Uroczystości pogrzebowe płk. Zbigniewa Zielińskiego – pierwszego szefa UDSKiOR

Mszą św. w katedrze polowej rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe śp. płk. Zbigniewa Zielińskiego „Sęka”, żołnierza AK, uczestnika II konspiracji, pierwszego szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Eucharystii przewodniczył biskup polowy Wiesław Lechowicz, który w homilii ukazał postać zmarłego jako człowieka „nieustraszonej miłości do Ojczyzny” i „wierności sumienia”. W imieniu prezydenta RP głos zabrał minister Jan Józef Kasprzyk, odczytując list Karola Nawrockiego.

Rozpoczynając liturgię bp Lechowicz podkreślił, że Eucharystia jest dziękczynieniem, które nabiera szczególnego znaczenia w chwili pożegnania. – Dzisiaj gromadzimy się na Eucharystii, aby dziękować Panu Bogu za dar życia świętej pamięci pana płk. Zbigniewa Zielińskiego – powiedział. Zwrócił uwagę, że wdzięczność obejmuje nie tylko sam fakt życia, ale także jego owoce i styl, naznaczony służbą.

Eucharystię koncelebrowali ks. mjr Marcin Naglik, sekretarz biskupa polowego, ks. Krzysztof Waligóra, proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie-Zerzniu, ks. prał. Wiktor Ojrzyński, dziekan duszpasterzy leśników, ks. Mariusz Rozin, wikariusz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olesznie oraz ks. Andrzej Dmochowski, dowódca Ochotniczego Szwadronu Kawalerii w Zarembach Kościelnych.

Przy trumnie stanął posterunek honorowy i umieszczone zostały odznaczenia zmarłego pułkownika. W nawach katedry ustawiło się kilkanaście pocztów sztandarowych wojska, organizacji kombatanckich, szkół oraz instytucji, z którymi związany był płk Zieliński.

W homilii bp Lechowicz sięgnął po wiersz Kazimierza Wierzyńskiego „Nocna Ojczyzna”, wskazując, że jego obrazy „miłości ranionej” i „masztów nadziei” dobrze oddają życie zmarłego. Podkreślił, że płk Zieliński „żył miłością nieustraszoną do ojczyzny i nadzieją, że Polska dopłynie do przystani wolności”, a zarazem należał do ludzi czynu, nie słów. – Był jednym z tych bezsłownych, którzy zamiast wielkich słów podejmowali wielkie czyny – powiedział.

Ordynariusz wojskowy przypomniał, że droga płk. Zielińskiego zaczęła się w młodości naznaczonej wojną: najpierw jako harcerz, potem żołnierz Armii Krajowej. Mówił o jego zaangażowaniu w konspirację, walkę partyzancką oraz o sprzeciwie wobec powojennej przemocy komunistycznej. Podkreślał, że z czasem zmarły podejmował działania, które biskup nazwał „soft power”: pracę nad pamięcią, formacją i budowaniem świadomości. Wskazał też na wkład płk. Zielińskiego w tworzenie instytucji i prawa po odzyskaniu wolności: współtworzenie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, współautorstwo ustawy kombatanckiej oraz kierowanie – jako pierwszy – Urzędem do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Biskup nawiązał również do symboliki pseudonimu pułkownika – „Sęk” i jego związku z lasem, przytaczając słowa z wywiadu zmarłego: „Las był moim domem”. Jak wyjaśnił, las bywa znakiem wolności, odporności i długowieczności – i w takim sensie „takim właśnie przechodzi śp. Pułkownik Zieliński do historii naszej ojczyzny”.

Nawiązując do sceny ukrzyżowania bp Lechowicz przypomniał słowa: „Będą patrzeć na Tego, którego przebili”. Podkreślił, że pogrzeb chrześcijański jest spojrzeniem nie tylko na życie zmarłego, ale także na Pana, który „otwiera bramy wiecznej ojczyzny”. Przywołał myśl Benedykta XVI z encykliki Deus caritas est o miłości Boga objawionej na krzyżu jako miłości „w najbardziej radykalnej formie”. – Niech więc moi drodzy towarzyszy nam dzisiaj pewność, że Jezus, który za nas się dobrowolnie wydał na śmierć, przyjmie do swojego królestwa tego z naszych braci, który całe swoje życie wydawał się w służbie dla naszej Ojczyzny. Niech miłosierny Jezus oczyści świętej pamięci płk. Zbigniewa z wszelkiej winy i pozwoli mu doświadczyć już nie miłości zranionej, ale miłości zmartwychwstałej. Niech Go podniesie i doprowadzi do chwały zbawionych – powiedział bp Lechowicz.

