W sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie modlono się za ofiary wypadków drogowych

W sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie modlono się w intencji osób, które zginęły na drogach oraz ich bliskich, którzy przeżywają żałobę. Po Mszy św. uczestnicy uroczystości uczcili pamięć ofiar pod pomnikiem Przejście.

– Są takie wydarzenia, które w jednym momencie zmieniają całe nasze życie, tak mocne i tak wielkie, że słowa nie wyrażają tego wszystkiego, co przeżywa serce. Takim wydarzeniem jest nagła śmierć wskutek wypadku drogowego, nagłej niespodziewanej śmierci. Chcemy być dzisiaj zarówno z tymi, którzy doświadczyli tego traumatycznego zdarzenia, zwłaszcza z rodzicami, bliskimi, którzy przeżywają śmierć i noszą w sercu pamięć o tych, którzy odeszli – powiedział na początku uroczystości proboszcz i kustosz sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie ks. Zbigniew Szostak.

Mszę św. poprzedziły wypominki, podczas których na ekranie były wyświetlane imiona i nazwiska ludzi, którzy zginęli w wypadkach.

W homilii psycholog ks. dr Andrzej Sułek, który prowadzi terapię dla rodzin ofiar wypadków drogowych, podkreślił, że nie są sami. Wskazywał, że we wspólnocie osób z takimi samymi doświadczeniami łatwiej znaleźć grunt, oparcie, znajdować siłę, by iść dalej.  Według ks. Sułka, kluczowe w poradzeniu sobie w takiej trudnej sytuacji jest znalezienie oparcia w bliskich osobach.  – Pomocna jest nawet milcząca obecność, uścisk dłoni czy wsparcie w codziennych czynnościach życiowych – powiedział. Podkreślił, że ważnym krokiem w kierunku równowagi jest relacja z Bogiem, zawierzenie Bogu zmarłego osoby, siebie i całej rodziny oraz zadbanie o życie duchowe.

Ks. Andrzej Sułek przypomniał także tragedię jaką ponad sto lat temu przeżywali rodzice bł. Karoliny. –18 listopada 1914 roku błogosławiona Karolina poniosła męczeńską śmierć z rąk rosyjskiego żołnierza. Była to śmierć w drodze, bo przecież uciekała. Śmierć nagła, niespodziewana, gwałtowna, niezrozumiała. Ta śmierć przyniosła ogromny ból jej rodzicom, rodzeństwu i wielu innym osobom z rodziny, sąsiedztwa, całej społeczności. Ta śmierć stała się po latach inspiracją do pochylenia się nad tajemnicą bólu i cierpienia osób, którym tak jak jej rodzinie przyszło zmierzyć się ze śmiercią bliskiej osoby, śmiercią w drodze, śmiercią nagłą, niespodziewaną, gwałtowną, często niezrozumiałą – powiedział ks. Andrzej Sułek.

We Mszy św. uczestniczyły rodziny ofiar wypadków drogowych, dla których w Zabawie zorganizowano warsztaty terapeutyczne. Brał w nich udział m.in pan Robert, który  w wypadku stracił syna Dawida. W swoim świadectwie mówił o bezradności w momencie kiedy przyszła wiadomość o śmierci syna. – Żona zemdlała, a ja nie dałem rady nawet jej podnieść. Byłem bezradny. Jedynie co przyszło mi do głowy to zadzwonić do przyjaciela. Był zaraz. Później do następnych, byli zaraz. Ci przyjaciele przywieźli mnie też tutaj. Przyjechałem tu dla żony.  Gdyby to było parę lat temu, zalałbym was swoim gniewem tutaj, bólem, chociaż on jest. Ale wtedy był większy, wyraźniejszy, zbuntowany byłem niesamowicie, ale dalej bezradny. Dziś chciałem podziękować za to miejsce, do którego przywieźli mnie przyjaciele. Mimo że przyjechałem tu dla żony, to teraz mi się wydaje, że chyba potrzebowałem go bardziej. Dziękuję jeszcze raz za to miejsce, to właśnie tutaj był mój pierwszy krok w życie, po stracie Dawida – opowiadał pan Robert.

Po Mszy uczestnicy uroczystości przeszli pod pomnik Przejście, gdzie złożone zostały znicze a obok posadzono drzewo pamięci. Pomnik stoi blisko sanktuarium bł. Karoliny, odsłonięto go w 2012 roku. Jest on symbolicznym zderzeniem dwóch przeciwległych dróg, na których styku sytuuje się miejsce tytułowego przejścia. Kardiogram umieszczony na ścianie symbolizuje walkę o życie. Na wewnętrznych ścianach znajdują się jednakowej wielkości krzyżyki upamiętniające imiona konkretnych osób, które poniosły śmierć w wypadkach komunikacyjnym. Przejście przez strumień światła stanowi rodzaj symbolicznego oczyszczenia. Z centralnej części wyrastają ku niebu różnej wielkości krzyże, symbole ofiar idące do nieba.

W sanktuarium bł. Karoliny prowadzona jest też Księga Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych. Od lat trwają starania, aby powstało tutaj Centrum Leczenia Traumy Powypadkowej. Natomiast od dwóch lat realizowany jest projekt pilotażowy pomocy psychologicznej dla ofiar wypadków drogowych. Szczegóły można znaleźć na stronie przejscie.com

Błogosławiona Karolina Kózkówna urodziła się 2 sierpnia 1898 r. w podtarnowskiej wsi Wał-Ruda. Mimo młodego wieku była animatorką i liderką życia religijnego. Wrażliwa na potrzeby chorych i biednych, odwiedzała ich w domach i wspierała w potrzebach. Mieszkańcy mówili o niej, że jest „pierwszą duszą do nieba”. Zginęła heroicznie, broniąc godności kobiety 18 listopada 1914 r., gdy została zaatakowana przez rosyjskiego żołnierza, który w bestialski sposób ją zamordował. Jan Paweł II beatyfikował Karolinę Kózkównę w 1987 r. w Tarnowie.