Zmarł najstarszy kapłan diecezji zielonogórsko-gorzowskiej

Wieczorem 30 kwietnia zmarł ks. prałat Jerzy Nowaczyk – najstarszy kapłan diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Był wieloletnim proboszczem zielonogórskiej parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, honorowym obywatelem Zielonej Góry, którego śp. Prezydent Lech Kaczyński odznaczył Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Miał 99 lat i we wrześniu tego roku obchodziłby setne urodziny.

Jerzy Nowaczyk urodził się 5 września 1926 r. w Koninie w rodzinie Stanisława i Leokadii zd. Hofman. Jego ojciec był urzędnikiem, a matka nauczycielką. „Zostałem ochrzczony w parafii farnej św. Bartłomieja w Koninie 1 stycznia 1928 r. Do szkoły powszechnej, do klasy VI chodziłem w Koninie. W czerwcu 1939 r. zdałem do Gimnazjum im T. Kościuszki w Koninie. 13 grudnia 1939 r. zostałem wraz z rodzicami i rodzeństwem – bratem i siostrą, wysiedlony pierwszym transportem do Generalnej Guberni, do Tarnowa, a następnie do wsi Żelazówka koło Dąbrowy Tarnowskiej” – czytamy w publikacji „Winnica Pańska”, którą przygotował z okazji 35. rocznicy istnienia parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze i dalej: „Od lutego do września 1940 r. mieszkałem z rodzicami w Szczucinie, a następnie we wsi Mędrzechów nad Wisłą pod Szczucinem, aż do czasu, gdy w sierpniu 1944 r. stanął tam front. W tym czasie ojciec pracował w gminie Mędrzechów, ja i brat pracowaliśmy u rolników, dorabiając na życie, a matka z siostrą prowadziły gospodarstwo domowe i zarabiały robieniem swetrów i innych dzianin. Tam też, w tym czasie przerabiałem z ojcem i inż. Kowalem z Kupienina program gimnazjalny, a egzaminy z kolejnych przedmiotów zdawałem raz na rok przed tajną komisją złożoną z przedwojennych profesorów gimnazjalnych w gospodarstwie położonym blisko lasu. Świadectwo dostałem po wojnie”.

Ze względu na niebezpieczeństwa frontu w październiku 1944 r. rodzice przenieśli się do wsi Słostowice koło Kamińska. „W grudniu tego roku, przed Bożym Narodzeniem, razem z bratem zostaliśmy złapani przez żandarmerię niemiecką, która otoczyła wioskę i umieszczeni we więzieniu w Piotrkowie Trybunalskim przez 2 tygodnie, a następnie przetransportowani do obozu w Częstochowie, gdzie po 2-tygodniach zostałem zwolniony ze względu na chorobę, a brat po mnie uciekł z obozu, broniąc się przed wywiezieniem na roboty w Niemczech. Po powrocie do Słostowic z konieczności zacząłem handlować żywnością, wożąc ją do Częstochowy i tam sprzedając. Tam też 17 stycznia 1945 r. zastało mnie wyzwolenie miasta” – napisał w życiorysie.

W marcu 1945 r. całą rodziną wrócili do Konina. Tutaj na nowo rozpoczął naukę w gimnazjum, a następnie w liceum ogólnokształcącym. Został studentem na wydziale matematyczno-fizycznym Uniwersytetu Poznańskiego, a potem przeniósł się na Wydział Elektryczny Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu, który ukończył 1 lipca 1950 r.

W sierpniu 1953 r. został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu, który jednak zaczął dopiero na początku października tego roku. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 XII 1958 r. z rąk ks. bp. Wilhelma Pluty.

Od 6 stycznia 1959 r. do 30 kwietnia 1963 r. byłem wikariuszem parafii MB Królowej Świata w Stargardzie Szczecińskim. Od 1 lipca 1963 r. do 23 września 1970 r. był wikariuszem parafii Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze. W tym czasie od kwietnia 1966 r. do 27 maja 1986 r. był duszpasterzem akademickim w Zielonej Górze.

Od 4 października 1970 r. do 28 lipca 2002 r. pracował w parafii Podwyższenia Krzyża św. w Zielonej Górze. W tym czasie, od 3 października 1988 do 15 lipca 2002 r. był dziekanem dekanatu Narodzenia NMP w Zielonej Górze.

W dniu 28 lipca 2002 r. przekazał parafię ks. Janowi Pawlakowi i na emeryturze zamieszkał w Domu Księży Emerytów na os. Kaszubskim 8.

W 2009 roku prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2018 r. prezydent Andrzej Duda – w rocznicę wydarzeń zielonogórskich – odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Natomiast w 2019 r. został Honorowym Obywatelem Zielonej Góry.