Drukuj Powrót do artykułu

Wspólnota św. Idziego organizator spotkania „Ludzie i Religie”

03 września 2009 | 16:54 | Marcin Trepczyński / ju. Ⓒ Ⓟ

W dniach 6-8 września odbywa się w Krakowie międzyreligijne spotkanie „Ludzie i Religie”. Jego współorganizatorem jest Wspólnota św. Idziego.

Wspólnota św. Idziego, założona w 1968 r. w Rzymie przez kilku licealistów, którzy przez modlitwę i pomoc biednym chcieli realizować wezwanie Ewangelii, skupia dziś ponad 50 tys. członków w ponad 70 krajach świata. Słynie z przedsięwzięć o zasięgu ogólnoświatowym.

Bierze aktywny udział w kampanii na rzecz zniesienia kary śmierci. 2 listopada 2007 r. złożyła na ręce przewodniczącego 62. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych petycję, podpisaną przez ponad 5 mln przeciwników kary głównej. W obchody zainicjowanego przez nią w 2002 r. Międzynarodowego Dnia Przeciwko Karze Śmierci włączyło się w ubiegłym roku ok. 500 miast Europy, Afryki i Ameryki. Organizuje również spotkania modlitewne w intencji pokoju na świecie z udziałem przedstawicieli różnych wyznań i religii, a 1 stycznia 2008 r. pod jej egidą w wielu miastach odbyły się pokojowe marsze noworoczne. Najbardziej jej spektakularnym dokonaniem politycznym było natomiast doprowadzenie do zakończenia wojny domowej w Mozambiku w 1992 r.

Ale zaistnienie na arenie międzynarodowej nie jest ambicją członków Wspólnoty. Jej działalność jest dla nich odpowiedzią na wezwanie Chrystusa, by głosić nowinę o królestwie Bożym i wspierać potrzebujących, oraz na zachętę Soboru Watykańskiego II do otwartości na innych ludzi i inne religie. Dlatego też źródłem ich siły jest Ewangelia oraz wspólna modlitwa, na której codziennie spotykają się członkowie lokalnych wspólnot na całym świecie. Zaś za fundamenty swojej działalności, a jednocześnie główne dzieła, uważają oni, obok modlitwy, głoszenie Ewangelii, solidarność z ubogimi, ekumenizm oraz dialog.

„Zaczęliśmy od baraków”

W 1968 r. niespełna 18-letni Andrea Riccardi, dziś specjalizujący się w historii Kościoła profesor Terza Università di Roma, w ramach modlitewnej organizacji Młodzież Uczniowska z liceum im. Wergiliusza w Rzymie utworzył z przyjaciółmi grupę, która miała rozważać Ewangelię i wprowadzać ją w czyn. Głównymi punktami odniesienia były dla chłopców przedstawiona w Dziejach Apostolskich pierwsza wspólnota chrześcijańska i postać św. Franciszka z Asyżu.

„Zaczęliśmy od baraków, Trzeciego Świata tuż pod domem” – wspomina jeden z nich, dziennikarz Mario Marazziti. Znajdowały się one na obrzeżach Rzymu, m.in. przy moście Marconiego, i zamieszkiwane były przez biedaków, przybyszów z południa i imigrantów. „Urządzaliśmy tzw. szkoły ludowe. Szliśmy tam po południu, tuż po wyjściu ze szkoły na Via Giulia, zbieraliśmy dzieci z baraków i uczyliśmy je pisać i czytać” – opowiada Marazziti. Z czasem działalność ta poszerzała się o inne biedne części miasta.

„Postanowiliśmy zapuścić tam korzenie. Była to, można powiedzieć, odpowiedź na zawarte w konstytucji «Gaudium et spes» słowa o konieczności przeżywania przez chrześcijan radości i nadziei, smutku i trwogi wszystkich ludzi, począwszy od tych najbardziej oddalonych” – powiedział kilka lat temu Andrea Riccardi w wywiadzie dla miesięcznika „Znak”. Ta pierwsza inicjatywa kontynuowana była zarówno przez uczniów z liceum Wergiliusza, jak i przez wspólnotę, która w wielu miejscach na świecie stworzyła „szkoły pokoju”.

Zapoczątkowała ona coraz szerszą działalność w ramach „trzeciego dzieła”, czyli służby ubogim i potrzebującym, „poczynając od towarzyszenia ludziom w ich starości (w Europie Północnej) po akcje podejmowane w niektórych więzieniach afrykańskich” – wyjaśnia Riccardi, podkreślając, że chodzi tu nie tylko o pomoc, ale też o przyjaźń, co potwierdza rozpoczęta w 1982 r. idea wieczerzy bożonarodzeniowych, na których w ostatnie święta zebrało się w kościołach na całym świecie ponad 120 tys. biednych ludzi. W duchu służby i braterstwa Wspólnota podjęła natomiast w 2002 r. walkę z AIDS w Afryce, uruchamiając program DREAM, polegający m.in. na dostarczaniu koniecznych lekarstw, ale także szerzeniu wiedzy na temat tej choroby i sposobów przeciwdziałania jej.

Kilka lat po rozpoczęciu działalności, w 1972 r. Wspólnota odłączyła się do Młodzieży Uczniowskiej i w 1973 r. na swoją siedzibę wybrała kościół pw. św. Idziego na Zatybrzu, który jest nią do dziś, i od którego pochodzi nazwa Wspólnoty. W 1986 r. została ona oficjalnie uznana przez Stolicę Apostolską za międzynarodowe publiczne stowarzyszenie wiernych.

„Duch Asyżu”

Przełomowym wydarzeniem dla członków Wspólnoty św. Idziego był Światowy Dzień Modlitwy w Asyżu w 1986 r., na który Jan Paweł II zaprosił przedstawicieli Kościołów chrześcijańskich i wielkich religii świata. O tym, jak nowatorska i odważna była to inicjatywa, świadczy jedno ze wspomnień Riccardi’ego: „W 1987 r. Papież Wojtyła podszedł do mnie i powiedział: «Idźmy naprzód, kontynuujmy, chociaż o mały włos nie obłożyli mnie ekskomuniką»”. Wspólnota podjęła zachętę papieża i każdego następnego roku organizowała międzyreligine spotkania „Ludzie i religie” w różnych miastach Europy (a w 2006 r. w Waszyngtonie), w tym w 1989 r., z okazji 50. rocznicy wybuchu II wojny światowej, w Warszawie pod hasłem „Nigdy więcej wojny”.

Od tego momentu zwierzchnicy Kościołów chrześcijańskich oraz wielu religii modlili się, jak mówi Riccardi, „już nie przeciw sobie, ale obok siebie”. „W ciągu tych lat odkryliśmy, jak ważne dla wychodzenia z pułapek nacjonalizmu i pojmowania religii w kategoriach etnicznych mogą być spotkania zwierzchników różnych wspólnot religijnych. Religie niosą w swej głębi uniwersalne przesłanie, którego przedmiotem jest miłość, owa «moc słabości», która nie rodzi się z władzy, środków ekonomicznych lub politycznych, lecz z modlitwy i z nastawienia ducha. Oto «duch Asyżu»” – mówił założyciel wspólnoty w wywiadzie dla „Znaku”

Ostatnie spotkanie miało miejsce w październiku 2007 r. w Neapolu, dokąd przybyli m.in. patriarcha ekumeniczny Konstantynopola Bartłomiej I, metropolita Cyryl z Patriarchatu Moskiewskiego, naczelny rabin Izraela Yona Metzger, prymas Wspólnoty Anglikańskiej Rowan Williams oraz osobistości świata islamu. „Duch Asyżu” został tam uznany za centrum „pedagogiki pokoju” i konieczność historyczną w czasach konfliktów i instrumentalnego wykorzystywania religii. Jesienią 2008 r. zwierzchnicy religijni spotkają się wraz z licznymi wiernymi na Cyprze.

Ku pokojowi

Członkowie Wspólnoty często powtarzają, że wojna jest matką wszelkiej biedy. Obok modlitw o pokój, głoszenia potrzeby pokoju oraz działalności charytatywnej na rzecz ludzi dotkniętych dramatem wojny, niektórzy z nich zaczęli pełnić funkcję mediatorów. Największym ich sukcesem było doprowadzenie w 1992 r. do zakończenia trwającej 16 lat wojny domowej w Mozambiku. Nad pojednaniem rządu i walczącej tam partyzantki pracowali 2 lata.

W roli mediatora Wspólnota występowała też na Bałkanach oraz w Rwandzie, Burundi i Demokratycznej Republice Konga, której prezydent Laurent-Désiré Kabila sam zaprosił Wspólnotę do objęcia tej funkcji, by zakończyć toczącą się tam w latach 1996-1999 wojnę. Efektem mediacji Wspólnoty była też umowa pokojowa na Wybrzeżu Kości Słoniowej, a ponadto uwolnienie części zakładników oraz setek chaldejskich chrześcijan w Iraku oraz Włochów uprowadzonych w Afganistanie.

Za zaprowadzanie na świecie pokoju i sprawiedliwości Wspólnota św. Idziego została uchonorowana pokojowymi nagrodami przez takie instytucje, jak m.in. Światowa Rada Metodystów (1997), fundacja japońskiego buddysty Nikkyo Niwano (1999), UNESCO (1999) i fundację Balzana (2004), zaś w 2002 r. została przez włoski parlament nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla. Pierwotną jednak działalność pokojową wspólnoty, jaką jest budowanie dialogu międzyreligijnego, doceniła natomiast żydowska organizacja Bene' Berith, przyznając jej w 2007 r. „Złotą Menorę”.

Na co dzień

Ten świecki ruch rozpoczęty przez rzymską organizację gromadzi „rodziny Sant’Egidio [św. Idziego]” z całego świata, na czele których stoją tzw. odpowiedzialni. Choć istnieją różne formy koordynacji, łączy je przede wszystkim życie „tym samym duchem”, jak to określa Andrea Riccardi. „Mamy własne rodziny i swoje zawody, lecz odczuwamy, iż pierwszeństwo ma praca dla Ewangelii” – tłumaczy założyciel Wspólnoty.

Rzymska wspólnota lokalna spotyka się każdego wieczoru na modlitwie, a także w soboty i w niedziele na Mszach św., przede wszystkim w bazylice Matki Bożej na Zatybrzu. W Polsce Wspólnota działa w Stargardzie Szczecińskim, Chojnie, Bytomiu oraz w Krakowie. Jej wolontariusze pracują głównie w hospicjach, domach dziecka i noclegowniach.

Informacje w wielu językach na temat swojej działalności Wspólnota zamieszcza na stronie: www.santegidio.org.

Drogi Czytelniku,
cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie!
Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz trudniejsze.
Dlatego prosimy Cię o wsparcie portalu eKAI.pl za pośrednictwem serwisu Patronite.
Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Wersja do druku
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Możesz określić warunki przechowywania cookies na Twoim urządzeniu za pomocą ustawień przeglądarki internetowej.
Administratorem danych osobowych użytkowników Serwisu jest Katolicka Agencja Informacyjna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (KAI). Dane osobowe przetwarzamy m.in. w celu wykonania umowy pomiędzy KAI a użytkownikiem Serwisu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze, a także w celach kontaktowych i marketingowych. Masz prawo dostępu do treści swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu, a także prawo do przenoszenia danych. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.