Węgry: zakończył się Rok św. Elżbiety

W węgierskiej miejscowości Sárospatak, w której 800 lat temu urodziła się św. Elżbieta, zakończył się na Węgrzech Rok Elżbietański.

Eucharystii, sprawowanej w pięknej gotyckiej świątyni zamkowej, której początki istnienia sięgają czasów panowania dynastii Arpadów, a obecnie mającej rangę bazyliki mniejszej, przewodniczył prymas Węgier kard. Péter Erdõ. Przybyli wszyscy biskupi i przedstawiciele władz tego kraju. Obecny był nuncjusz apostolski na Węgrzech abp Juliusz Janusz. Licznie przybyli wierni z Węgier, Słowacji i Siedmiogrodu.

Tajemnicę świętości św. Elżbiety można określić dwoma słowami: przebaczenie i bezinteresowność – mówił w homilii kardynał-prymas. Podkreślił, że wartości chrześcijańskie, które głosiła przykładem swego życia, jednoczyły i nadal jednoczą wiele narodów Europy, dla których św. Elżbieta jest wspólnym darem.

Prymas wręczył nagrodę – Różę świętej Elżbiety, przyznawaną osobom szczególnie zasłużonym w propagowaniu dzieł miłosierdzia – Dalmie Mádl, żonie byłego prezydenta Republiki Węgierskiej. Był to wyraz uznania dla jej pracy oraz zaangażowania się w działalność charytatywną.
Następnie arcybiskup ostrzyhomski poświęcił tablicę pamiątkową, wspólnie ufundowaną przez Konferencję Episkopatu Węgier, samorząd miasta Sárospatak i władze województwa. Tablicę uroczyście odsłoniła marszałek Sejmu Republiki Węgierskiej.

Przez cały rok jubileuszowy na Węgrzech odbywały się liczne nabożeństwa, pielgrzymki, wystawy, koncerty oraz sesje naukowe, poświęcone życiu i działalności tej świętej.
Urodzona w 1207 r. św. Elżbieta była córką Andrzeja II – króla Węgier oraz Gertrudy von Andechs-Meran, czyli siostry św. Jadwigi Śląskiej. Bywa też nazywana świętą wdową z trójką dzieci, gdyż męża straciła, gdy miała 20 lat. Zgodnie z frankońskim prawem spadkowym, opuściwszy wraz z dziećmi Wartburg, zamieszkała najpierw w pobliskim Eisenach, a następnie w Marburgu, gdzie ufundowała szpital, w którym sama chętnie pielęgnowała chorych i opuszczonych. Przez całe życie poświęcała się wychowaniu dzieci, modlitwie, uczynkom pokutnym i dziełom miłosierdzia. Złożyła ślub wyrzeczenia się świata oraz przyjęła jako jedna z pierwszych habit tercjarki św. Franciszka. Ostatnie lata spędziła w skrajnym ubóstwie, oddając się bez reszty biednym. Po śmierci już jako święta została ogłoszona patronką Turyngii i Hesji. Powszechnie nazywana jest patronką dzieł miłosierdzia.