Publiczne ogłoszenie kościoła klasztornego cystersów – bazyliką mniejszą

Podczas Mszy św. w Archiopactwie Cystersów w Jędrzejowie, sprawowanej pod przewodnictwem bp. Jana Piotrowskiego, nastąpiło publiczne ogłoszenie licznie zebranym wiernym decyzji Leona XIV, o mianowaniu kościoła klasztornego w Archiopactwie Cystersów – bazyliką mniejszą. Decyzją papieża kościół ten został podniesiony do godności bazyliki mniejszej 23 kwietnia br., który to fakt przypomina odsłonięta dzisiaj przez celebransów i poświęcona tablica w przedsionku kościoła, obok kaplicy wieczystej adoracji, a także odczytany dekret papieski.

W uroczystej Mszy św. wzięli udział samorządowcy, parlamentarzyści, Rycerze św. Jana Pawła II, siostry zakonne i bardzo licznie zgromadzeni wierni.

W homilii bp Jan Piotrowski nawiązał do bogatej historii archiopactwa, począwszy od 1140 r. i wyliczał „owoce duchowości cysterskiej”, które skutkowały krzewieniem wiary, siecią placówek ewangelizacyjnych i edukacyjnych, rozwojem rolnictwa, rybołówstwa – zastąpieniem „praw puszczy prawami Bożymi”.

Wskazał na znaczenie sprawowanej tutaj Eucharystii, która jest „darem najczystszej miłości Boga w Jezusie Chrystusie”. – Do takiego Jędrzejowa, po 10 latach posługi biskupiej na stolicy w Krakowie przybywa bp Wincenty Kadłubek, a „to miejsce stało się jego drogą do świętości”. To bł. Kadłubek jako pierwszy zapalił lampkę przed Najświętszym Sakramentem.

9 października, jak przypomniał biskup kielecki, przypada liturgiczne wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, a diecezja kielecka i archiopactwo cystersów „mają przywilej przechowywania jego relikwii”.

Wincenty Kadłubek, urodzony ok. 1150 r. był kapelanem i doradcą panujących, scholastykiem katedralnej szkoły krakowskiej i kolegiaty w Sandomierzu. W 1208 r. został biskupem krakowskim w czasach burzliwych walk sukcesyjnych. Starannie wykształcony, był prawdziwym synem ówczesnej Europy, historiografem i kronikarzem, zwolennikiem reform w Kościele polskim i w kraju. Brał udział w Soborze Laterańskim IV i wcielał jego reformy. Admirator św. Bernarda, czciciel św. Floriana i Stanisława Szczepanowskiego, był zarazem człowiekiem wielkiej maryjności.

Jego niespodziewana rezygnacja z biskupstwa wzbudziła wiele emocji. Kadłubek znał opactwo w Brzeźnicy (Jędrzejowie), gdyż to on dokonał konsekracji kościoła (trzeciej z kolei) w 1210 r. Cystersi byli poruszeni jego decyzją. W miejscowości Sudół powitał go opat Teodoryk wraz z francuskimi współbraćmi. Miejsce to upamiętnia Kopiec Spotkania.

Ostatnie lata, po złożeniu urzędu biskupiego, spędził w opactwie w Jędrzejowie. Tu zmarł 8 marca 1223 r. i tu przechowywane są jego relikwie, przeniesione w 1633 r. do specjalnie wzniesionego mauzoleum.

Bracia zaczęli szerzyć cześć dla Wincentego tuż po jego śmierci, czego wyrazem stał się wyjątkowy u cystersów osobny pochówek. W 1633 papież Urban VIII przyznał odpust zupełny za nawiedzenie świątyni. Właśnie wówczas odnotowywano prawdziwą „eksplozję cudowności”: przywracanie słuchu, wzroku, mowy, uzdrawianie paralityków. Wszelkie cudowne fakty spisywano w „Dzienniku zdarzeń”. Powstawały modlitwy i pieśni sławiące biskupa –cystersa. Został on beatyfikowany 18 lutego 1768 r.

Klasztor cysterski jest jednym z najstarszych i najcenniejszych zabytków Jędrzejowa i diecezji kieleckiej. Jego początki sięgają przełomu XI/XII wieku – był pierwszym klasztorem cysterskim na ziemiach polskich.