W Egipcie odkryto kompleks klasztorny z czasów bizantyjskich

Na stanowisku wykopaliskowym Al-Deir w prowincji Sohag egipscy archeolodzy odkryli pozostałości dużego kompleksu klasztornego z czasów bizantyjskich. Według oficjalnych informacji, jest to największe znalezisko tego typu w regionie. Klasztor, zbudowany w całości z cegły mułowej, składał się z kilku prostokątnych budynków o wymiarach od 2,4 na 2,1 metra do 4,5 na 4,8 metra.

Budynki miały tynkowane ściany z wbudowanymi niszami, wewnątrz znajdowały się prostokątne sale, z których niektóre na wschodnich krańcach miały struktury apsydalne. Można je było prawdopodobnie zidentyfikować jako miejsca modlitwy i nabożeństw, poinformowała strona internetowa „La Brújula Verde”, powołując się na informacje z niemieckiej agencji katolickiej KNA, która zamieściła zdjęcia znalezisk. Do tych wspólnych pomieszczeń przylegały sklepione komnaty, prawdopodobnie wykorzystywane jako pojedyncze cele dla mnichów.

Prace archeologiczne odsłoniły również pomieszczenia magazynowe oraz cysterny z czerwonej cegły i wapienia, wyłożone wodoodporną czerwoną zaprawą; prawdopodobnie służyły one do przechowywania wody lub były użytkowane w działalności gospodarczej klasztoru.

Najważniejszym odkryciem jest zwrócony na wschód kościół z cegły mułowej, o wymiarach około 14 na 10 metrów. Bazylika zachowała tradycyjny trójdzielny plan kościołów z tamtego okresu, z nawą, prezbiterium i apsydą.

Podstawy pilastrów w bocznej nawie pozwalają przypuszczać, że przestrzeń ta była zadaszona centralną kopułą. Półkolista apsyda na ścianie wschodniej ma dwa małe pomieszczenia, które mogły służyć jako zakrystia.

Wśród odzyskanych artefaktów znajdują się amfory magazynowe z inskrypcjami, które mogą wskazywać na ich zawartość lub właściciela, a mianowicie ostraka (fragmenty ceramiki) oraz wapienne płyty z inskrypcjami koptyjskimi, przedmioty codziennego użytku, prawdopodobnie z pamiątkowych stel lub nagrobków.

Mohamed Ismail Khaled, sekretarz generalny Najwyższej Rady ds. Starożytności, stwierdził, że znaleziska te wnoszą istotny wkład w zrozumienie życia monastycznego w Górnym Egipcie w okresie panowania bizantyjskiego. Wskazują one na istnienie samowystarczalnej wspólnoty monastycznej zamieszkującej to miejsce w tamtym czasie.