We Mszy św. uczestniczyli Jan Józef Kasprzyk, doradca Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Lech Parell, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, posłowie na Sejm RP, gen. bryg. Artur Kozłowski, szef Zarządu Operacyjnego – zastępca szefa sztabu Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, gen. bryg. Piotr Waniek, zastępca szefa sztabu ds. wsparcia – szef pionu 2. Korpusu Polskiego – Dowództwa Komponentu Lądowego, żołnierze, leśnicy, Grzegorz Dziubek, burmistrz Miasta i Gminy Włoszczowa, radni miejscy z Włoszczowej, przedstawiciele Towarzystwa Pamięci Hetmana Stefana Czarnieckiego, uczniowie wielu szkół, kombatanci, przyjaciele i rodzina zmarłego.

W imieniu prezydenta RP Karola Nawrockiego list odczytał Jan Józef Kasprzyk. W przesłaniu oddał hołd „wielkiemu patriocie” i „troskliwemu kustoszowi pamięci”, podkreślając, że „dla niego patriotyzm nie był kwestią wyboru, lecz odpowiedzią na wyzwanie ducha”. Zwrócił uwagę na zasługi zmarłego w budowaniu prawa kombatanckiego i kierowaniu urzędem w czasie, gdy należało „oddzielać chlubne ziarno od zbowidowskich plew”. „Niech pamięć o nim będzie zawsze elementem naszej pamięci narodowej” – napisał prezydent.

Słowo pożegnania wypowiedział także minister Lech Parell. Zwrócił uwagę, że płk Zieliński „pasował do tej funkcji jak mało kto”, bo całe jego życie było służbą Polsce: od konspiracji w wieku 17 lat, przez lata podtrzymywania pamięci, aż po tworzenie fundamentów urzędu. Wspominał także jego obecność „do niemal ostatnich chwil”: – Już słaby, już schorowany, ale jednocześnie stale obecny, chcący być wśród swoich kombatantów – mówił Parell.

Po zakończeniu Mszy św. trumna z ciałem pułkownika Zbigniewa Zielińskiego została złożona na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

***

Zbigniew Zieliński ps. „Sęk”, urodził się 13 lutego 1929 r. w Tadzinie. W lutym 1944 r. został zaprzysiężony do Armii Krajowej i dołączył do szeregów 74. pułku piechoty AK. Pełnił funkcję łącznika pomiędzy oddziałami Armii Krajowej w Obwodzie Radomsko, Częstochowa i Włoszczowa a oddziałami Armii Ludowej, działającymi na tym terenie. Przewoził do poszczególnych oddziałów partyzanckich broń, prasę i zaopatrzenie. Jako łącznik we wrześniu 1944 r. uczestniczył w walkach z Niemcami prowadzonych przez 1. kompanią 27. pułku piechoty AK pod Młynkiem i Pławnem.

Następnie w październiku 1944 r. służył w oddziale pod dowództwem ppor. Aleksego Rdesińskiego ps. „Szary” podczas pacyfikacji Lasów Cielętnikowskich. W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów – skupiające żołnierzy II Rzeczypospolitej, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Batalionów Chłopskich, Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” oraz Konspiracyjnego Wojska Polskiego. W latach osiemdziesiątych był inicjatorem budowy pierwszego w Polsce pomnika gen. Stefana „Grota” Roweckiego oraz gen. Leopolda Okulickiego we Włoszczowie.

W III Rzeczypospolitej współinicjował wzniesienie pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad trzydziestu innych pomników i tablic upamiętniających struktury Polskiego Państwa Podziemnego oraz konspirację niepodległościową.

W 1990 r. był jednym ze współtwórców Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był współautorem ustawy o kombatantach oraz – od 1991 r. – pierwszym Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, którą to funkcję sprawował do 1992 r. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych