Zakonnicy żyją średnio o około pięć lat dłużej niż mężczyźni świeccy

Zakonnicy żyją średnio o około pięć lat dłużej niż mężczyźni świeccy, a życie konsekrowane wydaje się ograniczać niektóre czynniki ryzyka skracające życie – wynika z wieloletnich badań przeprowadzonych w niemieckich i austriackich klasztorach.

Zakonny styl życia – oparty na modlitwie, przebywaniu we wspólnocie, uporządkowanym rytmie dnia, jasno określonym celu i wzajemnej trosce – wydaje się sprzyjać długiemu i zdrowemu życiu. To jeden z wniosków płynących z badania przeprowadzonego przez prof. Marca Luya z Wiedeńskiego Instytutu Demografii przy Austriackiej Akademii Nauk. W ramach projektu poświęconego zdrowiu, starzeniu się i oczekiwanej długości życia analizowano czynniki wpływające na zdrowie i długowieczność, które pozwoliły lepiej zrozumieć zjawisko tzw. pomyślnego starzenia się, czyli długiego życia w dobrym zdrowiu. Zainteresowanie badaniami wzrosło po tym, jak 12 lipca benedyktyn David Steindl-Rast obchodził setne urodziny, o czym poinformowała niemieckojęzyczna sekcja serwisu EWTN News.

Zakonnicy żyją dłużej

Badania rozpoczęły się w 1997 roku i objęły zakonników oraz zakonnice, ponieważ prowadzą oni bardzo podobny styl życia. Badacze podkreślają, że łączy ich zbliżony rytm dnia, sposób odżywiania, warunki życia, praktyki religijne oraz wiele innych czynników mających wpływ na zdrowie i długość życia.

Badaniem objęto 16,6 tys. członków zgromadzeń zakonnych, w tym ponad 9 tys. zakonnic, mieszkających głównie w Niemczech i Austrii, a w pojedynczych przypadkach także w Szwajcarii i we Włoszech. Projekt obejmował anonimowe ankiety wypełnione przez ponad 1100 osób oraz analizę archiwów wspólnot zakonnych sięgających 1890 roku.

Na podstawie zebranych danych stwierdzono, że zakonnicy żyją średnio o około pięć lat dłużej niż mężczyźni poza klasztorami. Zdaniem badaczy życie zakonne wydaje się ograniczać niektóre czynniki ryzyka skracające życie. Wspólnoty zakonne zapewniają uporządkowaną codzienną rutynę, stały harmonogram pracy, posiłków i modlitwy, trwałe relacje oraz poczucie wspólnego celu. Wszystko to sprzyja zarówno zdrowiu psychicznemu, jak i fizycznemu.

Styl życia ważniejszy niż biologia

Według badaczy czynnikom biologicznym można przypisać zaledwie około rok różnicy w oczekiwanej długości życia między kobietami a mężczyznami. Większa luka widoczna w populacji ogólnej wynika głównie z nadumieralności mężczyzn spowodowanej czynnikami niebiologicznymi, a nie z wyjątkowo niskiej śmiertelności kobiet.

Wyniki badania podważają także popularne powiedzenie, że „kobiety częściej chorują, ale mężczyźni umierają szybciej”.

Wspólnota i modlitwa sprzyjają zdrowiu

Vatican News informuje, że badacze zwracają uwagę, że we wspólnocie zakonnej ludzie troszczą się o siebie nawzajem, dzięki czemu pogorszenie stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego jest zazwyczaj szybciej zauważane. Życie we wspólnocie sprzyja także ograniczeniu przewlekłego stresu, a modlitwa pomaga zachować równowagę emocjonalną. Jednak – jak podkreśliła w rozmowie z EWTN News słowacka dominikanka s. Cecília Kasanová – „bycie mnichem lub zakonnicą niekoniecznie oznacza prowadzenie łatwego i spokojnego życia”.

Przyznała, że zrównoważony styl życia może sprzyjać długowieczności, ale przypomniała, że wielu długowiecznych mnichów i zakonnic doświadczyło cierpienia, wojen, prześladowań religijnych czy uwięzienia. Jak zaznaczyła, za „niesamowite” uważa to, że mimo tych doświadczeń potrafili wytrwać i się nie poddali.

Dominikanka zwróciła również uwagę na dobrze zorganizowany rytm dnia, obejmujący chwile ciszy, modlitwę osobistą, naukę, pracę, codzienną Mszę św., regularną spowiedź oraz wspólne posiłki. Nie brakuje także czasu na spotkania wspólnotowe, świętowanie, odpoczynek i przyjmowanie gości.

Papież o życiu wspólnotowym

W liście z okazji 70. rocznicy powstania Konferencji Przełożonych Wyższych Zakonów Męskich w Stanach Zjednoczonych, papież Leon XIV zachęcił amerykańskich zakonników, by postrzegali życie wspólnotowe jako źródło uświęcenia, inspiracji, świadectwa i siły w swym apostolstwie. Papież powołał się na adhortację św. Jana Pawła II „Vita consecrata”. Przypomniał, że to właśnie w życiu wspólnotowym, poprzez dzielenie się wszystkim – w tym dobrami materialnymi, doświadczeniami duchowymi, ideałami apostolskimi i posługą charytatywną – przejawia się ukryta obecność zmartwychwstałego Pana.