Siedlce: modlitwa za pracowników służby zdrowia

W niedzielę, 18 października, w katedrze siedleckiej modlono się w intencji pracowników służby zdrowia. Tego dnia przypada liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty, patrona tych, którzy służą chorym i cierpiącym. Wspólna modlitwa była okazją do podziękowania za codzienną pracę osobom, które troszczą się o zdrowie i życie innych.

Homilię wygłosił ks. Piotr Oskroba, kapelan Domu Pomocy Społecznej w Siedlcach. Mszy św. przewodniczył ks. Krzysztof Węgrzynek, wikariusz parafii katedralnej, a koncelebrowali także kapelani siedleckich palcówek medycznych: ks. prał. Jan Dzięga, który posługuje w Mazowieckim Szpitalu Specjalistycznym, oraz ks. kan. Piotr Pielak, diecezjalny duszpasterz służby zdrowia i kapelan Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego i Hospicjum Stacjonarnego.

Ks. Oskroba mówił, że chociaż współczesne osiągnięcia medycyny są znaczne, to jednak nawet najlepsi specjaliści nie mogą nikomu z ludzi zapewnić nieśmiertelności. Posługa lekarzy i pielęgniarek może stać się dla chorych „przedłużeniem dłoni Bożej opatrzności, niosąc fachową pomoc”. Trzeba, aby ci którzy pracują w zawodach medycznych, byli tymi, którzy realizują swoje powołanie. „I oby ten aspekt moralny «z powołania» był priorytetem nad, skądinąd bardzo potrzebnymi również, środkami finansowymi; by górowały w tej posłudze lekarskiej, medycznej potrzeba wewnętrzna, pasja, poczucie misji, chęć spieszenia z pomocą bliźniemu” – podkreślił ks. Oskroba.

Wzorem w realizacji takiego powołania jest Pan Jezus – „Boski lekarz”. W homilii przypomniano, że wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty jest okazją do dziękczynienia Panu Bogu za wszystkich pracowników służby zdrowia; za ich „dzieło pracy, trud miłości i wytrwałą nadzieję”.

Nawiązując do Ewangelii i pytania faryzeuszów o sprawiedliwość życia codziennego, ks. Oskroba wskazał, że Pan Jezus z Bożą mądrością przeniósł problem na poziom duchowy. Dlatego także w aspekcie duchowym oddać sprawiedliwość służbie zdrowia: „Niech zatem wszyscy pracujący w służbie zdrowia cieszą się i społeczną wdzięcznością i szacunkiem, oczywiście również odpowiednim wynagrodzeniem. I niech się cieszą również wszyscy medycy światłem Ducha Świętego w podejmowaniu dobrych decyzji diagnostycznych i terapeutycznych. I oczywiście, tak po ludzku, niech praca przynosi wiele satysfakcji, radości i dumy, że troszkę mamy coś z Pana Jezusa: może nie w sposób cudowny, ale przywracamy innym zdrowie”.