Siedem świętych z Taiyuan. Śpiewały „Te Deum”, gdy prowadzono je na śmierć

Uczyły osierocone dziewczynki, pielęgnowały chorych i prowadziły przychodnię. 1 października mija 26 lat od kanonizacji siedmiu Franciszkanek Misjonarek Maryi zamordowanych za wiarę podczas powstania bokserów w chińskim Taiyuan. Według zachowanych świadectw, prowadzone 9 lipca 1900 r. na egzekucję, śpiewały „Te Deum”.

Siedem Franciszkanek Misjonarek Maryi przybyło do Taiyuan w 1899 r. Podjęły pracę przy sierocińcu, w którym mieszkało około 200 dziewczynek. Pochodziły z Francji, Włoch, Holandii i Belgii. Różniły je charaktery, doświadczenia i drogi do życia zakonnego, łączyła natomiast posługa ubogim, chorym i dzieciom pozbawionym opieki.

Przełożoną wspólnoty była pochodząca z Francji Maria Hermina od Jezusa, wcześniej nauczycielka. Mimo słabego zdrowia przygotowywała się do pielęgnowania chorych i organizowała codzienną pracę misji. Gdy sytuacja w mieście stawała się coraz bardziej niebezpieczna, nie chciała opuszczać ludzi, którym siostry pomagały.

Włoszka Maria od Pokoju, która w dzieciństwie straciła matkę, a później także rodzinny dom, w zgromadzeniu opiekowała się dziećmi pozbawionymi rodziców. Miała piękny głos i prowadziła śpiew we wspólnocie. Jej rodaczka Maria Klara od dawna pragnęła pracować w Chinach i należała do tych sióstr, które sprzeciwiały się opuszczeniu zagrożonej misji.

Maria od św. Natalii pochodziła z Bretanii. Po śmierci matki wcześnie przejęła obowiązki domowe, a przed wyjazdem do Chin pracowała także w Paryżu i Afryce Północnej. W Taiyuan ciężko zachorowała na tyfus, z którego wyzdrowiała dzięki opiece współsióstr.

Francuzka Maria od św. Justa przez lata zmagała się z wątpliwościami dotyczącymi powołania. Była zaradna i praktyczna – potrafiła obsługiwać maszyny drukarskie i wykonywać obuwie dla sióstr. W Taiyuan pomagała w pracy sierocińca. Pochodząca z Holandii Maria Adolfina, która po śmierci matki wychowywała się w rodzinie zastępczej, wcześniej pracowała m.in. przy pakowaniu kawy i jako służąca. We wspólnocie była znana z gotowości do podejmowania każdej pracy.

Najmłodszą duchem wspólnoty zapamiętano Marię Amandinę z Belgii. Przygotowywała się do pielęgnowania chorych, pracowała w przychodni i opiekowała się Marią od św. Natalii podczas jej choroby. Mieszkańcy Taiyuan zapamiętali ją jako osobę pogodną i często uśmiechniętą.

Latem 1900 r. do Taiyuan dotarła fala przemocy związana z powstaniem bokserów, skierowana m.in. przeciwko cudzoziemcom i chrześcijanom. Siostry zostały uwięzione wraz z innymi członkami misji oraz chińskimi chrześcijanami.

9 lipca 1900 r. więźniów wyprowadzono na egzekucję. Według zachowanych świadectw siedem zakonnic zaczęło wówczas śpiewać „Te Deum”, hymn rozpoczynający się od słów „Ciebie, Boga, wysławiamy”.

Pius XII beatyfikował siedem Franciszkanek Misjonarek Maryi w 1946 r. Jan Paweł II kanonizował je 1 października 2000 r. w gronie 120 męczenników chińskich. Ich wspomnienie liturgiczne przypada 9 lipca.