicolas zaangażował się w nią bez wahania. Zorganizował rekrutację i szkolenie pierwszych sióstr, zajął się zredagowaniem reguły nowego Zakonu i sam osobiście udał się do papieża z prośbą o jej zatwierdzenie.

W 1502 roku został wybrany wikariuszem prowincjalnym Akwitanii. Pomimo swoich ważnych zadań pomagał księżnej w jej pracy jako fundator i spisał jej ostatnie życzenia. Joanna zmarła 4 lutego 1505 roku. Przed śmiercią powierzyła mu kierownictwo i przyszłość swojego Zakonu. Aż do swojej śmierci franciszkanin wiernie wypełniał tę misję, sprawiając, że nowy Zakon rozwijał się znakomicie poprzez zakładanie nowych fundacji. O. Gilbert zapewnił mu grunt teologiczny i stabilność prawną.

1. Gilbert obejmował kolejno ważne funkcję w swoim Zakonie, był kilkakrotnie wikariuszem prowincjalnym, gwardianem, wikariuszem generalnym, wizytatorem, definitorem generalnym, ministrem prowincjalnym, komisarzem Zakonu Obserwantów. Bardzo często podróżował po wszystkich prowincjach podlegających jego władzy, odwiedzając klasztory braci i sióstr Anuncjatek, nadal broniąc interesów swoich Zakonów. W ciągu tych lat pracował na rzecz promowania porządku pokoju – ruchu pobożności maryjnej oferowanego każdemu, kto pragnie być rozjemcą w swoim stanie życia. Aby zwiększyć wpływ tego dzieła, franciszkanin nie wahał się tworzyć bractw i publikować dla przyszłych członków małych traktatów na temat pobożności maryjnej. Istotny wydaje się jego wkład w historię Zakonu franciszkańskiego, w szczególności jego obrona gałęzi franciszkańskiej Obserwantów i inicjatywy, jakie podejmował na polu życia duchowego. W ten sposób dla swoich braci w zakonie opublikował komentarz do reguły św. Franciszka.

Rola, jaką odegrał Gabriel-Maria w wielkim konflikcie, który nękał wówczas Zakon franciszkański, wydaje się wielce znacząca. Wykorzystał on zarówno swoją wiedzę teologiczną i kanoniczną, jak i prawdziwy zmysł debaty i kompromisu.

Od 1529 roku podupadł na zdrowiu. Spisał swój testament duchowy dla Anuncjatek. W 1530 roku udał się do nowego klasztoru sióstr w Louvain, owocem jego wiary było cudowne uzdrowienie nowicjuszki, której też przepowiedział, że pewnego dnia zostanie ona przełożoną, co rzeczywiście nastąpiło w roku 1544.

Stan zdrowia ciągle się pogarszał, ale mimo tego był ciągle zaangażowany w życie Zakonów Sióstr Anuncjatek. 26 lipca odprawił ostatnią Mszę św. Zmarł 27 sierpnia 1532 roku w godzinach popołudniowych, pozostawiając wszystkim swoim córkom i braciom wokół siebie przykład autentycznej świętości.

Podczas tej samej audiencji Ojciec Święty Leon XIV zezwolił na ogłoszenie dekretu dotyczącego cudu przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego Béchara Abou-Mourada (w świeckim życiu: Selim), kapłana zakonnego Zakonu Bazylianów Najświętszego Zbawiciela obrządku melchickiego, urodzonego 19 maja 1853 r. w Zahlé (Liban) i zmarłego 22 lutego 1930 r. w Säidā (Liban).

Wstąpił on do klasztoru św. Zbawiciela 5 września 1874 r. 19 września 1874 r. rozpoczął nowicjat w Zakonie Bazylianów Melkitów Najświętszego Zbawcy. Przyjął imię zakonne „Béchara”, co oznacza „Dobra Nowina”.

Śluby złożył 4 listopada 1876 r. 26 marca 1882 r. w kaplicy seminarium Świętego Zbawiciela został wyświęcony na diakona przez abpa. Basiliosa Hajjara, a  na kapłana przez tego samego hierarchę 26 grudnia 1883 r. w kościele klasztoru Świętego Zbawiciela.

Béchara Abou-Mourad pracował jako dyrektor ds. dyscypliny, spowiednik i kierownik duchowy w seminarium swego Zakonu. Od 8 listopada 1891 r. do 4 grudnia 1922 r. pełnił funkcję misjonarza wędrownego w dystrykcie Deir al-Qamar w Górnym Libanie. Od 4 grudnia 1922 r. do 1 lutego 1927 r. pełnił funkcję proboszcza i spowiednika w katedrze w Sydonie w południowym Libanie.

Jak podkreślali wierni, ojciec Béchara zawsze modlił się z podniesionymi rękami w żarliwej postawie; można go było stale spotkać w kościele, klęczącego przed ołtarzem, odmawiającego hymny do Matki Boskiej. Spędzał również dużo czasu na spowiadaniu i pokucie, podobnie jak proboszcz z Ars. Zmarł 22 lutego 1930 r.; jego ciało spoczywa w kościele Świętego Zbawiciela. Benedykt XVI ogłosił dekret o heroiczności jego cnót 11 grudnia 2010 r. Dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu oznacza rychłą beatyfikację Czcigodnego Sługi Bożego.

Ponadto Ojciec Święty upoważnił Dykasterię Spraw Kanonizacyjnych do opublikowania trzech dekretów o heroiczności cnót:

– Sługi Bożego Franciszka Lombardiego, kapłana diecezjalnego, urodzonego 24 lutego 1851 r. w Terzorio (Włochy) i zmarłego 12 lutego 1922 r. w Bussana (Włochy);

– Sługi Bożego Teofana (w świeckim życiu: Michael Koodalloor), kapłana zakonnego z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, urodzonego 20 lipca 1913 r. w Kottapuram (Indie) i zmarłego 4 kwietnia 1968 r. w Ponnurunni (Indie);

– Sługi Bożego Fausta Gei, wiernego świeckiego, członka Stowarzyszenia Cichych Robotników Krzyża, urodzonego 24 marca 1927 r. w Brescii (Włochy) i zmarłego tamże 28 marca 1968 r.